Coming Back - Indian Summer

Het lied dat plots mijn verhaal werd vandaag. Ik kende dit lied al een tijdje, en vond het ook al een tijdje echt mooi, maar nu is het plots mijn verhaal een beetje...

"Coming back"

It’s cold here, I’m looking all around me
Not paying attention to the things
That You want me to see
Trying to find the joy it brings
So I sit and wait here
Waiting for another one but You
Who fills this up, who believes in me … but I think…
You know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
The way back to You, need You by my side
You know where I’m going
But take my hand and lead me now
‘cause I’m coming back to You
Now thinking, that You have been there all along
Makes me feel guilty
For not listening to You
Can I really touch Your hand
I sit and wait here
For You to finally speak to me
Fill me up, give me my trust … ‘cause I know…
ou know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
The way back to You, need You by my side
You know where I’m going
But take my hand and lead me now
‘cause I’m coming back to You
Make me feel real again
Like You want me to be
And make me realize
That You alone are here for me…
You know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
The way back to You, need You by my side
You know where I’m going
But take my hand and lead me now
'cause I'm coming back to You

(Indian Summer)

kippenvel en tranen vandaag

Kippenvel en tranen. Dat was het bij mij vanavond in St-Niklaas. Aan het eind van de avond ben ik weggerend. Het was goed. Maar het was gedaan en ik wou de zaal met dat gevoel verlaten: Dat het goed was. Dat ik heb genoten. Dat gevoel dat je hebt als je iets heel lekkers eet en je wilt die smaak niet kwijt dus je eet geen dessert, of drinkt niets meer, om die smaak zo lang mogelijk in je mond te houden (of heb alleen ik dat? :p) Ik had geen zin in de koffieklets achteraf waar iedereen het geluid loopt af te kraken, de zangers de hemel in prijst en de opkomst evalueert. Ik kreeg er kippevel van, had tranen in mijn ogen en werd plots met mezelf geconfronteerd. Daar hield ik het bij.

Kippenvel en tranen. Daar heb ik me de laatste tijd niet erg voor opengesteld. De afgelopen twee jaar heb ik emotioneel zware momenten gehad. Mezelf behoorlijk in de shit gewerkt. Een familielid dat plots de draad kwijt is. Een jong meisje in mijn kerk dat plots sterft. Mijn vader die plots vijf dagen in de Intensive Care lag. Leda die een bevalling misschien niet zou overleven. Ik heb behoorlijk wat traantjes gelaten, ook over mijn zonden. Maar dag in dag uit voel ik me goed in mijn vel, geniet ik van mijn gezin en werk en leven. De pijn draag je mee. Je maakt er het beste van. En dus scherm ik me soms af voor emotie. Tot nu plots.

Kippenvel en tranen. Tijdens het optreden van Indian Summer kreeg ik dat dus. Heerlijk muziekwerk, ogen dicht en genieten. Prachtige teksten, ogen dicht en filosoferen. Prachtige gedichten van Stef Bos en Toon Hermans nog wel, ogen dicht en terugdenken. De hele avond was precies voor mij bedoeld. Ik ging eerst met de jeugdgroep gaan maar uiteindelijk ging ik alleen. Aan het begin van de avond dacht ik direct: wow, waar kan ik deze groep voor vragen? Wat voor event kan ik organiseren waar zij mogen komen spelen? Bij het tweede lied was het al duidelijk: Het event was hier en nu en voor mij. Ik ben geestelijk enorm opgebouwd, veel meer dan welke praise avond, theologische discussie of kerkdienst dan ook de laatste tijd. Het was een combinatie van leven en voelen en geloven. Geloven is iets echts. God is real. God heeft iets in mijn hartje gedaan vanavond.

Kippenvel en tranen. Tijdens sommige liederen moest ik steeds terug denken aan het boek dat ik aan het lezen ben van Brian McLaren "A New Kind of Christian". Een boek met heel veel vingers op de zere plek, heel veel spijkers met koppen maar ook heel veel speculerende gedachten en de bal mistrappen. Toch doet het boek iets met me. Ik ging het bestuderen op een theoretische manier. Even kijken welke elementen Bijbels zijn en welke niet. Het doet meer met me dan dat. Het boek brengt me dichter bij God - zo ervaar ik het nu. Het boek wijst me enorm op de zonde die wij veel te vaak door de vingers zien. Het boek stuurt me terug naar God. Het zegt als het ware - tussen alle zin en onzin door - dit: Henri, wat je ook doet, je leven moet volledig in dienst staan van God. Hem leren kennen, gehoorzamen en aanbidden is je hoogste roeping. Zoals Ouweneel het zo mooi zei 10 jaar geleden op de cd van mijn broer (MUC): Wanneer was de laatste keer dat je nog eens een traantje liet over je zonden?

Kippenvel en tranen. En dan kreeg ik een lied te horen dat alles samenvat. Toen ik het voor het eerst hoorde bijna twee jaar geleden, vond ik het mooi dat die vriend van mij zijn verhaal zo in een lied kon omzetten. Ik was onder de indruk. Het is een mooi lied, nog steeds het enige lied op mijn PDA gesaved. Hij kon er wat van.

Had ik ooit kunnen bedenken dat het vandaag plots mijn lied werd? De tekst lees je in het volgende bericht. Het verdient zijn eigen plek. Dank U God voor broers en zussen die mij op U wijzen!

komt daar plots een profeet langsgewandeld: en wat doe je dan?

Leda kwam vandaag thuis van de bijbelstudiekring in onze evangelische gemeente. Ze hadden daar het boek Amos (een profetisch boek van een schapenfokker) besproken.

Ik las net het gehele boek door, alsook commentaren van "The Student Bible" en wat commentaren op internet.

Wat me opviel was het volgende:

De volken rondom Israel leefden in zonde - ongehoorzaamheid aan God.
Israel zelf leefde ook in zonde, alleen zij wezen slechts op de zonde van andere volken.
De zonden genoemd in Israel waren onder andere die van foute vormen van aanbidding (geld en kalveren), geldzucht (omkoperij en diefstal) en sociale onrechtvaardigheid (rijken die op de kap van armen leven).

De Israelieten denken dat ze tot een redelijke eredienst gekomen zijn, een trouwe gehoorzaamheid aan God. Maar dit is blijkbaar niet zo. God stuurt een schapenfokker om hen te waarschuwen. De waarschuwing van deze nieuw verschenen profeet slaan ze in de wind.

Waar komt me dit toch bekend voor?

Meer waarde hechten aan een gevestigde levensstijl en aanbidding dan aan de woorden van de profeet die hen het herontdekken van Gods waarheid aanbiedt...

Opkomende (leuk woord!) profeten het laantje uitsturen met de boodschap "We zijn goed bezig, hou op met je dwaalleer"...

Eigen eer en verdienste verwarren met het eren en het Woord van God...

Sociale bewogenheid afwimpelen onder het motto "Dat is niet onze taak"...

Ik weet het niet goed, ik ben helemaal niet zeker, maar vind het toch frappant dat net in deze tijd Amos langs komt wandelen in mijn leven.

Dit ga ik verder bestuderen. :-)

Een klein lichtpuntje in de winter

De wintertijd is al een tijd geleden begonnen, ondertussen gaan we weer met zijn allen in het donker naar 't school of werk en komen pas weer thuis als het alweer donker is. Best deprimerend, soms. Dat hoor je dan toch van mensen. Ze zijn plots al hun klachten vergeten over de oververhitte zomer en hunkeren met heel hun hart, ziel en verstand naar die zomerse tijden.

Het is koud.
Het is grijs.
Het is donker.

Je kunt er depressief van worden.
Je kunt er een beetje down van worden.
Of je kunt gewoon minder zin hebben in je dag.

Voor al die mensen wilde ik iets doen.
Natuurlijk heb ik als christen een hoopvolle toekomst, waar ik graag over spreek als je het mij vraagt.
Maar op korte termijn is het ook leuk om gewoon wat opgevrolijkt te worden.

Daarom riep ik een nieuwe Facebook-applicatie in het leven, waarmee je elkaar kadootjes kunt sturen. Van zonnestralen tot een warme choco, van een electrische deken tot een goed gesprek. Voor elk wat wils. Ga naar mijn profiel, zoek ergens boven in 't midden naar "Henri's Winterse Lichtpuntjes" en steun elkaar in deze donkere tijden. Klinkt misschien belachelijk miniscuul, wat voor verschil maakt dat nu, maar het kost je weinig moeite en je tovert zo een glimlach op iemand's gezicht.

Last but not least ... een aantal geschenkjes kun je ook in real life krijgen. Voor wie daar echt nood aan heeft. Alles kan. Gewoon vragen. Aan de afzender van je kadootje. Of aan mij. We regelen wel wat. Misschien direct, misschien onder de kerstboom, misschien ook niet.

Mensen houden van mensen.
Maak een verschil.
Wees een lichtpuntje.

aangetrokken tot het bovennatuurlijke

Het is middernacht, mijn verjaardag is net voorbij :-)

Dit is een korte bijbelstudie. Voor sommige lezers zal dit lijken op Lord of The Rings of Narnia, en de gelijkenissen zijn inderdaad redelijk sterk. Ik hoop dat je hier trouwens tegen kunt, beste lezer, want dit is pretty heavy stuff. Maar het is realiteit voor mij dus ik schrijf het op.

Ik ga met dit bericht verder op mijn voorgaande bericht over "Wie is God?". Ik wilde namelijk al een tijdje iets schrijven over de bovennatuurlijke wereld, maar omdat hier christen én anderen meelezen, wilde ik eerst duidelijk neerschrijven wat mijn beeld van God is. Mijn kameraad Henri (een andere Henri) gaf in zijn reactie daarop al precies aan waar het schoentje wringt. Hij schreef dat God verzonnen is, enerzijds om mensen te helpen een soort wetboek en hoger gezag te aanvaarden, anderzijds om morele steun te vinden in iemand die er altijd is.

Bestaat God?
Velen beweren dat God verzonnen is door de mens, terwijl wij christenen natuurlijk precies het omgekeerde geloven: God heeft de mens verzonnen en geschapen.
Ik geloof dus dat God echt is, dat Hij bestaat en ik geloof elk woord over Hem dat de Bijbel schrijft en dat ik dus kort verwoord heb in mijn vorige post. Echt, als je dit wilt volgen, zul je die eerst moeten lezen. En ik wil je ook waarschuwen, als je niet echt in de bovennatuurlijke/geestelijke wereld geïnteresseerd bent, lees dan niet verder.

Stel dat de mens God verzonnen heeft: Dan is dat in elk geval al een bewijs dat de mens behoefte heeft aan "iets" of "iemand" die "supernatural" is. De mens heeft een verlangen naar een geestelijke beleving, en volgens mij is dat juist het bewijs dat er een God is. Onze God, Schepper, heeft ons namelijk geschapen met een geestelijke behoefte: een behoefte, verlangen, nood, om in een relatie te treden met God zelf.

Alles wat God heeft geschapen, was in oorsprong goed. Alleen door eigen keuze van de engel Lucifer, en daarna ook de eigen keuze van andere engelen en de mensen, zijn wij slecht geworden. Wij hebben van God een keuze gekregen om Hem te volgen, altijd bij Hem te blijven, of ons eigen pad op te gaan. De mens is zondig. De mens heeft gekozen om zijn eigen pad op te gaan. God geeft ons zeker de kans om terug in het reine met Hem te komen, namelijk dankzij Jezus. Daarover een andere keer meer.

De bovennatuurlijke wereld is echt!
Het feit dat ik geloof in God, de Heilige Geest, engelen, en ook ik de realiteit van demonen, de duivel, ..., maakt dat ik heel anders naar het leven kijk dan iemand die dat niet gelooft. De geestelijke wereld is een reëele wereld. Het is echt voor mij.

Het is een wereld waar werkelijke krachten zich begeven. Als christen geloof ik dat Gods Geest in mij woont en dat Hij mij leidt waar ik ook ga. Onze tegenstander - en nu haakt de ongeïnteresseerde lezer zéker af - is de duivel en dit is allemaal werkelijkheid, geen science fiction.

De Bijbel spreekt over een geestelijke strijd, geen lichamelijke. Dit komt misschien het duidelijkst naar voren als we over gebed spreken.

Gebed als wapen
Christenen bidden. Maar christenen doen meer dan dat. Christenen bidden niet als plicht of ritueel, maar omdat ze geloven dat er iemand is - God zelf - die luistert. Hij hoort ons; Ons gebed is deel van de geestelijke reële wereld. Gebed is een soort wapen in de geestelijke strijd tegen het kwaad. Als ik voor jou bid, dan geloof ik dat God echt iets kan doen in jou leven. Een christen heeft tegelijkertijd niets te vrezen. Jezus is overwinnaar door zijn offer aan het kruis en zijn opstanding uit de dood. Met kerst schrijf ik wel iets meer over Jezus, graag!

Onderscheid tussen goed en kwaad
De Bijbel waarschuwt ons ook op vele plaatsen om ons niet in te laten met de vijand. Bidden doen we tot God. De Hilige Geest leeft in ons. Maar de andere kant van die wereld is even echt. De Bijbel omschrijft de duivel als sluw, een wolf in schaapskleren, hij doet zich voor als iets moois, maakt zijn verhaaltje geloofwaardig en strikt zo vele mensen in een of andere geestelijke beleving die niet ter ere van God is. Daarom zijn wij christenen voorzichtig. We willen God gehoorzamen en ons niet inlaten met duistere praktijken.

Eén van Satan's tactieken is via de bovennatuurlijke wereld. De Bijbel zegt dat wij christenen praktijken van de volken om ons heen niet zomaar mogen navolgen. Er mag geen plaats zijn voor waarzeggers, wolkenschouwers, wichelaars, tovenaars, bezweerders, dode geesten oproepen, ...

Levensstijl van de christen
Ziet een christen dan in alles het geestelijke? Als je iemand een duw geeft, is daar dan een geestelijke betekenis achter? Heeft een ruzie tussen mensen dan altijd te maken met engelen en demonen? En fantasie dan? Mag je nog naar tekenfilms kijken, of is dat geestelijk verkeerd?
Ik kan enkel wat voorbeelden uit mijn eigen leven geven.

Ik lees geen horoscoop. Dat is volgens mij waarzeggerij en elke vorm van waarzeggerij is ergens beïnvloed door onze vijand.
Ik doe niet mee aan glaasje draaien of oproepen van geesten van doden, ik geloof dat ook daar de duivel een echte invloed heeft.
Ik wijs geneesmiddelen af waarbij je moet "geloven" dat ze werken. Acupunctuur, homeopathie, en andere vormen van alternatieve geneeswijzen zijn ergens geestelijk beïnvloed, dus wil ik daar niet aan mee doen. Tegen kruiden op zich heb ik niets, dat is puur natuur.
Een christen mag volgens mij niet dronken worden, want dan is hij geestelijk zwak en vatbaar. Alcohol drinken is niet slecht, misbruik wel!
Een christen moet voorzichtig zijn met Halloween, velen zijn er compleet tegen, persoonlijk denk ik dat je daarbij net zoals bij andere dingen moet oppassen dat je niet gaat meedoen aan duivelaanbidding, hekserij. trek een grens! Herfst vieren is niet slecht, hekserij wel!
Hekserij/magie is zo iets raars. Volgens mij zijn films als Harry Potter en Lord of The Rings niet slecht op zich. Maar er bestaan ook echte heksen met echte magische krachten dus je moet voorzichtig zijn waar je de grens trekt, want zodra het echt wordt, heb je dus met die hele echte geestelijke wereld te maken.

Hoe maak je het onderscheid? Volgens mij moet een christen de bijbel volgen, en alles toetsen. Kijk je naar een film voor je plezier en blijft het daarbij? Of kijk je naar een film en begin je die dingen ook in het echt uit te proberen? De grens ligt daar volgens mij: zodra het geestelijk wordt, wordt het ook echt. Is je verlangen in alles om God te gehoorzamen? En ook: denk je na over waar je aan meedoet, of doe je het gewoon omdat "iets werkt"?

De geestelijke wereld is echt. God heeft ons mensen een geestelijke behoefte gegeven met als doel Hem te aanbidden - alleen Hem! Daarom zijn we als we God niet kennen aangetrokken tot alles wat bovennatuurlijk is of lijkt. Hij gaf ons die behoefte! En dat aanbidden van God wil ik met mijn leven doen.

Ik besef dat ik preek en dan vele niet-christenen niet akkoord zullen zijn. Ik hoop wel dat het een beetje duidelijk overkomt want dit is ook nog eens zeer ingewikkelde materie om over te bloggen. Toch leek het mij belangrijk omdat ik open wil zijn over het perspectief van waaruit ik naar het leven kijk.

Wie mij echt wil leren kennen, vraagt door :-)

Wie is God voor mij? En voor jou?

Een paar mensen vroegen mij onlangs wie of wat God voor mij is? Dat wil ik in dit berichtje even verduidelijken.

Ik geloof in de God van de Bijbel. Ik ben christen. Ik geloof dat er maar 1 ware God is. En ik geloof dat Jezus Christus de enige weg tot God de Vader is. God is overal, geloof ik. Hij was er altijd en zal er altijd zijn. God is het begin, de oorsprong en de Schepper van alles. In de Bijbel wordt Hij daardoor de Alpha genoemd: het begin van alles.

In God vindt ook alles zijn doel. Jou leven, mijn leven, een boom, een steen, de gehele natuur, de geestelijke wereld; alles is geschapen om Hem te eren. Daar staat de Bijbel ook vol van. Het feit dat alles en iedereen in Hem zijn doel vindt, noemen we dan Omega: De laatste letter van het Griekse alfabet, wat betekent het einde.

God heeft echter in de gehele schepping een bijzonder schepsel uitgekozen dat Hij naar Zijn eigen beeld schiep: de mens. De mens lijkt op God. In vele van onze eigenschappen vinden we dus eigenschappen van God terug, dat is ook logisch, want we zijn dus naar Zijn Beeld geschapen.

Jij lijkt op God. Tenminste, zoals Hij je oorspronkelijk geschapen heeft. Door onze eigen keuzes zijn er ook veel dingen die we doen waardoor we minder op Hem zijn gaan lijken, maar het gaat in dit bericht om wie God is, en ik wil niet teveel uitweiden over zonde en genade. Niet dat ik dat onderwerp wil mijden, maar dat kan een andere keer nog.

God wordt een Vader genoemd. Moeder natuur bestaat niet, het is volgens wat ik geloof echt wel degelijk God die bewust als Persoon alles heeft geschapen. Hij is een vaderfiguur, nu dat kan misschien negatief klinken, misschien heb je zelf niet zo een geweldige vader (gehad). Maar God is de volmaakte vader. Wat dat betreft heeft Hij dus alle goede eigenschappen van wat wij weten over vaders. Hij zorgt voor ons, helpt ons als we vallen, wijst ons terecht als we verkeerd gaan en vergeeft ons onze fouten. Net zoals een volmaakte vader dat zou doen.

God is ook iemand die een relatie wil met ons, Hij is mijn Vriend. Ik kan op Hem rekenen, ik mag tegen Hem roepen en schreeuwen, uithuilen, ... net zoals mensen vrienden van elkaar zijn. Alleen is Hij nooit teleurstellend. God stelt niet teleur. Vrienden kwetsen elkaar, vergeten elkaar, laten elkaar vallen, komen soms ook smekend terug. Gods vriendschap is volmaakt en Hij is als een rots in ons leven.

God is ook een Rechter. Hij oordeelt over de mens en doet dit op een volledig rechtvaardige manier. Nu komt die zonde toch weer duidelijk naar boven. Wij als mensen – in oorsprong goed – hebben er zelf een puinhoop van gemaakt (kijk naar je eigen leven, kijk om je heen en je ziet wat ik bedoel). Ik maak als mens veel fouten, we maken de wereld kapot. We zijn ongehoorzaam. We leven niet zoals God ons oorspronkelijk bedoeld had. En daarom is Hij ook een Rechter. Hij oordeel, maar doet dit volledig rechtvaardig. Eerlijk.

God is ons doel, zei ik al. Het doel van elke mens is om God te aanbidden met alles wat we hebben en doen. Onze woorden en ons leven. Hem gehoorzamen is een deel van die aanbidding. Daarom is de Bijbel ook zo belangrijk voor ons christenen want als we willen leven naar Zijn Wil, Hem aanbidden in alles, moeten we ook Zijn richtlijnen dus volgen.

God is een drie-enig God. Vader, Zoon en Heilige Geest. Dat betekent: Er is 1 God, met drie personen verweven in die God. God de Vader, God de Zoon, Jezus, God de Geest.

God als Vader, daar had ik het al over.

God is Jezus, de Zoon. Hij was er al van het begin, maar de Zoon kwam als mens op aarde om ons te verlossen van de ellende die we zelf hebben veroorzaakt. Geestelijke ellende. Hij redde ons van onze straf, dier we anders zouden moeten ondergaan als Hij dit niet had gedaan. Meer uitleg dus een andere keer in een bericht over zonde en hoe ik dat zie vanuit mijn geloof als christen. Jezus kwam naar de aarde om een voorbeeld te zijn en om Zijn Koninkrijk te vestigen.

God is ook Geest, de "Heilige Geest". Zo woont God in ons hart, die Geest zweeft niet rond ofzo, die regeert in ons leven. Hij leeft in mijn hart.

Zo zie ik God. Mijn beeld van God betekent voor mij dat ik mijn leven wil leiden naar Zijn Wil, die ik kan ontdekken in de Bijbel. Ik mag alle problemen die ik tegenkom bij Hem leggen, Ik mag Hem vertrouwen dat Hij voor mij zorgt en dat ik mij eigenlijk nooit zorgen hoef te maken, hoe rot een situatie ook is. Dat is trouwens geenszins een volledig beeld van God.

God is ondoorgrondelijk. Ik kan niet beweren dat ik in een paar alinea's een samenvatting van God kan geven. Ik begrijp God niet altijd. Ik ken Hem want ik heb een relatie met Hem. Maar ik kan Hem totaal niet doorgronden. Niemand kent God ten volle.

Ik geloof dit omdat ik in de Bijbel en de natuur een rode draad zie: God heeft zichzelf geopenbaard, kenbaar gemaakt door de Bijbel – een samenhangend geheel van geschriften over tijden en mensen heen – en door de natuur: Alles wat ik zie in de natuur is voor mij een bevestiging van de God die ik ken.

Dit beeld van God kan goed verschillen van jou beeld. Ik wil graag horen (lezen dus) wat jou beeld van God is. Misschien ben je totaal andersgelovig, misschien zie je God niet als God maar als Allah of als een of andere kracht. Laat het me weten, ik ben geinteresseerd. Ik ben overtuigd van mijn geloof en ik besef dat mijn manier van geloven anderen voor de borst kan stoten. So be it, dat is wat ik geloof en wat ik ook lees uit de Bijbel.

Wie is God voor jou? Neem je tijd, ik zal vol respect lezen wat je hierop te zeggen hebt.

uitnodiging - opdragen van Sytske

Beste lezers,

Binnenkort wordt onze kleine lieve Sytske "opgedragen" tijdens de eredienst in onze kerk. Een paar mensen hebben al een uitnodiging gekregen per mail, alle andere die hier naar toe wil komen, wees welkom, laat het mij snel even weten per mail of FB-Wall of tussendoor op 't werk of op MSN of ... whatever.

Hier in dit bericht een korte uitleg (voor sommigen is dat een lange uitleg, sorry ...) over wat dat nu eigenlijk is.

In onze kerk doen we namelijk niet aan kinderdoop, mensen worden gedoopt nadat ze zelf een keuze hebben gemaakt om christen te worden. Meestal is dat op volwassen leeftijd, of in de tienerjaren. De eigen keuze gaat vooraf aan de doop.

Maar wat is nu opdragen en waarom is dat zo een belangrijk moment?

Dat we kinderen niet dopen, maakt voor ons de plaats van het kind niet minder belangrijk! Kinderen, meestal baby's, worden door gebed aan de Heer opgedragen. En daarmee bedoelen we: biddend onze kinderen bij God brengen en een zegen vragen over het leven van het kind.

Het volk Israël uit de tijd van de Bijbel kende reeds de gewoonte om kinderen "voor te stellen aan God". Verder lezen we in de evangeliën dat Jezus zelf uitdrukkelijk kinderen (niet uitsluitend baby's) bij zich roept, voor hen bidt, hen tot een voorbeeld stelt voor andere gelovigen en ze zegent. Het zegenen van kinderen was in de dagen van Jezus een typisch gebruik.

Opdragen van kinderen is geen magische handeling of sacrament waardoor het kind gegarandeerd in de hemel zal komen! Binnen de evangelische kerken gaan we ervan uit dat het kind met christelijke waarden en normen wordt opgevoed, maar uiteindelijk zelf zal kiezen welke weg hij/zij opgaat. Die eigen keuze in het leven vinden wij zeer belangrijk! Het is dus geen sacrament, geen uitdrukkelijk gebod.

Ouders zijn niet verplicht om hun kinderen te laten opdragen in de gemeente. Het is ook niet juist te veronderstellen, dat er slechts één keer voor een kind gebeden zou kunnen worden. Het kind mag al vóór het opdragen echt de kerk als zijn of haar "geestelijk thuis" zien. Het opdragen garandeert evenmin, dat de christelijke opvoeding verder wel vanzelf zal gaan. Ouders kiezen zelf voor een bepaalde opvoeding. Als zij christen zijn, zullen ze in hun gezin God voor hun kind gedankt hebben, ervoor gebeden hebben, het gezegend hebben. Elke christen is een priester en kan zegenen, niet slechts de leiders van een kerk.

Ouders kiezen er meestal voor om dit opdragen tijdens de zondagse eredienst van de kerk te doen, omdat de kerk/gemeente een groep mensen is, een gemeenschap waar je zowel blije als moeilijke tijden met elkaar deelt. De ouders en de kerk danken God voor het nieuwe leven dat Hij schiep. Voor de ouders wordt gebeden om bescherming en hulp bij de opvoeding. Ouders en kind worden gezegend. Ouders worden er ook bij bepaald dat geen enkel leven "eigendom"is van de ouders, maar enkel de verantwoordelijkheid dragen over het elven van het kind waar God over beschikt.

Concreet: De ouders worden uitgenodigd met hun kind(eren) naar voren te komen , daarna neemt een oudste de baby over van de ouders en draagt het kind in gebed aan de Here op. Ook voor de ouders zal gebeden worden. Het is een bijzonder belangrijk moment in de opvoeding van kinderen, maar het moment zelf is niet erg theatraal. Er wordt gebeden voor het kind, samen gezongen en dat is ongeveer alles. Na afloop van de eredienst is er wel iets lekkers te krijgen voor bij de koffie – een goede gewoonte in onze kerk trouwens, die koffie na de eredienst.

Onze eredienst verloopt verder redelijk eenvoudig, we zingen samen, luisteren naar een prediking, er is gelegenheid tot gebed en niemand is verplicht om ergens aan deel te nemen.

Wie hierdoor aangesproken is en wil afkomen, is dus welkom!

Laat maar iets weten, en indien niet, dan heb je bij deze wat gelezen over mijn geloof :-)

Henri (& family!)