zondag 4 mei 2014

roddelen, pesten, afkraken...

Ik liep naar mijn muziekles terwijl ik enkele fietsers achter mij hoorde. "Wie we daar hebben!" riep de ene tegen de andere. Ze waren met drie, jongens ergens tussen de 14 en de 17 ofzo. Eerst dacht ik nog: twee vrienden die een derde tegen komen.

Ze haalden me in.

Ze fietsten nogal raar heen en weer en terwijl ze steeds verder vooruit geraakten, zag ik dat die twee jongens de derde steeds aan het klemrijden waren. De derde riep iets en probeerde steeds om hen heen te fietsen, maar het lukte hem niet. Vooral die ene, die ging steeds extra traag rijden vlak voor hem, zodat hij moest stoppen of tegen een muur fietsen. Hij vond het echt niet leuk.

Ik wou er eigenlijk naartoe lopen om ze gewoon een keer te confronteren, maar ze waren allemaal te ver weg en toen splitste hun weg in drie. Het pesten was voorbij. Voor vandaag.

Bij facebook groep suggesties was er een groep waar veel jongeren zitten. Ze zetten een foto van zichzelf en vragen anderen om hen toe te voegen of hun mening te geven.

Ben ik knap?

Wil je met mij?

Er zijn al zoveel dingen fout aan zulke groepen, ik zou niet weten waar te beginnen. Maar die ene opmerking die ik al na 2 minuten tegen kwam, versloeg alles en ik voelde de koude rillingen over mijn rug.

Meisje zet foto en vraagt om aandacht.

Jongen geeft mening: "Waarom hang jij nog niet aan een touw?"

Pesten.

Een begrip dat veel te vaak wordt gebruikt. Mijn vrouw en ik moeten onze kinderen ook regelmatig herinneren dat "eenmalig pootje lap" of een kind dat vaak scheldt tegen andere kinderen, of gewoon gezonde ruzie tijdens een spel, niet hetzelfde is als pesten.

Maar pesten bestaat. Een eenzame jongen iedere keer klem rijden terwijl hij zichzelf niet echt durft verdedigen. Een onzeker meisje naroepen dat ze beter af is aan een touw.

Dit zijn dingen die moeten stoppen.

In de vorige school van onze kinderen stond de grootste pestkop van de school, heel enthousiast het anti-pestlied te zingen tijdens het schoolfeest. Iedereen keek naar hem, hij kreeg alle lof en aandacht. Maar zijn gedrag veranderde niet.

Wie pesters aangeeft wordt vaak het onderwerp van roddel en nog meer vernedering. Ik heb het soms gehad met anti-pest acties. Misschien moeten we die dingen drastischer aanpakken.

Misschien moeten we ergens dieper in onze maatschappij graven en zoeken waar we fundamenteel iets kunnen veranderen. Bijvoorbeeld het idee dat iedereen altijd denkt dat de hele wereld om hem/haar draait. Overdreven, weet ik, maar toch een kern van waarheid? Hebben jullie ideeën?

Pestgedrag bij volwassenen is misschien subtieler. Waar gaan we de grens over en hoe leren we dat aan bij jongeren?

Ik denk dat ik op straat harder had moeten lopen. Gewoon om die pestkop te leren kennen, te vragen wat hem motiveert en misschien te interviewen. Want ook hij is waarschijnlijk een slachtoffer van groepsdruk..

vrijdag 18 april 2014

welkom ... onder voorwaarden

Wie ons kent, weet dat we graag volk ontvangen. Vrienden en hun vrienden, allemaal welkom om een gezellige tijd te beleven met heerlijk eten en inspirerende babbels.

Aangezien de overheid regelmatig stoten uithaalt (lees de nieuwsberichten over couchsurfing en uber) om zaken in de privésfeer aan banden te leggen - banden die voor commerciële bedrijvigheden wel af en toe hun nut hebben, heb ik besloten dat we ons niet zullen laten vangen. We zullen bij voorbaat in orde zijn. Daarom enkele afspraken die we willen maken als er nog iemand op bezoek wil komen.

1. Niemand komt binnen zonder bewijs van goed gedrag en zeden, dit document mag niet ouder zijn dan 24 uur en het moet model 2 zijn aangezien wij kinderen hebben.
2. Van elke maaltijd wordt een staal genomen en in een afgesloten doosje met datum en omschrijving minstens 7 dagen bewaard. Zo bent U gerust.
3. De brandblusser bevindt zich telkens op minder dan 100 meter van ons huis, namelijk in de auto. Indien de auto niet in de buurt is, gelieve direct vriendschap te sluiten met een buurtbewoner mét brandblusser in de auto.
4. Voor kinderen onder de 6 maanden kunnen wij niet in catering voorzien, gelieve daar zelf voor te zorgen. Dit risico nemen wij niet.
5. Vervoer van en naar het station gebeurt enkel te voet, om eventuele taxi-reglementen te ontwijken zullen wij nooit bezoekers met de auto vervoeren. Groepen van meer dan 5 personen moeten in twee shifts worden opgehaald, teneinde samenscholing en de daarop volgende GAS boetes te vermijden.
6. Foto's mogen enkel genomen worden mits schriftelijke toestemming van elke aanwezige, publicatie kan daarna op elk medium gebeuren, online en offline.
7. Om te vermijden dat wij deelnemen aan illegale praktijken, vragen wij U om volgende documenten spontaan te tonen bij binnenkomst: identiteitskaart, rijbewijs, keuringsbewijs en verzekeringsbewijs indien U met de auto kwam, treinkaartje indien U met de trein kwam. Bezoekers met de fiets dienen te bewijzen dat hun lichten voldoende werken.
8. Per tien bezoekers moet er een verplichte Sabam-buitenwipper aanwezig zijn. Gelieve deze zelf aan te duiden. Dit om continue te wijzen op de huiselijke kring waarin onze activiteiten gebeuren.
9. Al het speelgoed, inclusief de speeltuigen in de tuin, worden gebruikt op eigen risico.
10. Gesprekken kunnen worden afgeluisterd, onderbroken, afgebroken, gewijzigd van koers en elke bezoeker dient hiermee akkoord te gaan. Inhoud is verplicht in elk gesprek.

Deze afspraken zijn bedoeld voor mensen die langs komen zonder overnachting. Voor overnachtingen wordt een aparte afsprakennota gemaakt.

Wees welkom!

zondag 13 april 2014

leven op een koord

In de special act “hang loose” beleeft Melanie Hagedorn een dag op een dunne koord. Ze combineert alledaagse handelingen zoals slapen, ontwaken, koffie drinken, op stap gaan, met een circusdiscipline waarbij ze voortdurend haar evenwicht moet vinden en het risico neemt om te vallen. Gisteren zagen we deze voorstelling bij De Gevleugelde Stad in Ieper. Behalve het bijzonder staaltje talent dat ze toonde, werd er mij ook iets anders duidelijk. Het bracht een boel gedachten bij me naar boven.

Soms nemen we de alledaagse dingen als zo vanzelfsprekend, dat we er niet meer bij stil staan hoe bijzonder het leven is. Stil staan, iets wat Melanie geen seconde kon doen, zelfs als ze probeerde. In de act wordt ze ieder moment geconfronteerd met het fragiele van het leven, met het geluk waarin we elke dag weer mogen ontdekken wat het leven ons biedt. Ze toonde ons hoe kostbaar en kwetsbaar het leven is, zelfs de dingen van elke dag.

Wij dansen feitelijk ook dagelijks op een koord, maar we beseffen het niet. Ik wil daarmee niet zeggen dat we constant angstig moeten rondkijken naar waar het gevaar vandaan komt, ja, er is gevaar, we kunnen plots alles kwijt zijn. Maar we mogen juist daarom vol blijdschap waarderen van elk moment dat er is. Dat een vriendschap bestaat. Dat een familie om mekaar geeft. Dat we ons kunnen uiten door muziek en sport. Dat de natuur ons omringt, zelfs in een land waar je helaas de straatverlichting vanop een satelliet kunt bekijken. Een knuffel of kus. Een teken van liefdadigheid. Een houding van echtheid. Een oprecht gebaar.

Bij Melanie leek het af en toe alsof ze het koorddansen als vanzelfsprekend beschouwde en dat is voor haar als artiest misschien wel zo ondertussen. Maar door haar blik en door de manier waarop ze toch steeds heen en weer slingerde, overtuigde ze ons toch van het omgekeerde: elke stap en beweging is spannend, een avontuur.

Ons leven is een avontuur. De koorddanser die we vlak voor deze artiest zagen, kon er ook wat van. Hij had een vrouw uit het publiek gevraagd om op een stoel onder het koord te gaan zitten. Dit maakte het extra spannend, je zou voor minder in een kramp gaan zitten, stel je voor dat hij toch valt! In het midden van zijn show deed hij dat ook: hij verliest eventjes zijn balans en kwam ten val, net boven de vrouw... Ze schrok en slaakte een kreet uit, maar toen werd duidelijk dat zijn "val" bij de act hoorde: met geen haar raakte hij haar aan en vrolijk ging hij verder op zijn koord. Het leek wel alsof hij ons wilde duidelijk maken dat het nergens voor nodig is om in een kramp te leven.

Ik ben een gelovig mens en geloof ten diepste dat het leven dat we kregen, door God geschonken is. Het beeld dat velen daarbij hebben, komt waarschijnlijk niet overeen met wat ik hier net schrijf. Toch geloof ik net zo hard dat het leven juist daarom een avontuur is om van te genieten. Het is een geschenk en hoe kwetsbaarder het is, hoe kostbaarder.

Leef!

woensdag 9 april 2014

tegenstrijdig...

Ons land is blij als grote bedrijven zich hier komen vestigen en geven als toon van dank vaak een vrijstelling van bepaalde belastingen. We zijn immers blijer met werkgelegenheid dan met een verhoging van werkloosheid en armoede. Toch is het soms een rare redenering: het komt er vaak op neer dat diegenen die gigantische winsten maken, nog veel meer in hun zak kunnen steken, terwijl hun eigen werknemers met een gewoon loon, steeds minder overhoudt.

Een Franse bioboer kreeg een boete omdat hij weigert pesticiden te gebruiken. Met de pesticiden zou hij zijn druiven beschermen tegen een ziekte die heerst in zijn regio. Maar hij weigert omdat dit schadelijk is voor de bijen. toch breekt hij de wet, maar het is een wet die te gek voor woorden is; als een wet die ons zou verplichten tot sluikstorten om voor werkgelegenheid te zorgen bij de gemeentelijke opruimdienst.

De rechten van het kind worden streng bewaakt, gelukkig, maar er zijn grenzen aan: als dat zelfde kind zin heeft in een reep chocola, nieuwe kleding of het nieuwste elektronische snufje, dan maakt het de wetgever niet zoveel uit als dit product vervaardigd is dankzij kindslavernij.

Hoe meer we weten over armoede, hoe rijker we de rijken maken.
Hoe meer we beseffen dat we de natuur kapot maken, hoe harder we daarmee doorgaan.
Hoe meer we onze kinderen waardering willen tonen, hoe harder we andere kinderen de grond in stampen.

Ik voel me vaak verlamd als ik die dingen lees. Ik begrijp vaak helemaal niet hoe de vork echt in de steel zit, waar ik goed aan doe en waar juist niet. Het is allemaal zo tegenstrijdig, maar waar en hoe begin ik aan verandering?

Ik zat vorige week in de auto met de kids en op de radio speelden ze een nummer van LMFAO. Zalige beat, hoe luider hoe beter, en we bewogen allemaal mee met de muziek. Heerlijk zo in het zonnetje. Thuis zocht ik het nummer nog eens op en kwam ik erachter dat hij op een bepaald moment zingt over hoe hij van de ene hoer naar de andere gaat.

De gedachte kwam nog bij me op: ach de kinderen verstaan da toch niet.

Tegenstrijdigheden...

Misschien is dit wel de plek om te beginnen: die dingen waar ik hard in geloof en voor strijd, ook in mijn eigen leven consequent opvolgen. Stap voor stap.

Leef waar je voor staat.

maandag 24 maart 2014

vooroordelen...

Minder Marokkanen! Dat wilde(rs) een handjevol mensen in Den Haag blijkbaar vorige week. Ook in Vlaanderen hoor ik af en toe dergelijk populistisch geroep: buitenlanders die een misdrijf plegen? Terugsturen!

Maar als we even langer denken, moet eenieder van ons toegeven dat we geen van allen onschuldig zijn aan vooroordelen. Als je in Mechelen woont en het is de 10e keer dat een Marokkaan je fiets pikt, is het dan niet logisch dat je daardoor een bepaald beeld krijgt van een andere cultuur?

Wie mij niet kent, denkt nu misschien het verkeerde! Dus even een toevoeging: Ik heb als jonge tiener nog mee geprotesteerd met de Rode Jeugd onder het motto "'t Is mijn vriend, blijf eraf!". Maar ik wil gewoon iets verder denken dan dat we meestal doen. Want, zelfs als je fiets 100 keer door een Marokkaan gepikt zou worden, mag je nog steeds niet alle Marokkanen gaan bekijken als criminelen. Hoe raar dit ook klinkt. Een vooroordeel is en blijft een oordeel VOOR dat je iets weet over de persoon. Tegelijkertijd kun je als mens niet functioneren in een groter geheel, zonder vooroordelen.

Je hebt vooroordelen nodig. Als je als voetganger in het landelijke Canada wilt oversteken, reageren de autobestuurders meestal ergens tussen "Hey good morning, how are you, please cross the street, I'll block the traffic for you!" en "Attention everyone, slow down, there's a family crossing the street!". Als je hetzelfde zou doen in een grote stad, moet je goed uit je doppen kijken! Een zebrapad is geen garantie. Je moet ervan uitgaan dat je genegeerd zult worden.

Toen ik voor een internationale organisatie werkte in Zaventem, gaf ik vaak de introductie voor nieuw buitenlands personeel. Daarin was kennismaking met de Vlaamse/Belgische cultuur een vast onderdeel. Ik legde uit hoe Belgen soms verschillen van Amerikanen of Nederlanders, en probeerde zo een aantal cultuur schokken te voorkomen. Ik legde hen een vooroordeel op, om hen te beschermen voor schade. Toen wij naar West-Vlaanderen verhuisden, werden we door een aantal West-Vlamingen gewaarschuwd voor de mentaliteit van de West-Vlaming. Ze zijn stug, gesloten, argwanend en je zult niet snel contact kunnen leggen met mensen.

Wij hebben daar rekening mee gehouden, maar we zijn blij dat we ons daar niet door hebben laten leiden. Op het einde van de introductie tot België voor buitenlanders, zei ik vaak: "Vergeet aub het meeste van wat ik net gezegd heb. Want, wonderen bestaan. Uitzonderingen wonen waarschijnlijk vlak naast jou." De bedoeling was om die culturele schets wel in het achterhoofd te houden als een algemene voorbereiding, maar dit mocht nooit in de weg staan van spontaniteit, jezelf blijven, je laten verrassen.

Enkele tips die je hopelijk kunt toepassen op je eigen gezin, vriendschappen, culturen en alles daar tussen.

1. Wees je bewust van de vooroordelen die je hebt, hou er rekening mee en probeer zo iedere persoon die je ontmoet uniek te benaderen.
2. Jij bent anders dan alle anderen, misschien reageert iemand juist door jouw manier van doen, heel anders dan van zijn of haar cultuur verwacht zou worden. Geef jezelf een kans.
3. De tijd staat niet stil. De manier waarop een volk zich gedroeg, verandert! Ook individuen kunnen veranderen, geef hen daar de kans toe, telkens weer!
4. Vooroordelen worden vaak bevestigd door vooroordelen zelf. Mensen voelen snel aan als je hen viseert of in een hoekje duwt en vijandschap wordt zo vaak veroorzaakt.
5. Laat je niets aanpraten. Wat anderen ook zeggen over mekaar, ga af op de feiten die je zelf tegenkomt. Haatzaaiers zijn er genoeg, maar blinde volgers helaas nog veel meer!

zondag 23 maart 2014

balans in mijn denken en doen

Mijn vorig bericht ging over balans. Met allerlei extremen om mij heen, op vlak van geloof, politiek, opvoedingsstijlen, levenskeuzes, probeer ik altijd in balans te zijn. Ik vind het belangrijk om getrouw te zijn aan mijn principes, maar tegelijk wil ik deel kunnen uitmaken van het groter geheel, waar iedereen anders is.

Ik probeer te luisteren naar de oude wijze mannen, maar doe ook extra moeite om mij te laten beïnvloeden  door jongeren, omdat hun inzichten vaak beter zijn. Vanuit hun enthousiasme stralen zij vaak de hoop uit die ik nodig heb om verder te gaan.

Ik zie mezelf als burger eerder links op de lijn van politiek en juist daarom probeer ook regelmatig om de rechtse mensen onder ons te begrijpen, omdat ik niet uit balans wil vallen.

Er zijn mensen in mijn vriendenkring die hun kinderen op een strenge, bijna 19e eeuwse manier opvoeden, maar er zijn ook mensen die hun kinderen volledig vrij laten in bijna alle keuzes die ze maken, op alle leeftijden. Ik probeer samen met mijn vrouw een degelijke basis te geven aan de kinderen, maar binnen de context van de eeuw waarin we leven.

Toch wil ik mezelf daarin onder de loep nemen. Het is gemakkelijk om te zeggen dat je in balans bent, maar wie zegt dat dit klopt? Zegt niet iedereen dat zijn leven enigszins evenwichtig is? Een simpele test die ik pas ergens las, stelt je de vraag: Welke van de twee extremen zie jij als minder gevaarlijk dan de andere? Dat geeft grotendeels aan naar welke kant je uit balans geraakt. Je kunt dit toepassen op elk aspect in je leven.

Maar, stel, ik loop op een pad, en ik loop redelijk in het midden van dat pad. Anderen die naar mijn wandel kijken, zien het grote grasveld naast het pad, en laten mij weten dat het pad waar ik op loop, helemaal links ligt van het groter geheel. In een poging om in het midden te blijven, ga ik dus in het midden van het veld lopen. Maar dan komt er weer iemand langs, die nog een groter beeld heeft en die mij zegt dat ik aan de rechterkant van de stad wandel, helemaal niet in het midden. En zo kan ik blijven doorgaan.

Het is belangrijk om onszelf continue uit te dagen en te onderzoeken, want wie weet vergelijken wij onszelf wel met mensen die sowieso beide aan één extreme kant zitten? Wat is je blinde vlek?

Verder wil ik nog aangeven dat balans niet het doel op zich is. Er zijn, afhankelijk van je waarden en karakter, natuurlijk situaties waar je helemaal niet in balans moet zijn tov anderen. Als voorbeeld gebruik ik mijn geloof en de politiek. Ik ben christen, geloof in God, en vanuit de christelijke waarden die ik belangrijk acht, kan ik niet anders dan op politiek vlak telkens redelijk links te stemmen. De groenen en de socialisten zijn degenen die volgens mij de bijbelse waarden het beste tot uiting brengen. Er is natuurlijk op elke partij iets aan te merken (veel zelfs), maar het is slechts een voorbeeld waaruit moet blijken: onze waarden duwen ons natuurlijk niet altijd naar het midden, maar juist vaak naar één kant. Het belangrijke is: ben je je bewust van de plek waar je bevindt tov anderen?

Hopelijk geeft dit stof tot nadenken, voor wie ook graag balans en evenwicht in zijn leven heeft...

vrijdag 21 maart 2014

balans in de kerk

Ik ben een boek aan het lezen over stad, buurt, kerk en evangelie en hoe die zich onderling bewegen. Het boek heeft het steeds over een balans die we moeten zoeken. Het deed me denken aan de balans die ik continue zoek terwijl ik door het leven wandel.

In het boek spreekt men over balans in de kerk: we moeten oppassen voor twee extremen. Enerzijds heb je de wettische mensen. Zij zijn voortdurend bezig met op andermans vinger te tikken. Ze zien overal kwaad in, staan altijd klaar om te oordelen of te waarschuwen. De wetten en regels van God of de leerstellingen van de kerk worden belangrijker dan God zelf. Ze zijn zoals de schriftgeleerden die dachten dat ze zelfs gered zouden worden door zich aan de wet te houden. Anderzijds heb je de vrijzinnigen. Deze mensen spreken vooral over Gods liefde, maar trekken zoveel in twijfel, dat er eigenlijk geen sprake meer is van een geloof in God. Zij willen zo lief en vrij zijn, dat God uiteindelijk niets meer mag verwachten van ons.

Ik geloof dat het belangrijk is om in het midden te blijven: Leven vanuit Gods genade, anderen liefhebben vanuit diezelfde nederige houding, mensen nooit veroordelen, maar beseffende dat God Schepper en Heer is, dus wel degelijk iets te zeggen heeft over ons leven, beseffen dat Hij liefheeft én rechtvaardig is dus wel ons handelen mag beoordelen.