jeugdwerk in mijn maag

Soms gaan de dingen niet zoals je wilt ... en is er ook geen echt antwoord op de waarom-vraag.

Ik zit al een tijdje met onze jeugd in mijn maag. De afgelopen 10 jaar ben ik – met een pauze van 2 jaar – jeugdleider geweest in de Evangelische Gemeente in Zaventem.

Soms was er veel leiding, soms bitter weinig. Hele periodes waren er elke week meer dan 30 tieners, andere periodes moesten we avonden afzeggen omdat er eigenlijk helemaal niemand zou komen.

Bijbelstudies waren soms vurige momenten waar de tieners naar verlangden, andere keren kregen we de Bijbel nauwelijks open of ze trapten het af.

Er zijn momenten geweest van hevige ruzie in de groep, momenten waarin de band niet te breken was en momenten van onverschilligheid in elke richting.

We hebben jaren gehad waarin jongeren zelf een groot deel van de werking droegen, en jaren dat alle initiatief van de leiding moest komen.

Ik heb van dichtbij heel veel jongeren mogen zien groeien, persoonlijk begeleiden, maar ook heel vaak zien stil staan of achteruit gaan. Jongeren kozen ervoor zich te laten dopen en leven nu nog steeds radicaal voor God. Andere jongeren hebben de kerk verlaten en daarvan leven er volgens mij ook nog steeds een heleboel echt voor God, ook al laten ze dat niet zien. Daar schiet de kerk soms een beetje te kort denk ik.

Ik ben er eigenlijk ingerold toen een deel van de groep nog van mijn eigen leeftijd was, en toen ik trouwde ben ik gestopt, om na 2 jaar er terug bij te komen. En ik ben onlangs, na aankondiging van een jaar op voorhand, gestopt. De jongeren waar ik mee gewerkt heb en opgetrokken heb varieren dus qua geboortejaar van 1976 tot ongeveer 1995.

Onlangs ben ik gestopt en het is eigenlijk helemaal niet zo gelopen als ik gehoopt had.

Iemand die mij een beetje kent en weet hoe ik in elkaar zit, zal niet verrast zijn om te horen dat ik altijd en overal ervoor wil zorgen dat anderen dingen leren en uiteindelijk overpakken. Daar geniet ik van: ik zet ergens mijn schouders onder, ik probeer het op gang te trekken of draaiende te houden, zoek mensen – jongeren – om mij heen om erin mee te wandelen en laat het uiteindelijk aan hen over, omdat zij het eigenlijk veel beter kunnen dan ik. Ik ben iemand die potentieel in anderen ziet en ik zet mezelf niet graag in in een project waar alles al goed loopt. Anderen motiveren en helpen zichzelf te ontwikkelen, daar draait het altijd om bij mij. En meestal lukt dat ook wel. Daar zie ik echt Gods hand in, dat zijn de dingen die Hij doet door mij heen. Zo zit ik in elkaar. Ik wil nooit in een positie of functie terecht komen waar ik het middelpunt ben of de belangrijkste figuur ben. Ik wil altijd anderen meetrekken en aanmoedigen zich in te zetten. Dat lukt dus vaak, maar niet altijd.

Toen Martin K in Leuven een jaar of 7 geleden naar Nederland vertrok, had ik echt zoiets van: ja zoals hij zijn groep J-Force heeft achtergelaten, zo wil ik ook ooit nog eens een jeugdgroep achterlaten. Een stuk of 4 jonge mensen die het hele werk overnemen en het uiteindelijk een nog grotere boost geven dan hij ooit zelf heeft gedaan. Martin K is nou niet echt mijn idool ofzo, maar dat aspect, ja dat wilde ik ook heel graag zo toepassen.

Waarom het nu een beetje in mijn maag zit is dat het eigenlijk helemaal niet zo gelopen is als ik had gewild. En toch stop ik. Ik had zo graag een stuk of 5 jongere mensen om mij heen gehad de afgelopen 2 jaren, waarmee ik samen de jeugdwerking kon trekken en waarmee ik samen kon worstelen door de realiteiten van het jeugdwerk heen. Maar er was niemand. Ik heb er voor gebeden, vele anderen hebben met mij gebeden. Maar het draaide niet uit zoals gewenst. Ik had de werking graag achtergelaten in handen van mensen die het uiteindelijk veel beter konden doen dan ikzelf.

Misschien is trouwens nu het moment in dit berichtje om te schrijven dat ik dit niemand kwalijk neem. Ik ben geen betoog aan het doen, er is geen echte clue of uitdaging. Ik schrijf dit gewoon van me af. Ik ben ook niet gedesillusioneerd hierdoor of iets dergelijks. Het is gewoon een buik-gevoel. Mijn hart weet dat het redelijk goed zit. Mijn verstand weet dat het zijn best heeft gedaan. Mijn zintuigen zeggen me dat er ook niet echt iemand was die meer had kunnen doen. God heeft me er ook vrede mee gegeven. Ik denk niet dat het gezond is om het te gaan oververgeestelijken door het "strijd" te noemen. Strijd is er duidelijk altijd in jeugdwerk en daar bidden we veel voor. Dat is realiteit, maar dat is het hier niet. Het is gewoon anders dan verwacht.

Ik wil trouwens ook geen antwoorden van de lezers krijgen op deze situatie. Het enige wat ik wil, is dit even van mij afschrijven.

Ik denk trouwens ook niet dat het jeugdwerk “mislukt” is. Dat is trouwens eerder wel al eens gebeurd, net in het jaar dat onze EJV jeugdwerkersdag dat als thema had”Het jeugdwerk is mislukt.” Het duurde niet lang en dat gebeurde ook echt. Maar daar hebben we ons met een sterk team doorheen geslagen.

Ik denk dat iedereen die bij het jeugdwerk betrokken is geweest echt zijn best heeft gedaan. Ik denk ook dat de nieuwe leiders die het nu gaan overnemen, door God geroepen en gestuurd zijn om dit te gaan doen. Ik weet dat God door dit alles heeft gewerkt en dat Hij er nog niet mee klaar is. En zij gaan het ook absoluut beter doen dan ik! Ik wil trouwens de komende maanden alles doen om die nieuwe jeugdleiders te steunen en te helpen.

Het voelt alleen in mijn buik niet zo lekker. En dat is eigenlijk helemaal niet zo erg.

Ik heb door de jaren heen genoten van samen te werken met andere jeugdwerkers. Jeugdwerkers zijn een geval apart. Ze investeren vanalles en offeren vanalles op zonder dat iemand het doorheeft. Ze stoten vaak op onbegrip bij ouders en gemeenteleiders. En toch gaan ze door, dat valt me echt op bij jeugdwerkers. Daar heb ik veel van geleerd.

Het is voor mij tijd om afscheid te nemen van dit hoofdstuk. Ik blijf nog steeds heel intensief jongerenwerk doen, vooral met Breeze dan. Ik ben een jeugdwerker in hart en nieren.

Soms is de realiteit anders dan je gehoopt had. En dat moet je voor ogen zien. Daar moet je je overheen kunnen zetten. En dat doe ik bij deze ook.

test 2

En deze zou je WEL moeten krijgen ...

Henri

test 1

Ik ben een beetje aan het uittesten.

Ik heb iets aangepast aan mijn blog feed regeldinges en normaal gezien zou niemand dit bericht moeten krijgen. Alleen het volgende bericht (test 2)

ALS je dit bericht WEL krijgt in je inbox of in je Feed/Reader, mail me effe:

henri.menheere AT gmail.com

Bedankt!

Drie sympathieke mensen

De volgende mensen stel ik graag aan U voor. Ik ken ze geen van allen persoonlijk, maar volg ze wel al een jaartje of zelfs meer virtueel, via hun blog en profielen.

Ze staan alle drie op een of andere lijst komende zondag...

Koen Hostyn

Peter Dedecker

Bram Boriau


Misschien een inspiratie voor U?

Henri

foto's Costa Rica

Terwijl Sytske een jetlag-nacht-flesje dronk, heb ik een aantal albums toegevoegd:

http://picasaweb.google.com/henrimenheere