kaastaartverhaaltje (recept)

woensdag 4 november 2009

Helaas maar ik ga niet zomaar een lijst met ingredienten en handelingen opsommen. Het wordt een verhaal, en zo kom je er achter hoe je de eenvoudige kaastaart moet maken :p


Mijn vrouw en kinderen houden van fruityoghurt, maar ik heb veel liever het pure zure spul: witte simpele yoghurt. Nu liep ik een paar weken geleden door de Aldi en dacht ik, hey wat is dat daar: magere verse kaas. Iets dikker dan yoghurt, en toch mager, dus ook waarschijnlijk lekker zuur. Laat ik dat eens proberen voor bij mijn cornflakes.

Het was niet zo'n geweldig idee, de smaak is ok, maar toch is het een beetje droog/plakkerig om zomaar bij je ontbijt te eten. Ik had echter wel vier doosjes van 500 gram gekocht (ja ik weet het) dus ik moest er iets anders mee doen. Een recept zoeken misschien.

Ik bladeren op internet, niks lekker of simpels gevonden. Toen deed ik een boekje open bij ons thuis over nagerecht en daarin stond het recept voor een kaastaart.

Dat zag er niet moeilijk uit! Bovendien had ik daarvoor het bovenvermelde spul nodig, 250 gram ervan! Mager hoefde niet, ik heb het ondertussen al met magere en gewone geprobeerd, en het komt beiden op hetzelfde uit.

Het deeg moest ik niet zelf maken, een pakje kruimeldeeg volstond. Dat ben ik dan ook met de kinderen gaan halen in de Delhaize. gewoon uit de frigo daar. Da's 1 grote opgerolde lap deeg.

Verder had ik alleen nog maar twee eieren, 100 gram suiker en 1 pakje van 8 of 10 gram vanillesuiker nodig.

Ik stond er trouwens versteld van hoe snel het allemaal ging. Het kruimeldeeg moet je trouwens niet proberen uit te rollen direct nadat je het uit de frigo haalt. Dan breekt het af terwijl je het ontrolt. Als je echter te lang wacht, nadat je het uit de frigo haalt, plakt het weer teveel aan elkaar. Om te zorgen dat het niet te hard of te zacht is om te ontrollen, moet je het 5, 6, 7, 8, 9 of 10 minuutjes op kamertemperatuur laten liggen. Het aantal minuutjes staat rechtstreeks in verband met de temperatuur in jou keuken.

Dat moet je dan in een taartvorm plaatsen. Als er bakpapier omheen zit, lekker laten zitten. Als het er niet bij zit, gaan klagen in de winkel! Maar goed, met bakpapier, gewoon in een bakvorm doen. Zonder bakpapier moet je die vorm eerst met boter insmeren.

Probeer het deeg trouwens direct in het midden te leggen en laat de rand aan alle kanten ongeveer even hoog zijn. De bakvorm is rond, net als het deeg, en ergens tussen 18 en 28 cm ofzoiets. Wij hebben er maar een en die gebruik ik dus.

Nadat ik dat allemaal gedaan had, zette ik de rest van de ingredienten netjes op een rij naast elkaar. Links staat 250 gr verse kaas, daarnaast 100 gr suiker, daarnaast een reeds opengescheurd pakje vanillesuiker, daarnaast twee eieren.

Ik begon met de eieren. Die moet je namelijk splitsen. Dat is dus het wit van het geel scheiden. Dat is nogal een gedoe voor mij. Om twee eieren te splitsen heb ik er meestal 3 of 4 nodig. Of ik roep mijn vrouw. De kunst is: breek het ei, zorg dat je dooier (geel) in een van de twee helften blijft zitten, en kap die dan heen en weer van de ene helft naar de andere, boven een schaaltje. Het glijdt dan langzaam in het schaaltje, en hopelijk blijft het eigeel heel. Dat doe je 2 keer (ah ja, 2 eieren he).

In de rij van verse kaas, suiker, vanillesuiker, zet je rechts de twee eidooiers in een kommetje. De gele ronde deeltjes van de eieren dus. Die vier ingredienten op een rij, gooi je allemaal door elkaar. Het eiwit zit dus in een apart vijfde kommetje he. Dat laat je apart staan.

Zodra je de vier ingredienten hebt gemengd, kap je dat in het deeg (Dat deeg dat dus als het goed is, al in je bakvorm zit).

Nu de eiwitten nog. Dit moet je opkloppen. Twee mogelijke manieren, ofwel met een spatel of roe, met de hand, een dik kwartier door elkaar kloppen. Ofwel met een electrische mixer. Het resultaat moet zijn: vaste sneeuw. Je weet zeker dat je het vast genoeg hebt geklopt, als je je beker/kom/... ondersteboven kunt houden en er valt niets uit. Of je neemt er een lepel van en het staat vast omhoog. Het moet stevig zijn.

Dat roer je dan heel voorzichtig door het mengsel dat al in je vorm zit. Heel rustig. Eigenlijk niet roeren, maar eerder een beetje relaxed scheppen, tot het door elkaar zit. Als je roert, gaat het schuimerige van die eiwitten verdwijnen en dat maakt de taart juist luchtig. Dus take it easy... Er is trouwens een naam voor, folding (vouwen) of zo. Er zijn youtube filmpjes van.

De over moet voorverward zijn op 250 graden en dan zet je de taart er 20 minuutjes in.

Ah ja belangrijk: Zet je taart in het midden! De tweede keer had ik hem iets te hoog gezet, waardoor het deeg niet gaar was, en de bovenkant wel al donker.

Ik beloof het : Het klaarmaken van deze kaastaart kost je minder tijd dan het lezen van dit blogbericht + ontcijferen van het recept uit dit bericht tesamen.

Smakelijk!

watvoor bruggen bouw ik en waarom ...?

maandag 2 november 2009

Ik hoor regelmatig van kennissen dat er behoorlijk wat onbekenden meelezen op mijn blog. Best boeiend, zeker als die mensen ook reageren op de blog zelf. Minder boeiend als ze alles lezen, maar nooit reageren. Ik heb zelf een hekel aan blogs/artikelwebsites zonder de optie om te reageren. Monoloog is goed, maar het moet altijd deel uitmaken van de dialoog. Een artikel online lezen en er niet op kunnen reageren noem ik een "killer". Bij sommigen doe ik dan zelfs de moeite om per email te reageren, maar als je dan geen antwoord krijgt of gewoon een snauw, dan hoeft het niet meer voor mij.

Nee, reageer maar lekker hoor op mijn blog! Ik zou kunnen terug reageren, maar laat je daardoor niet afschrikken. Alleen zo hebben we iets aan elkaar.

Goed, omdat velen lezen maar niet reageren, wil ik mijn ei - opnieuw - even kwijt:

Waarom blog ik en waarom noem ik mezelf bruggenbouwer?

Ik ben begonnen met bloggen omdat ik er meestal geen probleem van maak om mijn mening te geven. Mijn vrouw en ik zijn daar beiden redelijk open in. We zijn niet alleen open over onze gedachten, maar ook onze gevoelens, wat we meemaken, enzovoort. Via mijn blog kaart ik dingen aan en schrijf ik dingen van me af. Ik overdrijf regelmatig juist om mijn punt te maken. Soms ga ik wekenlang door over hetzelfde onderwerp, andere keren gooi ik er plots een recept of gedicht tussendoor. Het is mijn blog dus er komt gewoon op wat mij bezighoudt en waar ik zin in heb.

Ik heb ook al wat gespeeld met categorieen en labels, maar da's saaie stof, dat wil niemand weten. In de toekomst hoop ik trouwens mijn blog volledig te herbouwen, zodat ik de verschillende lezersgroepen uitsluitend van hun eigen interesses kan benaderen (politiek, theologie, recepten, gevoel, ... niet iedereen is geboeid over AL die dingen).

Ik heb oorspronkelijk de naam bruggenbouwer gekozen, omdat ik in mijn "echte"leven - alsof online leven niet echt zou zijn - ook probeer zoveel mogelijk bruggen te bouwen tussen mensen.

Ik wil eigenlijk op twee vlakken bruggen bouwen:

1. Tussen christenen onderling
2. Tussen christenen en maatschappij

Beiden zijn rampzalige situaties waar ik mij enorm kwaad over kan maken. In de Bijbel, ons belangrijkste boek, het woord van God, staat letterlijk dat christenen door hun fantastische onderlinge band en eenheid, aan anderen zullen laten zien wie God is. Als we dat in praktijk echt zo zouden toepassen, dan kun je er zeker van zijn dat mensen - juist dankzij de christenen - een totaal verkeerd beeld van God zullen krijgen. De manier waarop christenen met elkaar omgaan is schandalig. De verschillende soorten kerken en strekkingen mogen van mij best blijven bestaan. Verscheidenheid is goed. Maar de manier waarop die verschillende christenen elkaar behandelen is vaak (niet altijd) verschrikkelijk, egoistisch, hoogmoedig, zelfzuchtig, zelfingenomen, hatelijk, enzovoort. Als JIJ niet precies zo denkt en gelooft als IK, dan heb IK het recht om JOU te veroordelen tot de grootste ketter ter wereld.

Man, als andersgelovigen daarvan een beeld moeten krijgen van wie God werkelijk is, dan zitten we behoorlijk met de gebakken peren. Gelukkig zijn daar uitzonderingen op. En vaak zijn dat juist de jongeren die wel toenadering zoeken naar elkaar!

Dankzij mijn betrokkenheid in verschillende kerken en christelijke organisaties leer ik heel veel jongeren kennen, maar werk ik ook samen met andere kerkleiders, van verschillende strekkingen. Ik ken redelijk wat jeugdwerkers, jongeren en tieners uit allerlei achtergronden en gemeenten. Ik geniet van de mengelmoes waar ik middenin zit. Het is iets prachtigs, die verscheidenheid die er bestaat. Ik hoop dat meer en meer mensen dat kunnen gaan inzien ipv dingen en mensen tegen elkaar uit te spelen.

Het is boeiend, want zo leer je vaak verschillende kanten van hetzelfde soort verhaal kennen. Zo ontdek je dat wat “waarheid” is voor de ene, “onaanvaardbaar” is voor de andere. Zo leer je dat de uiterst goede bedoelingen van de ene, waarschijnlijk fataal zouden zijn als die met de andere in aanraking zou komen. Ongelooflijk maar waar. En beide kanten zijn 100% ware verhalen! En ze kunnen zoveel van elkaar leren!!! Neem nu alleen al hun kijk op “Hoe kunnen we iets in de wereld betekenen?” of “Hoe moeten we de eredienst inrichten?”

Kerkleiders wil ik oproepen om de stem van de jongeren serieus te nemen… Jongeren wil ik oproepen om de ervaring van de ouderen te waarderen… Ook tussen de strekkingen moet er meer respect komen. Mensen, we moeten niet zo zelfingenomen anderen gaan beoordelen.

Mijn tweede manier van bruggenbouwen is tussen christenen en anderen. Ik geloof dat ik daar tot nu toe keihard in gefaald ben. Telkens als ik over maatschappelijke thema's zoals abortus, hoofddoeken, islam, politiek, taalwetgeving, holebi's, enzovoort, schrijf, merk ik dat ik plots een ander publiek heb dan gewoonlijk. Ik wil zelf bewust en actief deelnemen aan de maatschappij waarin ik leef, maar ik slaag er niet in om mijn blog te gebruiken om daar bruggen te slaan. Er is nog behoorlijk wat werk.

Ik hoop dat dankzij mijn berichtjes mensen elkaar meer en meer gaan begrijpen. Ik hoop dat mensen meer respect voor elkaar kunnen krijgen, ongeacht achtergrond, geloof, ingesteldheid, leeftijd, enzovoort. Als je suggesties hebt om dit beter aan te pakken, let me know!

In de tussentijd blog ik vrolijk verder ... in de hoop dat ik mensen dichter bij elkaar kan brengen en beseffend dat dit regelmatig ten koste van mijn eigen imago kan gaan...

Ik hou van mensen.


onverwachte tranen: mijn avontuur

woensdag 21 oktober 2009

Ik droom veel.

Meestal droom ik van verandering. Verandering in mijn eigen ingesteldheid. Verandering bij mensen en projecten die zo vastgeroest zitten dat ze het zelf niet doorhebben. Verandering in de wereld die zo verschrikkelijk oneerlijk verdeeld is. Verandering van het westerse egocentrische denken. Verandering van de kerken die zo hard vast zitten aan dat denken. Verandering van autoritaire (lees:egocentrisch) leiderschapsstijlen. Verandering van mijn eigen karakter.

Ik werk graag in wat men noemt de harde grond. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil bereiken in mijn eigen leven. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil veranderen in mijn kerk, in mijn land. Een lied zegt : "I wanna be a history maker in this land". Een boek zegt: "You can change the world". Ghandi zegt: "You must be the change you want to see in this world". Soms droom ik zoveel, dat ik mijn eigen avonturenboek zou kunnen vullen met alles wat ik van plan ben. Ik zou het dan een titel kunnen geven "Dingen die ik ga doen."

In dat avonturenboek zou ik dan alles noteren wat ik van plan ben. Mensen met waarheid confronteren. Vijanden zich met elkaar laten verzoenen. Bewegingen en kerken omgooien zodat ze eindelijk eens iets bereiken. Regeringen dwingen om iets aan het onrecht te doen. Christenen overtuigen dat zij daarin een voorbeeld moeten nemen ipv omgekeerd zoals het nu vaak is. Mijn eigen hart onder de loep nemen. Slavernij, mensenhandel, dictatuur, kapitalisme, dierenonrecht, ... aanpakken. Ecosystemen terug in balans brengen. Politiek terug eerlijk maken. World Peace.

En dan zit ik plots in de cinema, te kijken naar een Pixar film met mijn zoontje. We kijken naar de film "Up". Zijn eerste keer in de cinema, en daar draait het om, die overweldigende ervaring van een kind van 4. In die film loopt er als het ware een rode draad: het is ook een avonturenboek. Dit boek is het avonturenboek van een klein meisje, dat droomt om naar Zuid-Amerika te reizen om daar in haar droomparadijs te gaan wonen. Dat is haar droom. Daar zal ze al haar avonturen beleven. Ze heeft al wat krantenknipsels verzameld. En op een blad heeft ze met grote letter geschreven: "Dingen die ik ga doen." Dat is de titel voor de rest van het boek. De rest is leeg.
Jaren later, nadat ze van ouderdom is gestorven, zit haar weduwenaar met het boek in zijn handen. Hij is uiteindelijk haar - en zijn eigen - droom achterna gegaan. Hij zit so close bij het einddoel: Paradijs-Rots. Maar hij zit er net nog niet. Alles lijkt mislukt. Iedereen die hem dierbaar is of lijkt, is out of the picture. De droom lijkt grandioos mislukt. Hij voelt zich een looser. Hij wilde zo graag haar avontuur waar maken, ook al was het zonder haar. Het avontuur werd een flop.

Net als hij het boek weg wil leggen, merkt hij dat er meer in het boek zit dan hij dacht. De bladzijden na de bewuste titelpagina zijn tot zijn verbazing volgeplakt en geschreven. Hun trouwfoto's. Hun bijzondere momenten samen. Hun gewone alledaagse leven. Dat was haar avontuur. Dat was alles wat ze wilde en ze heeft het gekregen. Haar leven met hem, gewoon in eigen huis, in eigen dorp, de dingen die ze samen beleefden thuis, dat waren voor haar de "dingen die ik ga doen." Het avontuur is niet mislukt. Het is geslaagd. Daar kwamen mijn tranen.

Want ik ben vaak net zo. Ik ben op avontuur. Net als de man in de film, heb ik dromen en visies die ik niet loslaat, en dat is goed. Maar het avontuur waar ik vandaag mee bezig ben is veel meer waard. Het is echt. Het is nu. Het is mooi. Daar moest ik even bij stil staan.

Net als de man in de film, wil dit niet zeggen dat ik zal stoppen met het streven naar nieuw avontuur. Maar steeds met het besef dat wat ik vandaag heb, van veel grotere waarde is dan hetgeen misschien nooit zal komen.

De begripvolle blik van Leda. De "ik hou van jou" van Sean en de "ik wil je knuffelen" van Sjoerd. De oh-boy-ik-smelt-glimlach van Sytske. De go-for-it speeches van Leda als ik ergens voor wil gaan maar twijfel. De schopjes van baby4.

De leuke band met collega's. De bezorgde en welgemeende vraag van een goede vriend "Hoe gaat het met u?". De mensen die laten blijken dat ze veel aan je hebben. Mensen die zich blootgeven en elkaar durven vertrouwen. De Facebookers die toch echt een plek hebben gekregen in mijn leven.

De foto's van mijn zus en familie op Facebook. De zogezegde afwezigheid van mijn broer op dezelfde plek. De bezordge en ontfermende blik van pa en ma. De steun in de rug van pa en ma. Het we-staan-meestal-wel-klaar-voor-elkaar tussen mij en mijn broer.

Momenten van intens gelach, gehuil. Hevige discussies. Diepgaande gesprekken. Skype babbels met verre doch goede vrienden. Stilte in de zaal. Eenparig gebed in de kerk.

Het verschil dat ik blijkbaar maak in sommige levens. Het God-besef en elkaar corrigeren onder christenen. Het toegeven en belijden van fouten. Het leren van elkaar.

Daar leef ik voor.

Ik blijf op avontuur, ik ben nog veel meer van plan. Maar ik leef vandaag. Ik heb mijn doel bereikt: Een leven met God en met jullie. Vandaag leven met God en mensen. Niets is beter dan dat. Ik hou van jullie. Ik hou van Hem.

modder, stilte en creativiteit (kerk-stuff)

zondag 18 oktober 2009

Wegens drukte, afleiding en bovenal het lezen van andere zaken, heb ik niet zoveel tijd om zelf te bloggen.


Ik deel wel via deze page op Facebook regelmatig een blogbericht van een ander. Zoals deze:




Veel leesplezier

Clenching fist and open hand

vrijdag 18 september 2009

Een lied dat je hier met toepasselijke clip kunt beluisteren:


Hieronder de tekst: De handen op het einde zijn duidelijk de handen van Jezus. Hij is mijn voorbeeld en mijn leven!

Clenching fist and open hand
Brian D. McLaren

People wonder whether God really does exist,
And if God’s way is of the open hand or clenching fist.
And while some preachers argue over doctrines and demands,
Their followers are making clenching fists of open hands.

Open up your hands.

So is religion killing us? Is it tearing us apart?
Does it open space to reconcile, or shrink the heart?
In church and mosque and synagogue, how many understand
The living God is the loving God of the open hand?

Stretch your open hands.

What we hold in mind and heart flows down through the wrist
And is expressed in open hand or in clenching fist
If we fight and fear and hate, our conflicts will persist
Until we trust the open hand more than the clenching fist

Join your open hands.

There were hands that blessed the children, touched and healed and fed
Hands that poured a cup of wine, hands that broke the bread
Hands that remained open even when the hammer fell
Hands that hold us and that open through our hands as well.

Raise your open hands.