Dit is de eerste les die ik leerde uit het boek "A New Kind Of Christian" geschreven door een broeder, Brian McLaren, die veel werk verzet heeft binnen en rond de emerging church beweging. Mijn eerste indruk van de Emerging Church beweging is dat ze de fouten van de Evangelische Kerken aan de kaak durven stellen, en ook vaak een alternatief bieden om binnen die kerkbeweging verandering te bewerkstelligen. Sommige alternatieven die ze aanbieden spreken mij enorm aan, andere begrijp ik niet, nog andere vind ik eerder een over-reactie waardoor men dreigt in het andere extreem te vervallen.
Ik ben niet volledig overtuigd van alle gesuggereerde theologische standpunten in het boek. Maar ik leer er enorm veel van. Van sommige theologische invalshoeken heb ik zelf al heel mijn leven stiekem gedroomd, omdat ze bijbels zijn, alleen niet de gangbare manier van doen/denken, dus nooit serieus werden genomen - ook niet door mezelf. In deze reeks probeer ik de lessen die ik leerde op een rijtje te zetten. De lessen die ik leerde uit het boek, komen niet overeen met de hoofdstukken. Ik wil niet claimen een recensie te geven of een volledig opiniestuk te schrijven, niets literairs, en zeker niets volledigs. Ik hoop dat mijn geleerde lessen U helpen in uw denken en u aanmoedigen het boek ook te gaan lezen. Goh wat een voorzichtig intro he :-)
Hier gaan we met les 1.
In de introductie van het boek, schrijft Brian over hoe hij niet tevreden is met de stand van zaken in de evangelische kerk, en hoe het lijkt alsof hij maar 2 opties heeft:
1. doorgaan met het meewerken aan dingen waar je niet echt voor staat of
2. stoppen met bediening in de kerk
Ik ben niet echt op dat punt gekomen dat ik die keuze moet maken. Maar er zijn we een aantal dingen waar ik het altijd al moeilijk mee heb gehad in de evangelische/pinksterkerken. En het is een verademing om een boek te lezen waarin iemand ouder, wijzer, meer ervaren, met dezelfde dingen te kampen heeft.
Een paar voorbeelden. Waar ik vaak en al heel lang een probleem mee heb is dat christenen een lijstje hebben met dingen die wel en niet mogen, die nergens in de Bijbel terug te vinden zijn, maar die nu eenmaal in onze evangelische subcultuur zo horen. Vervolgens maken we de fout dat Bijbels te noemen. Zoals bijvoorbeeld hoe de meeste kerken bijna al hun tijd energie en geld steken in een wekelijks evenement op zondag van 10 tot 12. Muziek is bijna de enige vorm van aanbidding die we kennen. We zijn aanbidding en gezang als synoniemen gaan bestempelen. Mensen die niet graag zingen (ik ken er veel) zijn bijna per definitie verkeerd bezig. Of bidden voor het eten: heel de week lopen mensen te foeteren, klagen, zeuren, roddelen, maar als we eten moeten we bidden. Dat is ons flauw aftreksel van dankbaarheid. Of de "4 spiritual laws" of andere korte evangeliepresentaties: We hebben bewondering voor mensen die op een half uurtje het evangelie kunnen uitleggen. Maar het evangelie kun je toch niet samenvatten in 4 regeltjes zonder het ook voor de zelfde luisteraar te demonstreren en erover te discussieren en het echt uit te leven. Of de manier waarop mensen christen worden: Rammel dit eo-gebedje af en je bent christen. Maakt niet uit of je het begrijpt of niet, wij houden je niet tegen. Als we achteraf maar kunnen zeggen: Er zijn zeker 30 mensen naar voren gegaan dus het was een succes. Wat er met die mensen verder gebeurt, maakt ons niets uit.
Dat zijn dingen waar ik mee worstel. Het is goed bedoeld, maar zo on-af. Het is oorspronkelijk bijbels geinspireerd, maar zo uitgehold.
Wat een verademing is het dan om te horen dat er tenminste een paar gekken zijn die zeggen: Wij stoppen niet, en we gaan ook niet meer meedoen aan de evangelische poppenkast. Wij blijven doorgaan in de gemeente waar we zitten, in de taken die we hebben ontvangen, en we gaan van daaruit proberen om nieuwe vormen te vinden van christen zijn. Da's de 3e optie, naast de bovenvermelde 2: Je gaat door maar stopt met zaken die je hypocriet vindt. Dat is les 1 voor mij: terug naar de Bijbel gaan en kijken waar we het verkeerd hebben aangepakt. We hebben alles zo technisch gemaakt, uitgehold, dat ons evangelie niet meer leeft. Ons evangelie is in een hokje geplaatst, en daardoor hebben wij een veilig kader voor onszelf gemaakt, en voor die paar mensen die ook zo'n kadertje nodig hebben is dat prachtig om erbij te komen. En dat terwijl het evangelie juist overloopt van leven en hoop en liefde en redding! Het is veel meer dan een veilig kader voor een groepje enkelingen. Ik heb het niet over laagdrempeligheid of het evangelie toegankelijk maken: Het evangelie, de blijde boodschap van Gods liefde en rechtspraak, IS relevant voor de wereld. Daar durf ik voor staan en voor te gaan en als daar verandering voor nodig is, zodat wij dat relevante evangelie terug kunnen leren omhelzen, dan wil ik daar alles aan doen om dat te bewerkstelligen!
Vindt U zichzelf terug in de voorbeelden, of heb je andere voorbeelden waarvan je denkt: Daar zit echt iets niet goed in de kerk, reageer maar.
Les 1 :-)
Berichten
