schaatsen is genieten!

Vandaag was het eindelijk zover! Ik had aan Sean beloofd dat we iets leuks gingen doen en dat het een verrassing was. We stapten in de auto, reden naar de Schaatsbaan van Leuven en gingen naar binnen.

"Een winkel papa?"
"Nee, Sean je zult het wel zien."

Aan de kassa heb ik toen wat info gevraagd over de ijshockey initiatie, uitleg gekregen, prijs, hoe het werkt, tijden, enzovoort.

We waren twee uur te vroeg dus besloot ik met Sean een boswandeling te maken. Maar eerst moest ik toch nog even vertellen wat we nu eigenlijk gingen doen. Dus ik ging met Sean naar de bovenverdieping om door het raam naar de ijsbaan te kijken.

"Hey papa dat is allemaal ijs! Gaan we daarop? Maar als het dan breekt, dan vallen we in het water!"
"Nee, Sean, dat ijs is helemaal dicht, het is daar zo koud dat alles bevroren is."

Sean was helemaal onder de indruk en had echt zin om te gaan schaatsen. Dat leek hem wel leuk, dat wou hij echt wel doen! Hmmm, we zullen zien, dacht ik.

Wij naar het bos, onderweg kreeg ik allerlei scenario's te horen over dieren die in het ijs zouden zitten en dan stokstijf bevroren zouden worden, en dood zouden gaan. Over de lijnen die hij in het ijs had gezien, wie dat daar had getekend en waarom.

De hele boswandeling viel goed mee. Bij alle bordjes met uitleg stopten we en gaf ik uitleg over het bos. Sean weet ondertussen heel goed dat hoe dikker een boom is, hoe ouder die is.

Op de terugweg zijn we nog even in een krantenwinkel geweest om wat chocolade en water te kopen als tussendoortje. Ah ja, en om aan de mevrouw uit te leggen hoe een bivakmuts werkt, om te demonstreren aan de mevrouw wat er gebeurt als je je bivakmuts verkeerd opzet (dan loop je dus keihard tegen de toonbank aan), om alle snoepjes in de krantenwinkel opnieuw te sorteren en dan te vragen of je er twee mag hebben zonder te betalen.
Conclusie: "Papa, die mevrouw was erg vriendelijk!"

Terug bij de ijsbaan begon het pas echt goed; Helemaal aangekleed, Sean was onder de indruk tot en met; Zodra hij zijn schaatsen aan had, ging hij ermee lopen, tot zijn eigen verbazing lukte dat nog goed ook.

Ik bereidde mij erop voor om hem om de 5 minuten te overtuigen terug het ijs op te gaan, maar dat bleek niet nodig; Zodra we op het ijs waren, was hij er niet meer weg te slaan. Hij moest en zou "oefenen", door middel van heen en weer lopen langs de kant, door mij proberen omver te duwen, door 20 keer te vallen en weer op te staan om verder te gaan. kortom: geen luiheid, geen gemakzucht, niet snel tevreden, deze keer: no way José! Alles geven en doorgaan! Geen enkele stimulans was nodig.

De initiatie verliep goed; Hij was de enige die voor het eerst op het ijs was, dus hij leerde schaatsen met behulp van een stoel. Het was ongelooflijk om die constante glimlach op zijn gezicht te zien. Die verdween voor een paar seconden telkens als hij viel en pijn had, maar dat was steeds van korte duur.

De jongens naast ons waren hevig aan het ijshockey-en en dit was voor Sean een drijfveer om te blijven proberen, want hij moest en zou goed kunnen schaatsen zodat hij een volgende keer ook met die hockey-sticks kon spelen.

Het was een goede keuze, we hadden het veel eerder moeten doen, maar goed, ik ben blij dat hij zijn energie ergens in kan steken.

Het is wel te duur om wekelijks vol te houden, maar we gaan er met ons eigen tempo en budget mee verder :-)

Hier een foto:

kaastaartverhaaltje (recept)

Helaas maar ik ga niet zomaar een lijst met ingredienten en handelingen opsommen. Het wordt een verhaal, en zo kom je er achter hoe je de eenvoudige kaastaart moet maken :p

Mijn vrouw en kinderen houden van fruityoghurt, maar ik heb veel liever het pure zure spul: witte simpele yoghurt. Nu liep ik een paar weken geleden door de Aldi en dacht ik, hey wat is dat daar: magere verse kaas. Iets dikker dan yoghurt, en toch mager, dus ook waarschijnlijk lekker zuur. Laat ik dat eens proberen voor bij mijn cornflakes.

Het was niet zo'n geweldig idee, de smaak is ok, maar toch is het een beetje droog/plakkerig om zomaar bij je ontbijt te eten. Ik had echter wel vier doosjes van 500 gram gekocht (ja ik weet het) dus ik moest er iets anders mee doen. Een recept zoeken misschien.

Ik bladeren op internet, niks lekker of simpels gevonden. Toen deed ik een boekje open bij ons thuis over nagerecht en daarin stond het recept voor een kaastaart.

Dat zag er niet moeilijk uit! Bovendien had ik daarvoor het bovenvermelde spul nodig, 250 gram ervan! Mager hoefde niet, ik heb het ondertussen al met magere en gewone geprobeerd, en het komt beiden op hetzelfde uit.

Het deeg moest ik niet zelf maken, een pakje kruimeldeeg volstond. Dat ben ik dan ook met de kinderen gaan halen in de Delhaize. gewoon uit de frigo daar. Da's 1 grote opgerolde lap deeg.

Verder had ik alleen nog maar twee eieren, 100 gram suiker en 1 pakje van 8 of 10 gram vanillesuiker nodig.

Ik stond er trouwens versteld van hoe snel het allemaal ging. Het kruimeldeeg moet je trouwens niet proberen uit te rollen direct nadat je het uit de frigo haalt. Dan breekt het af terwijl je het ontrolt. Als je echter te lang wacht, nadat je het uit de frigo haalt, plakt het weer teveel aan elkaar. Om te zorgen dat het niet te hard of te zacht is om te ontrollen, moet je het 5, 6, 7, 8, 9 of 10 minuutjes op kamertemperatuur laten liggen. Het aantal minuutjes staat rechtstreeks in verband met de temperatuur in jou keuken.

Dat moet je dan in een taartvorm plaatsen. Als er bakpapier omheen zit, lekker laten zitten. Als het er niet bij zit, gaan klagen in de winkel! Maar goed, met bakpapier, gewoon in een bakvorm doen. Zonder bakpapier moet je die vorm eerst met boter insmeren.

Probeer het deeg trouwens direct in het midden te leggen en laat de rand aan alle kanten ongeveer even hoog zijn. De bakvorm is rond, net als het deeg, en ergens tussen 18 en 28 cm ofzoiets. Wij hebben er maar een en die gebruik ik dus.

Nadat ik dat allemaal gedaan had, zette ik de rest van de ingredienten netjes op een rij naast elkaar. Links staat 250 gr verse kaas, daarnaast 100 gr suiker, daarnaast een reeds opengescheurd pakje vanillesuiker, daarnaast twee eieren.

Ik begon met de eieren. Die moet je namelijk splitsen. Dat is dus het wit van het geel scheiden. Dat is nogal een gedoe voor mij. Om twee eieren te splitsen heb ik er meestal 3 of 4 nodig. Of ik roep mijn vrouw. De kunst is: breek het ei, zorg dat je dooier (geel) in een van de twee helften blijft zitten, en kap die dan heen en weer van de ene helft naar de andere, boven een schaaltje. Het glijdt dan langzaam in het schaaltje, en hopelijk blijft het eigeel heel. Dat doe je 2 keer (ah ja, 2 eieren he).

In de rij van verse kaas, suiker, vanillesuiker, zet je rechts de twee eidooiers in een kommetje. De gele ronde deeltjes van de eieren dus. Die vier ingredienten op een rij, gooi je allemaal door elkaar. Het eiwit zit dus in een apart vijfde kommetje he. Dat laat je apart staan.

Zodra je de vier ingredienten hebt gemengd, kap je dat in het deeg (Dat deeg dat dus als het goed is, al in je bakvorm zit).

Nu de eiwitten nog. Dit moet je opkloppen. Twee mogelijke manieren, ofwel met een spatel of roe, met de hand, een dik kwartier door elkaar kloppen. Ofwel met een electrische mixer. Het resultaat moet zijn: vaste sneeuw. Je weet zeker dat je het vast genoeg hebt geklopt, als je je beker/kom/... ondersteboven kunt houden en er valt niets uit. Of je neemt er een lepel van en het staat vast omhoog. Het moet stevig zijn.

Dat roer je dan heel voorzichtig door het mengsel dat al in je vorm zit. Heel rustig. Eigenlijk niet roeren, maar eerder een beetje relaxed scheppen, tot het door elkaar zit. Als je roert, gaat het schuimerige van die eiwitten verdwijnen en dat maakt de taart juist luchtig. Dus take it easy... Er is trouwens een naam voor, folding (vouwen) of zo. Er zijn youtube filmpjes van.

De over moet voorverward zijn op 250 graden en dan zet je de taart er 20 minuutjes in.

Ah ja belangrijk: Zet je taart in het midden! De tweede keer had ik hem iets te hoog gezet, waardoor het deeg niet gaar was, en de bovenkant wel al donker.

Ik beloof het : Het klaarmaken van deze kaastaart kost je minder tijd dan het lezen van dit blogbericht + ontcijferen van het recept uit dit bericht tesamen.

Smakelijk!

watvoor bruggen bouw ik en waarom ...?

Ik hoor regelmatig van kennissen dat er behoorlijk wat onbekenden meelezen op mijn blog. Best boeiend, zeker als die mensen ook reageren op de blog zelf. Minder boeiend als ze alles lezen, maar nooit reageren. Ik heb zelf een hekel aan blogs/artikelwebsites zonder de optie om te reageren. Monoloog is goed, maar het moet altijd deel uitmaken van de dialoog. Een artikel online lezen en er niet op kunnen reageren noem ik een "killer". Bij sommigen doe ik dan zelfs de moeite om per email te reageren, maar als je dan geen antwoord krijgt of gewoon een snauw, dan hoeft het niet meer voor mij.

Nee, reageer maar lekker hoor op mijn blog! Ik zou kunnen terug reageren, maar laat je daardoor niet afschrikken. Alleen zo hebben we iets aan elkaar.

Goed, omdat velen lezen maar niet reageren, wil ik mijn ei - opnieuw - even kwijt:

Waarom blog ik en waarom noem ik mezelf bruggenbouwer?

Ik ben begonnen met bloggen omdat ik er meestal geen probleem van maak om mijn mening te geven. Mijn vrouw en ik zijn daar beiden redelijk open in. We zijn niet alleen open over onze gedachten, maar ook onze gevoelens, wat we meemaken, enzovoort. Via mijn blog kaart ik dingen aan en schrijf ik dingen van me af. Ik overdrijf regelmatig juist om mijn punt te maken. Soms ga ik wekenlang door over hetzelfde onderwerp, andere keren gooi ik er plots een recept of gedicht tussendoor. Het is mijn blog dus er komt gewoon op wat mij bezighoudt en waar ik zin in heb.

Ik heb ook al wat gespeeld met categorieen en labels, maar da's saaie stof, dat wil niemand weten. In de toekomst hoop ik trouwens mijn blog volledig te herbouwen, zodat ik de verschillende lezersgroepen uitsluitend van hun eigen interesses kan benaderen (politiek, theologie, recepten, gevoel, ... niet iedereen is geboeid over AL die dingen).

Ik heb oorspronkelijk de naam bruggenbouwer gekozen, omdat ik in mijn "echte"leven - alsof online leven niet echt zou zijn - ook probeer zoveel mogelijk bruggen te bouwen tussen mensen.

Ik wil eigenlijk op twee vlakken bruggen bouwen:

1. Tussen christenen onderling

2. Tussen christenen en maatschappij

Beiden zijn rampzalige situaties waar ik mij enorm kwaad over kan maken. In de Bijbel, ons belangrijkste boek, het woord van God, staat letterlijk dat christenen door hun fantastische onderlinge band en eenheid, aan anderen zullen laten zien wie God is. Als we dat in praktijk echt zo zouden toepassen, dan kun je er zeker van zijn dat mensen - juist dankzij de christenen - een totaal verkeerd beeld van God zullen krijgen. De manier waarop christenen met elkaar omgaan is schandalig. De verschillende soorten kerken en strekkingen mogen van mij best blijven bestaan. Verscheidenheid is goed. Maar de manier waarop die verschillende christenen elkaar behandelen is vaak (niet altijd) verschrikkelijk, egoistisch, hoogmoedig, zelfzuchtig, zelfingenomen, hatelijk, enzovoort. Als JIJ niet precies zo denkt en gelooft als IK, dan heb IK het recht om JOU te veroordelen tot de grootste ketter ter wereld.

Man, als andersgelovigen daarvan een beeld moeten krijgen van wie God werkelijk is, dan zitten we behoorlijk met de gebakken peren. Gelukkig zijn daar uitzonderingen op. En vaak zijn dat juist de jongeren die wel toenadering zoeken naar elkaar!

Dankzij mijn betrokkenheid in verschillende kerken en christelijke organisaties leer ik heel veel jongeren kennen, maar werk ik ook samen met andere kerkleiders, van verschillende strekkingen. Ik ken redelijk wat jeugdwerkers, jongeren en tieners uit allerlei achtergronden en gemeenten. Ik geniet van de mengelmoes waar ik middenin zit. Het is iets prachtigs, die verscheidenheid die er bestaat. Ik hoop dat meer en meer mensen dat kunnen gaan inzien ipv dingen en mensen tegen elkaar uit te spelen.

Het is boeiend, want zo leer je vaak verschillende kanten van hetzelfde soort verhaal kennen. Zo ontdek je dat wat “waarheid” is voor de ene, “onaanvaardbaar” is voor de andere. Zo leer je dat de uiterst goede bedoelingen van de ene, waarschijnlijk fataal zouden zijn als die met de andere in aanraking zou komen. Ongelooflijk maar waar. En beide kanten zijn 100% ware verhalen! En ze kunnen zoveel van elkaar leren!!! Neem nu alleen al hun kijk op “Hoe kunnen we iets in de wereld betekenen?” of “Hoe moeten we de eredienst inrichten?”

Kerkleiders wil ik oproepen om de stem van de jongeren serieus te nemen… Jongeren wil ik oproepen om de ervaring van de ouderen te waarderen… Ook tussen de strekkingen moet er meer respect komen. Mensen, we moeten niet zo zelfingenomen anderen gaan beoordelen.

Mijn tweede manier van bruggenbouwen is tussen christenen en anderen. Ik geloof dat ik daar tot nu toe keihard in gefaald ben. Telkens als ik over maatschappelijke thema's zoals abortus, hoofddoeken, islam, politiek, taalwetgeving, holebi's, enzovoort, schrijf, merk ik dat ik plots een ander publiek heb dan gewoonlijk. Ik wil zelf bewust en actief deelnemen aan de maatschappij waarin ik leef, maar ik slaag er niet in om mijn blog te gebruiken om daar bruggen te slaan. Er is nog behoorlijk wat werk.

Ik hoop dat dankzij mijn berichtjes mensen elkaar meer en meer gaan begrijpen. Ik hoop dat mensen meer respect voor elkaar kunnen krijgen, ongeacht achtergrond, geloof, ingesteldheid, leeftijd, enzovoort. Als je suggesties hebt om dit beter aan te pakken, let me know!

In de tussentijd blog ik vrolijk verder ... in de hoop dat ik mensen dichter bij elkaar kan brengen en beseffend dat dit regelmatig ten koste van mijn eigen imago kan gaan...

Ik hou van mensen.