Somebody told me ... yeah right!

Schandalig!

Vandeweek hoorde ik een of ander groepke op de radio en die hadden het dus in hun hoofd gehaald om het Indian Summer nummer "Somebody told me" te coveren.

Ongelooflijk.

De stem klonk nergens naar, ik herkende het eerst niet, maar na een paar seconden dacht ik plots aan Chili, waar Eef zit en dacht, hey dit nummer past wel bij Eef's stem.

En het ritme, ja dat was niet erg denderend en toen moest ik er plots aan denken: hey Steef en Thompie zouden dit wel veel beter kunnen.

Pas bij het tussenspel (van een halve seconde, telkens tussendoor) van de so-called-musician, had ik het door: hey! Bij dit nummer zou Reinout goed passen met zijn solo-instrumentje! Sterker nog, het IS van Reinout!

En ja, toen pasten alle stukjes in elkaar. Het deed me aan hen denken, omdat het hun nummer is!

Maar echt he, die mannen konden er dus niks van he! En dat spelen ze dan op de radio.

Tsssssss.

It's not confidential!
I've got potential!

chocoladetaart van een postmoderne man

Het volgen van blogs werpt niet enkel politieke, geestelijke of emotionele vruchten, maar ook fysieke...

Zo volg ik de blog van Bruno, degene van wie ik de foto bovenaan mijn blog heb "geleend", en gaf ik maandag Leda de keuze uit de recepten die hij daar af en toe neerpent. Ik zei: kies er een taart uit, en ik doe mijn best om die voor je verjaardag te maken.

Zo gezegd, zo gedaan, en ze koos deze heerlijk chocoladetaart...

Hier onder het resultaat ... en een paar foto's van het proces ... Vergelijk de looks met de taart van Bruno, maar besef wel dat hij zowel een zalige bakker is als een geniale fotograaf :p

Tijdens het bakken van de cake zat ik wat mailtjes te sturen, hetgeen bij een kameraad blijkbaar overkwam als bijna onmogelijk: Hoe kan een MAN nu multitasken? Da's toch eerder iets voor een vrouw... Blijkbaar is er in de 21e eeuw zoiets als de vro(uwe)lijke man, dat is niet een man die vrouwelijk is, maar een man die de "kwaliteiten" van een vrouw in zijn karakter heeft.

Hoe je het ook noemt, volgens mij kunnen echte postmoderne mannen niet meer normaal leven zonder te leren multitasken, dus tijdens het bak- en koelproces namen Leda en ik de tijd om nog een hoofdstuk van de boeken "De kracht van de biddende man" en "De kracht van de biddende vrouw" door te nemen en samen te bidden. Het ging over relaties en vriendschappen deze keer, zeer toepasselijk want door zo'n taart krijg je misschien wel meer kans op echt diepgaande vriendschappen met mensen die langskomen :p

Terwijl ik de cake afwerkte werd het plots druk op Facebook en ging het dus van afwerken naar chatten naar afwerken naar chatten en reageren op statussen en blogs en dergelijke. Heerlijk om zo in "gesprek"te zijn met mensen zonder onbeleefd over te komen als je even wat in de keuken gaat doen.

Ah ja, en tegelijkertijd werkte ik ook aan mijn Note waar Francien mij toe aanzette... Vijventwintig random dingen about me...

Het resultaat mocht er zijn, het is een heerlijk recept en ik raad alle mannen aan om dit recept eens uit te proberen en zo hun multitasking skills onder de knie te krijgen. Dat aanraden doe ik trouwens door jullie te taggen op facebook, zodra dit ding erin opgenomen is. Ingredienten dus verkrijgbaar op bovenvermelde bloglink, niet vergeten te combineren met een gezonde portie mails, Facebook chats & comments, gebed en bijbelstudie.

Bruno, bedankt!

Henri

De dominee zegt het... dus ik geloof het.

Dit vind ik een geweldig raak bericht en helaas vaak realiteit:

http://goedgelovig.wordpress.com/2009/02/08/de-dominee-zegt-het/

Je moet natuurlijk wel even door de karikatuur heenprikken en durven aan zelfkritiek doen, als je die plaatjes bekijkt. Het gaat om de kern van waarheid die erin zit.

Vandaar ook mijn eerdere bericht over onderwijs.

By the way: Mijn bericht over de double chocolate torte is zeker nog onderweg ... Een dagje geduld ;-)

Making Sense of Church - Spencer Burke

Drie jaar geleden las ik een boek dat mijn kijk op kerk-zijn, leiderschap, onderwijs, ... redelijk wat vooruit hielp.

Al jaren stelde ik mijzelf de vraag waarom wij kerkleiders, jeugdleiders, etc zo vaak het idee hebben dat wij de enigen zijn die door God geroepen zijn om anderen te onderwijzen. Wij hebben zelf nog zoveel te leren... En van jongeren valt ook hopen te leren... Waarom altijd dat 1-richtingverkeer?

Het boek gaf me wat handvaten om er op een goede gebalanseerde manier mee om te gaan. Het is een boek voor mensen die niet vastgeroest willen zitten in traditie, maar die vooruit willen met bijbelse principes en bijbels onderwijs in een kerk in de 21e eeuw.

Via onderstaande link kun je - in het Engels - een gratis hoofdstuk downloaden, genaamd "Teacher to Facilitator".

Het gaat er vooral over dat onderwijs niet in de eerste plaats "doorgeven" of "prediken" van de aan jou onthulde waarheden gaat, maar om het samen onderweg zijn en samen leren. Heel uitdagend!

http://www.theooze.org/msoc

Voel je jezelf als een stuk vuil? Of als een prachtige parel?

Ik schreef op mijn Facebook Status: "Wat jij ook denkt over jezelf, wat mensen ook van je zeggen; God ziet jou als een parel. Iets mooier dan dat bestaat niet. En ja, 't is tegen jou!" en iemand reageerde met de vraag of parels soms ook "rot" kunnen zijn...

Mijn Google-goeroe zegt daarop: Parels kunnen niet rotten. Maar parels kunnen wel verouderen en gaan afbladeren.

Wij mensen zijn heel goed in chaos en een puinhoop van ons leven te maken. En zelfs als we het wel goed doen, doen anderen het vaak voor ons. Dan staat er plots heel veel op het spel. We voelen ons als een stuk vuil, in plaats van als een parel.

Maar uiteindelijk blijf JIJ als mens even veel waard. Besef je dat? Je waarde verandert niet door hetgeen je doet of meemaakt.

Je blijft uniek. Je blijft waardevol. Je blijft prachtig. Je blijft bijzonder. Je blijft een parel.

Geloof je dat over jezelf?

(Ja, geef maar antwoord hoor, wat heb je te verliezen, gooi het er maar uit, wat het ook is dat je denkt of voelt...)