te blind om Gods hart te begrijpen

Christenen horen te leven volgens bijbelse principes en waarheden. Het is heel duidelijk dat God dit van ons verlangt en dat de Bijbel ons dit voorschrijft. Gehoorzaamheid, onderwerping, nederigheid, Gods Woord eren, Gods Wil navolgen, de Bijbel loopt er van over en ons geweten ook.

Het is echter niet altijd zo simpel om die principes en waarheden te volgen. Vaak zijn het dingen die neergeschreven staan in de Bijbel zelf en zitten ze in een context van een andere tijd, een andere cultuur, een ander systeem en een andere maatschappij.

Daarom heeft de christelijke kerk door de eeuwen heen tradities en normen ontworpen, om ons te helpen Gods Wil beter te volgen en Gods Woord beter te gehoorzamen.

Dankzij tradities en normen krijgen christenen de mogelijkheid om de Bijbelse principes en waarheden in hun eigen leven te handhaven, in praktijk te brengen. Tradities en normen helpen ons om trouw te blijven aan God.

Maar wat we vaak niet beseffen is, dat die tradities en normen bedoeld zijn om ons aan die oorspronkelijke principes en waarheden te houden. Tradities en normen zijn er om ons te helpen om dicht bij het hart van Gods wetten te blijven. Maar na een tijdje beginnen we die 2 groepen door elkaar te halen.

Bijbelse principes en waarheden zijn tijdloos en ruimteloos, ze gelden altijd en overal. Kerkelijke tradities en normen zijn tijdelijk en plaatsgebonden, ze staan in dienst van het bovenstaande.

Wat ik ons vaak zie doen, is de tweede groep behandelen met de waarde van de eerste groep. We verheffen dus onze kerkelijke tradities en normen en proclameren dat als iemand daarvan afwijkt, die van de bijbelse principes en waarheden en dus van God afwijkt. Juist diegenen die terug naar de oorspronkelijke principes van God wil terugkeren, wordt vaak uitgescholden als ketter, iemand die een valse leer verkondigde. In een bepaalde tijd en cultuur, waar die tradities en normen een godsvrucht en gehoorzaamheid voortdragen, is dat goed. Dat is juist de bedoeling.

Maar tradities en normen van een bepaald tijdperk klakkeloos overdragen naar een andere cultuur en tijd, heeft juist als resultaat een totaal onbijbelse houding en heeft geen vrucht meer als resultaat. Het leidt vaak zelfs tot hypocrisie en hoogmoed. Gods' principes worden niet meer begrepen en onze eigen kerkelijke tradities hebben hun plaats ingenomen. Gods waarheden mogen alleen nog bekeken worden door de bril van onze eigen kerkelijke normen.

Tweeduizend jaar geleden was het net zo, mensen waren blind geworden voor Gods hart. Toen Jezus zelf mens werd en Gods Woord volgens Gods eigen hart verkondigde, noemden de theologen en kerkleiders Hem een ketter / dwaalleraar / leugenaar / godslasteraar. Hetzelfde gebeurde met Paulus, Stefanus, Johannes, Petrus, ... Diegenen die Gods hart zochten en Zijn liefde wilden uitdragen, werden door de kerk verketterd. Omdat hun leer zo hard afweek van de gangbare leerstellingen van die tijd.

Ik heb het idee dat ook wij steeds blinder zijn geworden voor Gods hart en stem en veel meer waarde zijn gaan hechten aan ons eigen comfort, onze eigen inzichten...

jullie adresgegevens? 1 minuutje tijd gevraagd :-)

We zijn druk bezig met het herzien van onze adressenlijst en wij
zouden graag van alle facebookertjes en bloglezertjes de volgende
gegevens even (opnieuw) ontvangen.

Het zou een enorme hulp zijn!

Voel je vrij om dit berichtje ook gewoon te negeren ;-)

Henri & Leda Menheere

Naam:
Straat & huisnummer:
Postcode & Woonplaats:
Telefoon:
GSM:
E-mail adres:

Je mag de gegevens sturen naar henri.menheere AT gmail.com

Wat zeggen mensen in het jaar 2300 over de christenen van onze tijd?

Vanmorgen mocht ik preken tijdens de eredienst in mijn kerk. Ik ga hier niet de hele preek herhalen, maar hij is geeindigd met een opdracht. Die opdracht is niet uitsluitend voor de kerkgangers, ik wil hem open stellen voor iedereen.

Een beetje achtergrond is wel nodig. Tijdens de preek vertelde ik een verhaal dat je ook hier in het Engels kunt bekijken:

http://www.youtube.com/watch?v=Z5Vx00iIsI0

Het speelt zich af in het Peru van 1532, de Spanjaarden waren vriendelijk uitgenodigd om als vrienden en broeders met de Indianen kennis te maken. Het geeft een beeld van hoe christenen in die tijd de naam van God misbruikten voor hun eigen eer en rijkdom. Ik heb nog een paar voorbeelden besproken uit de kerkgeschiedenis. Wij zijn vandaag overtuigd dat ze het toen absoluut verkeerd hadden en dat wat zij deden helemaal niet in Gods Naam gebeurde. Ik heb dit teruggekoppeld aan twee vragen:

Dachten de mensen toen echt dat ze God dienden als christenen?
Beseften ze dat wat ze deden helemaal indruist tegen Gods verlangen met de mens?

De opdracht: Net zoals wij terugkijken op de kerkgeschiedenis, en heel duidelijk de fouten eruit kunnen halen, zouden we eens naar onszelf moeten kijken. Hoe zou iemand die leeft in het jaar 2300 na Christus, de christenen van onze tijd - pakweg 1950-2010 - beschrijven van hetgeen hij/zij uit de geschiedenis heeft geleerd?

Waar zijn we blind voor geworden, zowel op persoonlijk vlak als maatschappelijk als op vlak van kerk-zijn? Hoe zullen mensen over ons spreken in het jaar 2300?

Neem dus even de tijd om je te verplaatsen met een tijdsmachine, en ga ofwel een aantal mensen interviewen in het jaar 2300 over de christenen in de 20e, 21e eeuw, ofwel bereidt je een geschiedenisles voor, ofwel probeer je het hen te omschrijven.

Stuur die bevindingen, verhalen, puntenlijsten, interviews, ... per mail naar mij toe: henri.menheere AT gmail.com

Ik ben benieuwd. De bedoeling is om daar over 6 weken op terug te komen tijdens mijn volgende preekbeurt in mijn kerk en uiteraard om waar nodig onszelf in vraag te stellen en veranderingen voor te stellen of aan te pakken.

groetjes,

Henri
(tweede keer met betere layout gepubliceerd)