een brug, of een bom onder de kerk?

Thuis bij onbekenden

Het leek alsof ik 10 jaar in het buitenland was geweest en dan vlak na terugkomst direct naar een Christelijk Festival ging. Bij aankomst zaterdag namiddag op dit Festicert, samen met zoon Sean en een deel van onze jeugdgroep, merkte ik tot mijn grote verbazing dat ik hooguit 12 mensen persoonlijk kende; Da's echt niet normaal, wetende dat er daar zeker 200 rondliepen die uit volle borst christelijke liederen meezongen. Liederen die ik overigens ook niet kende, maar waarvan de teksten wel zo waren dat ze mij op het lijf geschreven waren. Meestal ken ik (bijna) iedereen op een christelijk evenement... Dit keer kende ik haast niemand.

Echt raar, ik voelde mij thuis, op mijn gemak, genoot van de goede muziek en de heerlijke teksten. De mensen om mij heen hadden iets herkenbaars, maar toch kende ik ze niet. Reden: het waren katholieken! Het festicert "He Is (A)Live" werd georganiseerd door gebundelde krachten van katholieke en evangelische christenen samen.

Dat is toch gedoemd om te mislukken, zoiets? Wij verschillen toch teveel van elkaar? Blijkbaar niet - en blijkbaar was het juist en des te groter succes.

Oecumene

Persoonlijk ben ik niet altijd te vinden geweest voor oecumene - samenwerking van kerken van verschillende achtergronden. Er zijn inderdaad veel verschillen en er zijn een aantal dingen in de Katholieke Kerk die ik persoonlijk niet echt als Bijbels zou omschrijven. Maar ja, daar tegenover kun je waarschijnlijk net zoveel foute routines terugvinden in de Evangelische Gemeente. Toch geloven we in dezelfde God en is het bij tijde enorm jammer dat we niet vaker de krachten kunnen bundelen.

Kijk bijvoorbeeld naar de Alpha-cursus; overal ter wereld wordt die gebruikt als een introductie tot het christelijk geloof. Ook in België wordt die cursus enthouasiast gebruikt - door zowel evangelischen als katholieken. Als zo een uitgebreide cursus door ons allemaal aanvaard wordt als een degelijke basis, dan is er toch voldoende "common ground" te vinden om meer samen ons geloof te beleven?

Plaatselijke kerk in zijn waarde laten

Ik pleit niet voor een samenvoeging van de kerk, juist omdat we verschillen hebben die ons karakter bepalen. Een evangelische gemeente en katholieke parochie samenvoegen, zou enorm veel diepgang in de weg staan. Dan blijf je oppervlakkig, terwijl het juist goed is om dieper te graven - elk op eigen wijze - in het Woord van God. De plaatselijke gemeente - verenigd met een aantal andere gelijkaardige gemeenten, moet radicaal blijven volgen wat ze gelooft. Dat is geen plek om breed te gaan denken, het is een plek om leden duidelijk te onderwijzen in wat de Bijbel betekent voor vandaag, voor ons en de wereld. Aan de plaatselijke kerken wil ik niets veranderen. Zelfs niet aan de overkoepelende oragnisaties zoals VEG, etc. Die zijn duidelijk goed en nuttig en geven een goed theologisch kader.

Regionale evenementen: samenwerken!

Waar ik wel voor open sta is samenwerking op regionaal vlak. Bijvoorbeeld op een festival als deze, lijkt het mij een enorm getuigenis als we daarin samen staan. Ik kan er nog steeds niet goed tegen dat binnen de evangelische beweging zelfs evangelischen en pinksterkerken hun eigen jaarlijkse conferentie moeten hebben, dubbel geld en tijd investeren, vaak met bijna dezelfde boodschap en liederen, omdat ze niet kunnen of willen samenwerken. Elk jaar is er op 1 november de evangelische familiedag en op 11 november de pinkster familiedag. Als je voorstelt om die twee samen te voegen, word je bekeken alsof je net gezegd hebt dat je een bom onder de kerk gelegd hebt. Ik snap wel dat er verschillen zijn, maar om die apartheid zelfs op een jaarlijkse conferentie stand te laten houden is pure koppigheid en zelfingenomenheid. Het getuigt niet van waar we zo duidelijk voor staan: eenheid.

Ik hoop dus zeker dat een initiatief als het He Is (A)Live Festicert een precedent zal scheppen, waarbij - opnieuw - de jongere generaties een voorbeeld zijn voor de oudere generaties. Ook dat maak ik vaak mee: jongeren die ouderen laten zien hoe het moet...


Vriendschappen die inspireren

Ook op vlak van persoonlijke vriendschappen wil ik iedere christen aanmoedigen om mensen te leren kennen uit een andere kerkelijke achtergrond. Je kunt zoveel van elkaar leren. Het is zo verrijkend om van je veilige bekende eiland af te stappen, om van andere christenen andere inzichten te leren ontdekken. Alleen samen kun je groeien. Als je alleen tijd doorbrengt met christenen die precies hetzelfde denken als jij, zal er weinig plaats zijn voor groei, hooguit een versteviging van je geïsoleerd christen leven.

Neem de tijd om naar zulke evenementen te gaan, durf anderen te leren kennen. Ga eens naar een christelijke kerk die niet binnen jou denominatie valt. Leer mensen kennen. Niet om van kerk te veranderen, wel om jezelf te toetsen en ook te versterken in je geloof.

Ja, vandaag geen dagboek, maar weer een prekerig bericht. Ik wil bruggen bouwen tussen mensen en dit keer bouw ik hopelijk een bruggetje tussen evangelischen en katholieken.

Het was trouwens een geslaagd Festival, op alle vlakken. Foto's weldra te bekijken op Facebook en op de site zelf ook denk ik: http://www.he-is-alive.be

ik ben een plan-freak, hou van politiek en geloof en vind facebook efficienter dan welke andere tool ook :p

In mijn status op Facebook schreef ik maandag dat ik een socialistische christen ben met veel sympathie voor de N-VA. Ik ben al een tjidje onder de indruk van de N-VA, vooral vanwege een aantal bloggers die ik volg, waaronder Peter degene is die het meeste schrijft. Christophe vroeg me naar meer uitleg, want hij snapte de combinatie niet echt. Wel het is heel simpel: ik ben socialist, vroeger nog bevriend geweest met de Rode Jeugd en zelfs meegedaan aan actie, omdat ik opkom voor de zwakken. Dat is in het politiek landschap misschien niet meer zo duidelijk "socialistisch" maar toch ... Christen ben ik in hart en nieren, ik ben totaal geen CD-NV'er maar ik ben wel christen. De N-VA heeft mijn symathie niet omdat ze zo Vlaamsdenkend zjin maar omdat ze nog een beetje trots zijn op wie ze zijn en waar ze vandaan komen. Bourgeois die aftreedt kan als stunt bestempeld worden, maar ik vind het toch bijzonder dat iemand voor zijn idealen kiest in plaats van zijn positie kost wat kost te behouden! Vandaar dus.

Goh, dinsdag was best een lange dag. 07:00 opstaan, kids klaarmaken - 08:00 kids naar school brengen, ja ook Sjoerd, hij ging met vriendjes mee spelen, - 09:00 naar Sitel in Diegem, werken - 10:30 naar Sitel Vilvoorde voor individuele gesprekken tot 14:00 - 14:00 naar supermarkt, naar OM om wat zaakjes te regelen - 15:00 Sean ophalen met Sjoerd en Sytske - 16:00 debriefing met iemand die een jaar weg was met OM - 17:30 dinner met diezelfde persoon en thuis Leda en kids - 19:00 bidstond leiden - 21:00 vergadering met een van mijn collega's - 22:00 wat mails afwerken en dan uiteindelijk wat tv kijken en slapen.

Zo gaat het niet elke dag hoor, maar wel vaak. Ik ben een planner, had ik dat al gezegd? Ook iets wat ik van Leda heb geleerd, maar waar ik nu veel fanatieker in ben dan zij :p Elke seconde van mijn leven moet gepland zijn, ik ben wel flexibel voor onverwachte zaken, maar zodra ik niet meer weet wat het volgende is dat gepland staat, freak ik en begint het stress zweet te komen. Dat is de enige manier waarop ik 2 gevarieerde part time jobs kan combineren met een gezin met 3 kids waar ik ook veel tijd in wil investeren én een rol als jeugdwerker in mijn plaatselijke kerk. Ik geniet ervan, ik heb zo'n pda-ding en dat helpt enorm.

Ik moet zeggen: dinsdag was een volle dag maar ik heb het dankzij mijn planning zonder stress mogen doorleven.

Af en toe verschijnt er een Amerikaanse reality serie op tv en dan moet ik toch altijd toegeven dat ik blij ben geen Amerikaan te zijn. Een programma als Extreme Makeover Home Edition, waarbij men minder bedeelde gezinnen een volledig nieuw huis bouwt, geeft me altijd dat "big happy family" beeld van de Amerikanen. Ze geven de indruk dat ze enkel weet hebben van hun eigen land, taal, dat ze de wereld beheersen en dat Europa ergens een stadje is naast Mexico ofzo. Die mensen komen zo naïef over; Ik weet dat Amerikanen niet allemaal naïef zijn, maar toch, hun wereldbeeld is zo nauw, zo eng, alsof ze in een of andere Trueman show leven, zonder te beseffen dat er nog meer is dan hun eigen big happy American dreamland. Ik hou van mensen, ook van Amerikanen hoor.

Verder heb ik wel een gewone week tot nu toe, beetje vanalles gedaan, mij gefrustreerd over een aantal ignorante gedachten van mensen, blij geworden van de kids vooral de opmerkingen van Sean en de smiles van Sjoerd. Sytske is 2 dagen echt niet happy geweest en dan voel ik mee met Leda, die heel de dag Sytske in haar hadnen had, maar dat is nu ook alweer voorbij, iedereen is terug rustig en kalm.

Ondertussen heb ik op Facebook heel wat mensen leren kennen, ik voeg misschien wel teveel onbekenden toe, maar goed ik heb leuke contacten en vooral toffe gesprekken over politiek en geloof en leven en kids, zolang het leuk en boeiend blijft, vind ik het best. Dat was trouwens de bedoeling van een Facebook page te openen: mensen leren kennen :-) Heb effe rap geteld, van de ongeveer 700 "friends"zijn er 600 die ik persoonlijk ken, ongeveer 50 die ik ken van internet blogs & forums en ongeveer 50 via Facebook zelf.

Ik ga het hierbij laten.

gegroet mensen

Henri

i could sing of your pretty fly for a modern world .... mijn week tot nu toe

Ik zit hier met Sytske op mijn schoot, te lezen en te schrijven (in blogland) , zij kijkt een beetje rond.

We luisteren samen naar muziek via de gedownloade versie van http://www.last.fm, met een heerlijke mix van Freaky Age, Switchfoot, Casting Crowns, Eminem, Clouseau, Queen, Chris Tomlin, Hillsong, Coldplay, Stef Bos, Phil Collins, Third Day, Blink 182, Doe Maar, Alphabeat, Delirious?, Paul De Leeuw, Lou Bega, Supertones, R.E.M., Anouk, Matt Redman, The Offspring, Dire Straits, Kelly Family en nog meer ... echt een zalige mix! Wie last.fm kent, zoek me maar op, mijn user name is ... duh bruggenbouwer ;-)

Zondag in de kerk hoorde ik een enorm goeie preek over seks, met weinig cliches en deze keer eens geen hyper focus op de zonden van "die mensen in de wereld" maar ook een eerlijke zelfreflectie. De dienst zat ook mooi in elkaar, heerlijk samen zingen, zonder teveel gepraat tussendoor, nergens voor nodig al dat geleuter, dus dat was wel eens fijn :-)
Maandag was ik terug op 't werk en mocht er direct weer invliegen, rapporten maken voor een project dat ik nauwelijks ken. Geef mij een database met gegevens en ik analyseer het graag. Leuk om zo op basis van cijfers de vinger op de zere plek te kunnen leggen zonder er zelf bij betrokken te zijn :-) Lekker, zo effe objectief werken!

Toch moeilijk om Sjoerd weer achter te laten, hij zit echt vast aan mij de laatste tijd. Tijdens mijn werk nog geen last van gehad, te druk, maar toch ... Maandag avond had ik direct weer een vergadering, gelukkig met leuke en efficiente mensen, en deze keer zelfs op 1 min wandelen van mijn huis.

Dinsdag avond zijn we met het gezin naar de frituur geweest. Een fritkot in de buurt is toch wel een luxe als zendeling, alleen in Belgie vind je dat en juist daar wonen en werken wij hehe. Zou onze roeping daar door beinvloed geweest zijn? Vast niet... In de frituur kom je de mensen van het dorp tegen en ook onderweg erheen. Da's het heerlijke aan in een dorp wonen, mensen praten tegen elkaar.

Over praten gesproken, we kwamen onderweg de boodschappenvrouw tegen. Ik voel iets voor die vrouw maar zij weet het zelf niet. Dat kwam namelijk zo: ik was een keertje regelrecht voorbij gelopen door iemand aan wie ik vriendelijk goeiendag zei. Ik kwaad in mezelf en dacht "Waarom zijn mensen zo asociaal soms?' En net toen kwam ik haar voor het eerst tegen: Een vrouw met een boodschappentas, ze sprak me aan en stopte niet met praten tot een half uur later. Ik had mijn lesje geleerd; niet iedereen is zo asociaal :-) In ieder geval, die vrouw zie ik dus nu altijd op straat lopen, overal in Zaventem, op alle tijden van de dag, in alle straten en ... altijd met boodschappen. Mijn theorie is nu: ze verlaat dagelijks haar huis om 9 uur, praat met iedereen onderweg en is dan net op tijd thuis om voor 6 uur het eten klaar te maken. Trouwens, ja, Zaventem is een dorp!!

Gisteren was ik ook bij kind en gezin met Sytske en werd weer door de zitvrouwen (2 vrouwen die daar altijd aan het onthaal zitten, steeds andere) als de moderne man bestempeld. Ik dacht dat ik als papa zo een beetje tussen de traditionele (lees: evangelische) papa's en de moderne papa's zat ... Ik begin te ontdekken dat ik misschien wel aan het extreme zit van de moderne kant. Ik hou er echt van om met de kids bezig te zijn en ook om voor hen te zorgen. Dus ik ben er eigenlijk wel blij mee als mensen mij zo een extreem stempel geven. Het liefst van al doe ik Sytske in de Tricotti draagdoek, die veel beter dan alle andere systemen is, een doek, veilig, comfortabel, heerlijk om zo samen rond te lopen.

Qua opvoeding zijn Leda en ik trouwens veel traditioneler dan de gemiddelde mens. Daar waar vele ouders vriendschap bovenaan de lijst te zetten van prioriteiten wat kinderen nodig hebben, staat daar bij ons structuur. Structuur is echt de beste vriend van onze kids, flexibel natuurlijk, maar duidelijkheid. Ze weten waar ze aan toe zijn,. En we krijgen daar enorm veel vriendschap voor terug. Heb ik allemaal van Leda geleerd en van mijn ouders ook, maar het maakt onze kids echt tot super happy kids. Weinig mensen om ons heen zijn daar zo ouderwets in als wij. We hebben daarbij naast de Bijbel :-) ook alle support van de Supernanny. Zalige tips die die vrouw geeft. Ze is trouwens morgen jarig (waar Facebook allemaal niet goed voor is hehe)

Ah en gisteren vierden Leda en ik ook feest, we zijn sinds gisteren officieel 8 jaar samen als koppel. Acht jaar geleden op 5 augustus schreef ik haar in een mail dat ik van haar hield, en na wat negeren, ontkennen, worstelen, enzovoort, schreef Leda op 16 september 2000 een mail waarin ze ook haar liefde voor mij bekendmaakte. Heerlijk om al die mails van die periode nog eens terug te lezen. Ik ken haar nu acht jaar en hoe beter ik Leda leer kennen, hoe gekker ik op haar word. Ik hou van haar karakter, onbeschaamde eerlijkheid, openheid, zorgdragen, duidelijkheid, directheid, gevoelens, uiterlijk, ... I married the most beautiful woman in the world and she is just getting more and more beautiful!

Misschien is dit genoeg voor vandaag. Kijk, ik preek veel te veel via mijn blog, bijna alle berichten hebben een opening, uitleg en een clue. Misschien ga ik er een dagboek van maken. Zo kan ik toch neerschrijven wat mij bezighoudt, zonder er een preekblog van te maken. Dus ja, ik ga die toer op, hopelijk steek jij er nog iets van op en anders niet. Dit wordt een dagboek. Zeg maar wat je vindt, pleeeeeeeeeeeeeeeaaaaaaaaase.

Trouwens heerlijk hoe de muziek mij bij het schrijven heeft geinspireerd :-)

Henri

is Meeuw ?

Ik zoek een speelgoedmeeuw... Sean's tweede naam is Meeuwis, hij is gek op dieren en wil zoekt overal een speelgoedmeeuw. Die zoek ik nu dus ook. Iemand een tip of idee? Kijk eens op je zolder ofzo...

Henri

Spreekt U NE - DER - LANDS? Ja, en U?

Leda kan bij de apotheek, als men vanwege haar huidskleur vraagt "Spreekt U Ne - der - lands?" altijd antwoorden met "Ja, en U?"

Toen Leda en ik verkering kregen, was er eerst sprake van dat ze een jaar in Italie zou gaan werken. Dat zou ons eerste jaar als koppel zijn: zij in Italie en ik hier thuis in Belgie.

Toen dit nieuws via mijn moeder terecht kwam bij een goede vriend van ons, ook internationaal leider in OM, begon hij zijn missie om ons te overtuigen die plannen te veranderen. Weinige mensen zijn trouwens zo een voorbeeld voor mij als deze man, hij is eerlijk en weet precies altijd de vinger op de zere plek te leggen. Meer daarover in een andere post.

In elk geval; hij raadde ons aan om Leda niet met het OM team in Italie te laten werken maar in Belgie, meer concreet in Gent. Hij maakte zijn zaak duidelijk: Zo ben je niet alleen dichter bij elkaar, maar zo kan Leda (Costaricaanse by the way)zelf de taal en cultuur leren kennen.

Als ik om mij heen kijk naar de mensen die al 20 of 30 jaar hier wonen en nog steeds de Nederlandse taal niet (goed) beheersen, dan is het duidelijk dat dit een correct advies was. Leda heeft de kans gehad om zich te integreren, en toen we uiteindelijk trouwden en Leda van de Leuvense overheid een uitnodiging kreeg om taallessen te volgen, was 1 gesprek op het stadhuis voldoende om te bewijzen dat dat niet meer nodig was. Die integratie was al achter de rug.

Wij beseften de nood aan integratie, en kregen een extra push van onze Ierse vriend. Maar velen om ons heen hebben dat besef niet, en hebben geen mensen om zich heen met ervaringen, goede of slechte, dus leven gewoon in isolatie.

Onze vorige buurvrouw bijvoorbeeld: ze spreekt enkel en alleen Spaans, en een beetje Frans, maar ze woont wel in Zaventem. Gelukkig heeft ze 5 kinderen die haar helpen en vele vriendinnen, maar anders was de isolatie compleet.

Om mensen te helpen met integreren, vind ik het positief dat de overheid tussenkomt. Zoals in Zaventem bijvoorbeeld, elke nieuwe buitenlandse medewerker bij OM, die in Zaventem komt wonen, krijgt direct een uitnodiging om verplichte taallessen te gaan volgen. Zaventem heeft ook al haar stadspersoneel de opdracht gegeven enkel Nederlands met bewoners te spreken. En Zaventem heeft ook een voorwaarde gelegd op het aankopen van bepaalde woongronden; de voorwaarde is dat de koper begint met het leren van Nederlands. Je hoeft het dus nog niet te spreken, maar je moet aantonen dat je begonnen bent met het leren.

Dat hadden die mensen die dertig jaar geleden naar hier kwamen goed kunnen gebruiken, zo een druk van de overheid. Ik ben blij dat de overheid, ook al is het hier de VLD grotendeels, moeite doet om buitenlanders te helpen integreren. Prachtige maatregelen waar elke inwoner op wie het van toepassing is, op lange termijn enorme deugd van zal hebben.

Petje af Zaventemse gemeenteraad!

Wat mij dan verbaast, is dat Europa nog steeds niet doorheeft dat het hier niet om discriminatie gaat maar juist om integratie van anderstaligen die in een Nederlandstalig gebied komen wonen.

dit bericht gaat over jou

Mooi 't leven is mooi
Zolang er zon muziek en kinderen zijn
Mooi 't leven is mooi
Zolang ik kan bewegen en liefde geven
Mooi 't leven is mooi
Ondanks de tegenslagen, zorgen en pijn
Mooi 't leven is mooi

Echt een cliché refrein van een Vlaams lied. Ik hou niet van dit soort muziek, in dit geval Will Tura. Maar als je verder leest in de tekst, ontdek je dat hij dit 20 jaar geleden schreef vlak na dat hij een ongeluk had overleefd. En dan krijgt het plots perspectief.

Vaak moeten we iets ernstigs meemaken voordat we beseffen wat we hebben. Wij hebben zelf een redelijk spannende periode achter de rug, waarbij het niet zeker was of Leda de geboorte van Sytske wel zou overleven. Lees meer hier of hier (Facebook).

Dankbaarheid, ik schrijf er regelmatig iets over.

Maar deze keer wil ik je gewoon vragen om eens naar jezelf te kijken. Kijk naar je leven en tel de zegeningen in je leven. Tel alles wat je als vanzelfsprekend beschouwt. Dank God de Schepper voor alles wat je bent en hebt.

Ga eens 1 keer door je dag en vraag je bij alles af, wat zou er gebeuren, moest ik dit niet meer hebben?

Jij bent bijzonder. Je bent waardevol. En ja, dat was tegen jou!