13/11: over mijn verjaardag, Parijs, moslims, vrede en het westen

13/11 is no longer just my birthday...

Mijn veertigste verjaardag begon met het nieuws over tragedie van terreur in Beiroet. Daarna kon ik de wereld om mij heen even vergeten. Ik werd verrast met kadootjes van de kids, een lekker ontbijt. Een vriend kwam even langs. Ik ging even rustig fietsen. Ik vond inspiratie voor nieuwe ideeën. We zijn met het gezin voor het eerst gaan zwemmen in Sunparks Oostduinkerke. We sloten af met frietjes van de frituur. De Arend op de baan Veurne-Ieper. Goei frieten. De dag had zo een mooi einde. Dacht ik.

Toen kwam het verschrikkelijke nieuws van terreur in Parijs. Hallucinant, niet één aanslag, maar meerdere tegelijk. Meer dan 150 doden, honderden gewonden door terroristische aanslagen verspreid in de stad.


Islam is not to blame...

Velen maken vervolgens gretig misbruik om een godsdienst als de islam te viseren en om hulp aan vluchtelingen om deze reden een halt toe te roepen. 'Grenzen dicht!' roepen ze, met een arrogante 'Zie je wel!'-houding. Pure misbruik: rechtstreekse manipulaties door linken te leggen die er niet eens zijn. Islam is niet de grote schuldige. De mens is verantwoordelijk. We hebben geen excuus. Onze luxe leventjes hebben we bvb. te danken aan de nog grotere terreur die we toepassen op het Zuidelijk halfrond: kinderarbeid en slavernij, economische gijzeling van boeren. Kunnen we het aantal doden zelfs nog tellen, waar wij westerlingen de oorzaak van zijn?Zullen we het eerste daar eens over hebben? Niemand heeft een excuus. Je verschuilen achter westerse 'christelijke' normen is ronduit beschamend.

In de Koran lezen we: 'Wie een onschuldige vermoordt, is als iemand die de gehele mensheid vermoordt.' Veel moslims leven mee met de verschrikking die de burgers van Parijs is overkomen. Ik ben geen moslim of islam-verdediger. Mijn geloof en wereldbeeld is christelijk, en dus anders. Maar ik wil wel ogen openen voor de blindheid waarmee veel Europeanen, Vlamingen, christenen, dit soort zaken misbruiken om haat te verspreiden tegenover onze medemensen. De noodzaak om mensen uit oorlogsgebieden massaal op te vangen in onze westerse landen, blijft urgent, en terreur mag ons niet verlammen in angst voor het vreemde.


De mens...

Mijn grootvader zei altijd 'De mens, de mens, ...'. Hij maakte die zin nooit af. Door de jaren heen begin ik meer en meer te beseffen wat hij bedoelde. De mens is zelf het probleem. Dat wist ik al in theorie, maar ik zie dat steeds meer in dagelijkse praktijk, en ik merk dat meer en meer mensen dat ook beginnen te onderkennen.

Vanuit elke mogelijke levensbeschouwing kan terreur ontstaan. We zien dat ook in politieke ideologie: dictators die mekaar opzij duwen om het volk te bevrijden, en vervolgens zelf nog ergere dictators worden. Partijpolitiek waarbij leiders mekaar door het slijk halen en beloven om het voor het volk op te nemen, maar ondertussen met allerlei geheime agenda's gewoon hun ego opkrikken.

Onze allergrootste massale vijand, Adolf Hitler, was 'cultureel christen'. Hitler was net zo christelijk als IS islamitisch is: beiden misbruik(t)en een religieus kader om God voor hun karretje te spannen. En wie weet, zat er zelfs een hele andere beweging achter. Maar: Zodra het ego overneemt, is niemand meer veilig. De beangstigende daden van terreur in Parijs zijn een verschrikkelijke herinnering aan hoe diep de mens kan vallen als het ego en extremisme de overhand krijgen.


We don't need more religion...

Ook al zie ik religie niet als oorzaak van terreur, toch wil ik ook voorzichtig zijn met het voorstellen dat een religie - 'mijn' religie bijvoorbeeld - het antwoord is. Religie op zich brengt geen oorlog, enkel het misbruiken van zo een systeem. Maar het geeft ook geen garantie op vrede. Onze geschiedenis is daarvan getuige, en onze wereld vandaag is daarvan het levende en dode bewijs. Christendom als religie is niet het antwoord. Geen enkele godsdienst is het antwoord.

Toch wil ik bidden. Toch wil ik naar Christus zelf verwijzen. Ik ben een volgeling van Christus, en zie alleen bij Hem een betere weg naar vrede en levensvreugde. De woorden van Ghandi maken dit nog steeds overduidelijk. Hij zei dat hij niet zoveel boodschap heeft aan christenen, maar wel aan Christus zelf: 'I like your Christ, I do not like your christians.' Hij heeft gelijk. Dat is ook wat Christus betekent in mijn leven: Hij is geheel anders dan wat wij als mensen er ooit van zouden kunnen maken. Lees maar eens rechtstreeks in het evangelie. Ik wijs niet richting religie maar richting Christus zelf. 

Tot slot nog een citaat over nederigheid, om af te sluiten:
'In elke godsdienst zijn er gelovigen en extremisten. Het verschil is dat extremisten hun god in hun dienst stellen, en dat gelovigen zichzelf in dienst van God stellen.' - Guy Gilbert (een priester die de straten van Parijs als zijn kerk beschouwt)

Dit is slechts mijn gedacht. Ongeveer. En onaf. Chaotisch geschreven. Het is een reflectie op mijn veertigste verjaardag. Maybe I'm wrong. Voel je vrij om erover te praten met me.

Mijn relatie met alcohol

Naar aanleiding van de publicatie van een boek van Michael Niclaus, plaats ik hier ook mijn verhaal met alcohol, zoals vermeld in het boek "Alcohol Vrij", verkrijgbaar via http://www.debestebeslissing.be/



Ik ben altijd een sociale drinker geweest, maar heb daar nooit in overdreven. Eind 2004 verwachtten mijn vrouw en ik ons eerste kindje – we hebben nu vier gezonde schatten! - en besloot ik de laatste drie maanden van de zwangerschap solidair mee te doen: Zij dronk de hele zwangerschap al geen druppel alcohol meer, dus ik zou dat die drie maanden ook wel kunnen uithouden zeker?

Toen onze eerste kleine geboren werd, kon het geluk niet op! Maar in mijn hoofd sloop een ander geluk binnen: het geluk van het weer-kunnen-drinken. Ik had mijn dagelijkse pintjes hard gemist, alsook mijn porto’ke tijdens het koken, mijn martini op zondag, mijn jenevertje op zaterdagavond, mijn cognac of glas rode wijn bij een goed gesprek. De lijst is nog niet half af.

Eigenlijk had ik toen al kunnen weten dat ik een probleem had, maar het hoorde er gewoon bij. Alcohol was mijn vriend. Lange tijd heb ik geloofd dat mensen die nooit drinken een enorm saai leven moeten hebben. Ze kunnen niet écht genieten van het leven. Het was pas een jaar later dat mijn goede vriend alcohol een andere kant van zichzelf liet zien.

Door een bewuste keuze om van job te veranderen, hadden we als gezin een stuk minder inkomen. We konden meer van onze tijd investeren in onze passie (jeugdwerk) maar hadden maandelijks toch een serieus tekort dat niet te overbruggen viel. Ik negeerde het vanuit een positief denken “we geraken er wel”, maar het werd er niet beter op. In die periode begon ik een duidelijk verschil te zien: De avonden dat ik iets meer had gedronken, geraakte ik sneller in slaap, de avonden dat ik niets of bijna niets had gedronken, lag ik wakker van de financiële zorgen. De keuze was snel gemaakt: ik moest zorgen dat ik dagelijks een minimum aan alcohol binnen had om met een gerust hart te kunnen slapen. Hoe harder ik er ’s avonds van overtuigd was dat al mijn problemen weg waren, des te harder kwamen ze ’s morgens terug, tot de dag, begin 2007, dat een rekening zichzelf presenteerde die niet langer genegeerd kon worden. Ik had er een bijzondere chaos van gemaakt.

Alles kwam eruit en samen vonden mijn vrouw en ik hulp op alle vlakken: mentaal, praktisch en financieel. Ik besloot dat als mijn leven zo verweven was met alcohol, dat ik niet anders kon dan die volledig uit mijn leven te bannen. Men raadde mij aan enkele boeken te lezen en een online coaching te doen ivm verslaving. Ik weet nog goed dat ik dacht “Verslaving? Ik ben hooguit afhankelijk, maar verslaafd?”. Langzaam maar zeker besefte ik ook dat afhankelijkheid van alcohol eigenlijk hetzelfde was als verslaving.

Ik had een innerlijke dorst die gelest moest worden. Ik deed dit met alcohol, een middel dat uiteindelijk enkel schade brengt. Alcohol is zo normaal. En bij problemen leek het zo aantrekkelijk, een beetje meer om te kunnen relaxen, om zorgen te vergeten. Het bleek een heimelijke vriend te zijn die mij dieper de put in sleurde dan ik besefte. Ik moest uiteindelijk die alcohol niet alleen vervangen door “plat water” maar er moest in mijn hart ook iets veranderen: ik moest het leven anders benaderen. Mijn problemen niet ontlopen maar bevechten en overkomen. In die periode heeft mijn geloof in God mij als christen ook geholpen en sterker gemaakt, juist door mijn zwakheid te erkennen.

Dat is namelijk een kern in het probleem met alcohol in onze maatschappij: het is zodanig ingeburgerd, dat het zichzelf voorspiegelt als iets onschuldigs. Je kunt allerlei problemen hebben, maar alcohol is onmogelijk een boosdoener, kijk maar eens hoeveel mensen kunnen drinken én goed functioneren. Het is ook stoer om te bewijzen hoeveel je kunt drinken zonder eronder te bezwijken. Dan moet jij het toch ook kunnen? Maar niemand vertelt je wat er in de binnenkamer van die andere persoon gebeurt. Het is verscholen achter een masker van stoerheid en prestatie. Daarom moet er in je hart iets veranderen, als je echt wilt loskomen van iets dat je bindt.

In die periode van mijn leven zijn er nog heel wat andere dingen gebeurd, mooie en lelijke. Ik wil je vanuit mijn getuigenis aanmoedigen om stil te staan: welke dorst is er in jouw leven die je misschien ook door alcohol of iets anders probeert te lessen? Wat leeft er in je hart en hoe brengt dit vrucht voort in je leven? Iedereen heeft weer zijn eigen verhaal. Tell me yours... (mailen mag altijd: henri.menheere@gmail.com)

Binnenkort is het weer zomer. Op een warme zondagnamiddag kan ik zo hard genieten van een glas fris kraantjeswater. Je zou denken dat die zin op iets anders moest eindigen, het klinkt absurd: kraantjeswater. Maar ik ben vooral dankbaar dat het geen witte wijn is, glas na glas, tot de combinatie van de hete zon met de alcohol naar mijn hoofd stijgt, me gigantisch lam en moe maakt en uiteindelijk hoofdpijn geeft waardoor ik noodgedwongen moet overstappen op blond bier.

We zijn een product van de wereld waarin we leven: een wereld waar alcohol niet weg te denken is. Maar we zijn net zo hard de makers van die wereld. Zonder een ander te beoordelen op het wel-drinken, kan ik vol plezier en met intense vrede door het leven gaan als niet-drinker, wetende dat dat alvast één ding is waar ik niet van afhang om plezier te maken. Ik geniet met volle teugen van het leven, omdat ik mij vrij voel!

Wie is er sterk, diegene die laat zien hoeveel hij kan drinken, of diegene die zichzelf kwetsbaar opstelt en toegeeft dat hij het niet alleen aankan?

delen

Op de page van Geefplein Ieper schreef iemand dat 'ie niet snapte hoe dit kon werken: mensen die met zijn allen naar een plein komen, enkel en alleen om dingen te geven en te krijgen.

Er moest en zou misbruik van komen en het hele project zou nergens op slaan. Gelukkig bewees de praktijk het tegendeel: mensen kregen er vreugde van om te schenken, om een ander te helpen, of gewoon een pleziertje te doen!

Ik kan al bijna niet meer onthouden hoeveel wij van vrienden en buren gekregen hebben de afgelopen maanden. Komkommers, tomaten, pruimen, appels, soep of een taart, aardappels, pralines, ... En we geven weer weg. We bakken er iets mee en geven het weer door, aan dezelfden of anderen. Niemand houdt score bij, we zijn gewoon met zijn allen gastvrij en vrijgevig.

Het geeft me een zalig gevoel, als mensen zo hun leven met mekaar delen. Zonder agenda. Zonder iets terug te verwachten.

We dienen mekaar. We hebben mekaar nodig. Zo zijn we gemaakt.

Wat onze geschiedenis, politiek, economie, media, er ook van gemaakt hebben, we blijven zoeken naar manieren om te zijn zoals we zijn: mensen die houden van mensen.

Mensen zijn voor mekaar gemaakt. En dat mag soms best wel eens iets kosten. Een offer. Een gunst. een beetje geduld en liefde.

We zijn gemaakt om te zijn wie we zijn, niet wie we verwacht worden te zijn.

Henri

roddelen, pesten, afkraken...

Ik liep naar mijn muziekles terwijl ik enkele fietsers achter mij hoorde. "Wie we daar hebben!" riep de ene tegen de andere. Ze waren met drie, jongens ergens tussen de 14 en de 17 ofzo. Eerst dacht ik nog: twee vrienden die een derde tegen komen.

Ze haalden me in.

Ze fietsten nogal raar heen en weer en terwijl ze steeds verder vooruit geraakten, zag ik dat die twee jongens de derde steeds aan het klemrijden waren. De derde riep iets en probeerde steeds om hen heen te fietsen, maar het lukte hem niet. Vooral die ene, die ging steeds extra traag rijden vlak voor hem, zodat hij moest stoppen of tegen een muur fietsen. Hij vond het echt niet leuk.

Ik wou er eigenlijk naartoe lopen om ze gewoon een keer te confronteren, maar ze waren allemaal te ver weg en toen splitste hun weg in drie. Het pesten was voorbij. Voor vandaag.

Bij facebook groep suggesties was er een groep waar veel jongeren zitten. Ze zetten een foto van zichzelf en vragen anderen om hen toe te voegen of hun mening te geven.

Ben ik knap?

Wil je met mij?

Er zijn al zoveel dingen fout aan zulke groepen, ik zou niet weten waar te beginnen. Maar die ene opmerking die ik al na 2 minuten tegen kwam, versloeg alles en ik voelde de koude rillingen over mijn rug.

Meisje zet foto en vraagt om aandacht.

Jongen geeft mening: "Waarom hang jij nog niet aan een touw?"

Pesten.

Een begrip dat veel te vaak wordt gebruikt. Mijn vrouw en ik moeten onze kinderen ook regelmatig herinneren dat "eenmalig pootje lap" of een kind dat vaak scheldt tegen andere kinderen, of gewoon gezonde ruzie tijdens een spel, niet hetzelfde is als pesten.

Maar pesten bestaat. Een eenzame jongen iedere keer klem rijden terwijl hij zichzelf niet echt durft verdedigen. Een onzeker meisje naroepen dat ze beter af is aan een touw.

Dit zijn dingen die moeten stoppen.

In de vorige school van onze kinderen stond de grootste pestkop van de school, heel enthousiast het anti-pestlied te zingen tijdens het schoolfeest. Iedereen keek naar hem, hij kreeg alle lof en aandacht. Maar zijn gedrag veranderde niet.

Wie pesters aangeeft wordt vaak het onderwerp van roddel en nog meer vernedering. Ik heb het soms gehad met anti-pest acties. Misschien moeten we die dingen drastischer aanpakken.

Misschien moeten we ergens dieper in onze maatschappij graven en zoeken waar we fundamenteel iets kunnen veranderen. Bijvoorbeeld het idee dat iedereen altijd denkt dat de hele wereld om hem/haar draait. Overdreven, weet ik, maar toch een kern van waarheid? Hebben jullie ideeën?

Pestgedrag bij volwassenen is misschien subtieler. Waar gaan we de grens over en hoe leren we dat aan bij jongeren?

Ik denk dat ik op straat harder had moeten lopen. Gewoon om die pestkop te leren kennen, te vragen wat hem motiveert en misschien te interviewen. Want ook hij is waarschijnlijk een slachtoffer van groepsdruk..

welkom ... onder voorwaarden

Wie ons kent, weet dat we graag volk ontvangen. Vrienden en hun vrienden, allemaal welkom om een gezellige tijd te beleven met heerlijk eten en inspirerende babbels.

Aangezien de overheid regelmatig stoten uithaalt (lees de nieuwsberichten over couchsurfing en uber) om zaken in de privésfeer aan banden te leggen - banden die voor commerciële bedrijvigheden wel af en toe hun nut hebben, heb ik besloten dat we ons niet zullen laten vangen. We zullen bij voorbaat in orde zijn. Daarom enkele afspraken die we willen maken als er nog iemand op bezoek wil komen.

1. Niemand komt binnen zonder bewijs van goed gedrag en zeden, dit document mag niet ouder zijn dan 24 uur en het moet model 2 zijn aangezien wij kinderen hebben.

2. Van elke maaltijd wordt een staal genomen en in een afgesloten doosje met datum en omschrijving minstens 7 dagen bewaard. Zo bent U gerust.

3. De brandblusser bevindt zich telkens op minder dan 100 meter van ons huis, namelijk in de auto. Indien de auto niet in de buurt is, gelieve direct vriendschap te sluiten met een buurtbewoner mét brandblusser in de auto.

4. Voor kinderen onder de 6 maanden kunnen wij niet in catering voorzien, gelieve daar zelf voor te zorgen. Dit risico nemen wij niet.

5. Vervoer van en naar het station gebeurt enkel te voet, om eventuele taxi-reglementen te ontwijken zullen wij nooit bezoekers met de auto vervoeren. Groepen van meer dan 5 personen moeten in twee shifts worden opgehaald, teneinde samenscholing en de daarop volgende GAS boetes te vermijden.

6. Foto's mogen enkel genomen worden mits schriftelijke toestemming van elke aanwezige, publicatie kan daarna op elk medium gebeuren, online en offline.

7. Om te vermijden dat wij deelnemen aan illegale praktijken, vragen wij U om volgende documenten spontaan te tonen bij binnenkomst: identiteitskaart, rijbewijs, keuringsbewijs en verzekeringsbewijs indien U met de auto kwam, treinkaartje indien U met de trein kwam. Bezoekers met de fiets dienen te bewijzen dat hun lichten voldoende werken.

8. Per tien bezoekers moet er een verplichte Sabam-buitenwipper aanwezig zijn. Gelieve deze zelf aan te duiden. Dit om continue te wijzen op de huiselijke kring waarin onze activiteiten gebeuren.

9. Al het speelgoed, inclusief de speeltuigen in de tuin, worden gebruikt op eigen risico.

10. Gesprekken kunnen worden afgeluisterd, onderbroken, afgebroken, gewijzigd van koers en elke bezoeker dient hiermee akkoord te gaan. Inhoud is verplicht in elk gesprek.

Deze afspraken zijn bedoeld voor mensen die langs komen zonder overnachting. Voor overnachtingen wordt een aparte afsprakennota gemaakt.

Wees welkom!

leven op een koord

In de special act “hang loose” beleeft Melanie Hagedorn een dag op een dunne koord. Ze combineert alledaagse handelingen zoals slapen, ontwaken, koffie drinken, op stap gaan, met een circusdiscipline waarbij ze voortdurend haar evenwicht moet vinden en het risico neemt om te vallen. Gisteren zagen we deze voorstelling bij De Gevleugelde Stad in Ieper. Behalve het bijzonder staaltje talent dat ze toonde, werd er mij ook iets anders duidelijk. Het bracht een boel gedachten bij me naar boven.

Soms nemen we de alledaagse dingen als zo vanzelfsprekend, dat we er niet meer bij stil staan hoe bijzonder het leven is. Stil staan, iets wat Melanie geen seconde kon doen, zelfs als ze probeerde. In de act wordt ze ieder moment geconfronteerd met het fragiele van het leven, met het geluk waarin we elke dag weer mogen ontdekken wat het leven ons biedt. Ze toonde ons hoe kostbaar en kwetsbaar het leven is, zelfs de dingen van elke dag.

Wij dansen feitelijk ook dagelijks op een koord, maar we beseffen het niet. Ik wil daarmee niet zeggen dat we constant angstig moeten rondkijken naar waar het gevaar vandaan komt, ja, er is gevaar, we kunnen plots alles kwijt zijn. Maar we mogen juist daarom vol blijdschap waarderen van elk moment dat er is. Dat een vriendschap bestaat. Dat een familie om mekaar geeft. Dat we ons kunnen uiten door muziek en sport. Dat de natuur ons omringt, zelfs in een land waar je helaas de straatverlichting vanop een satelliet kunt bekijken. Een knuffel of kus. Een teken van liefdadigheid. Een houding van echtheid. Een oprecht gebaar.

Bij Melanie leek het af en toe alsof ze het koorddansen als vanzelfsprekend beschouwde en dat is voor haar als artiest misschien wel zo ondertussen. Maar door haar blik en door de manier waarop ze toch steeds heen en weer slingerde, overtuigde ze ons toch van het omgekeerde: elke stap en beweging is spannend, een avontuur.

Ons leven is een avontuur. De koorddanser die we vlak voor deze artiest zagen, kon er ook wat van. Hij had een vrouw uit het publiek gevraagd om op een stoel onder het koord te gaan zitten. Dit maakte het extra spannend, je zou voor minder in een kramp gaan zitten, stel je voor dat hij toch valt! In het midden van zijn show deed hij dat ook: hij verliest eventjes zijn balans en kwam ten val, net boven de vrouw... Ze schrok en slaakte een kreet uit, maar toen werd duidelijk dat zijn "val" bij de act hoorde: met geen haar raakte hij haar aan en vrolijk ging hij verder op zijn koord. Het leek wel alsof hij ons wilde duidelijk maken dat het nergens voor nodig is om in een kramp te leven.

Ik ben een gelovig mens en geloof ten diepste dat het leven dat we kregen, door God geschonken is. Het beeld dat velen daarbij hebben, komt waarschijnlijk niet overeen met wat ik hier net schrijf. Toch geloof ik net zo hard dat het leven juist daarom een avontuur is om van te genieten. Het is een geschenk en hoe kwetsbaarder het is, hoe kostbaarder.

Leef!

tegenstrijdig...

Ons land is blij als grote bedrijven zich hier komen vestigen en geven als toon van dank vaak een vrijstelling van bepaalde belastingen. We zijn immers blijer met werkgelegenheid dan met een verhoging van werkloosheid en armoede. Toch is het soms een rare redenering: het komt er vaak op neer dat diegenen die gigantische winsten maken, nog veel meer in hun zak kunnen steken, terwijl hun eigen werknemers met een gewoon loon, steeds minder overhoudt.

Een Franse bioboer kreeg een boete omdat hij weigert pesticiden te gebruiken. Met de pesticiden zou hij zijn druiven beschermen tegen een ziekte die heerst in zijn regio. Maar hij weigert omdat dit schadelijk is voor de bijen. toch breekt hij de wet, maar het is een wet die te gek voor woorden is; als een wet die ons zou verplichten tot sluikstorten om voor werkgelegenheid te zorgen bij de gemeentelijke opruimdienst.

De rechten van het kind worden streng bewaakt, gelukkig, maar er zijn grenzen aan: als dat zelfde kind zin heeft in een reep chocola, nieuwe kleding of het nieuwste elektronische snufje, dan maakt het de wetgever niet zoveel uit als dit product vervaardigd is dankzij kindslavernij.

Hoe meer we weten over armoede, hoe rijker we de rijken maken.
Hoe meer we beseffen dat we de natuur kapot maken, hoe harder we daarmee doorgaan.
Hoe meer we onze kinderen waardering willen tonen, hoe harder we andere kinderen de grond in stampen.

Ik voel me vaak verlamd als ik die dingen lees. Ik begrijp vaak helemaal niet hoe de vork echt in de steel zit, waar ik goed aan doe en waar juist niet. Het is allemaal zo tegenstrijdig, maar waar en hoe begin ik aan verandering?

Ik zat vorige week in de auto met de kids en op de radio speelden ze een nummer van LMFAO. Zalige beat, hoe luider hoe beter, en we bewogen allemaal mee met de muziek. Heerlijk zo in het zonnetje. Thuis zocht ik het nummer nog eens op en kwam ik erachter dat hij op een bepaald moment zingt over hoe hij van de ene hoer naar de andere gaat.

De gedachte kwam nog bij me op: ach de kinderen verstaan da toch niet.

Tegenstrijdigheden...

Misschien is dit wel de plek om te beginnen: die dingen waar ik hard in geloof en voor strijd, ook in mijn eigen leven consequent opvolgen. Stap voor stap.

Leef waar je voor staat.