bruggen

 Mijn blog heeft om persoonlijke redenen vier jaar stil gelegen. Ondertussen zijn veel mensen mij bruggenbouwer blijven noemen en is het beeld voor mij nog sterker geworden. Het beeld van bruggenbouwer heeft vele meer inhoud gekregen. Dus: een herlancering :-)

Ik heb alle oude berichten gefilterd, sommigen verkort, soms verwijderd. De lay-out is wat vereenvoudigd. Alle waardevolle comments zijn ook weg helaas, dit vanwege de technische aanpassingen. Ah ja, en je vindt ook wel berichten die tijdens die vier jaar geschreven zijn, maar die waren oorspronkelijk ergens anders gepubliceerd, zoals breeze.be & facebook en ik heb ze hier nu met tekst en datum gekopieerd.

Mijn vrouw en ik zijn ondertussen bewust bruggenbouwers, we hebben daarin Gods roeping ervaren en ook ontdekt dat dit gewoon in ons ligt. Onze sterktes bij StrengthsFinder zijn ook duidelijk van die aard dat we op een natuurlijke manier mensen bij elkaar willen brengen en uitkijken naar hoe God dat dan gaat zegenen.

We willen netwerken bouwen, mensen aan mekaar voorstellen. Overal waar we gaan, willen we jong en oud mekaar doen begrijpen. Christen en niet-christen dichter bij mekaar brengen. Gezinnen helpen in herstel en begrip. Een getuige zijn van wie Jezus Christus in ons leven is door het te demonstreren in ons leven.

Het kan er hier soms heftig aan toe gaan. Soms schrijf ik gewoon mijn gevoelens op. Soms hou ik een echt pleidooi voor een specifieke verandering. Ik wil mij daarin laten inspireren door mensen, maar bovenal door mijn Heer Jezus Christus: Zijn werk in mijn hart, hoofd en leven, wil ik weerspiegelen in mijn schrijfsels. Ik wil heel graag in dialoog gaan over wat ik schrijf.

Als mensen een term als bruggenbouwer hun eigen definitie geven en dan conclusies trekken uit mijn schrijfsels, zonder dialoog, op basis van losse flodders, dan doen ze maar. Het laat me niet koud, het doet best pijn, maar ik mag me niet laten verlammen. Want ik heb een boodschap die ik met woord én daad kracht bij wil zetten: Het leven is de moeite waard!!!

Bruggen bouwen wil onder andere zeggen dat ik een brug wil slaan tussen mensen en hun Schepper. Dat doe ik niet altijd op een manier die mensen verwachten, maar ik ben ook sterk overtuigd dat God zich niet altijd openbaart op de manier die wij verwachten.

Er zijn in de afgelopen jaren heel wat dingen gebeurd. We hebben nu vier kindjes. We waren van plan om naar Ierland te verhuizen, maar zijn in West-Vlaanderen terecht gekomen. ik heb hier en daar wat verteld over mijn vroegere problemen met alcohol.  Ik ben een cursus life coaching gaan doen en we hebben onze aanpak in ons werk grotendeels omgegooid. Het is niet mijn bedoeling om hier een news flash te schrijven. Je zult hier en daar wel wat lezen over mijn avonturen met God en met het leven.

Want dat is en blijft het leven met mensen en met God: een avontuur.

euthanasie

Ons land heeft er weer een wetsuitbreiding bij: wilsbekwame minderjarigen, die zich in een medisch uitzichtloze toestand bevinden van aanhoudend en ondraaglijk fysiek lijden, mogen vanaf nu, mét toestemming van hun ouders én een team van artsen, euthanasie aanvragen om hun sterven te vervroegen. Een expert ben ik niet, noch op vlak van opleiding, noch als iemand met ervaring van dichtbij. Toch geloof ik dat we als mens een opinie mogen vormen. Daarom wil hier ik als niet-deskundige reflecteren op hoe we als christen kunnen reageren op zulke feiten.

Om te beginnen, ik geloof dat elk mens door God geschapen is, en daarom geloof ik ook dat het vroegtijdig beëindigen van een mensenleven, in welke vorm dan ook, tegen de wil van onze Schepper is. Hij geeft en neemt het leven en indien ik wil leven volgens Zijn wil, besef ik ook dat het gebod "Gij zult niet doden!" van diepe betekenis is. Ik ben tegen elke vorm van dood. De dood was nooit Gods bedoeling.

Zijn we wel consequent pro-life?

Het is volgens mij erg ongenuanceerd om te roepen (of sharen) dat je tegen euthanasie bent, maar te zwijgen over andere gevallen van dood. Spreken we ook over het onrecht van het beëindigen van een leven in oorlog of bij doodstraf? Uiten we ons ongenoegen als er een moslim wordt geëxecuteerd? Laten we van ons horen als er geweld wordt gepleegd tegen een homo? Deze eenzijdigheid komt eerder over als "christenen verdedigen hun standpunten" dan "christenen verdedigen het leven".

Andere vormen van levenswaardering zouden daarom meer in de kijker mogen staan. Hoewel ik christenen ken die zich inzetten voor zaken als palliatieve zorg, armoede, prostitutie, of verslaving, is er veel te weinig aandacht voor deze thema’s onder christenen. Er is een balans nodig als we van de daken roepen dat we "pro-life" zijn.

Hierin maken wij het verschil: als we de waarde van het leven consequent verdedigen.

Mogen we alle middelen gebruiken in onze communicatie?

Ik ben ervan overtuigd dat het belangrijk is dat we als christenen laten weten dat we echt een probleem hebben met deze wetsuitbreiding. Maar mogen we in het verzenden van die boodschap alle mogelijke middelen gebruiken? In het buitenland wordt vanuit ‘christelijke’ hoek cynisch geroepen: “Heeft je kind lelijke ogen? Stuur het naar België en hij kan legaal een einde maken aan zijn leven.” Een ander argument vergelijkt het met alcohol en stemrecht: “Waarom mag een kind niet drinken of stemmen, maar wel over zijn dood beslissen?” Maar zijn dit wel eerlijke argumenten? Gaan deze vergelijkingen wel echt op?

Dan is er nog de sensatie-val. Ook bij ons werd het CBN-filmpje gedeeld dat ons land een "culture of death" noemt, en de vergelijking maakt tussen deze wet en de gruwelen van Leopold II in Afrika. Really?! Wil ik echt doodleuk deze vergelijking maken om mijn gelijk te halen?

Hierin maken wij het verschil: als we integer blijven in het delen van onze mening zonder te vervallen in sensationele argumentatie.

Is ons oordeel over de maatschappij wel fair?

Ik geloof dat er een belangrijk element is van strategisch liberaal denken in dit soort wetsvormingen: het lijkt er op dat men soms voor wetten stemt om de ruimdenkendheid van ons land te tonen. Daarbij wordt alleen het grensverleggend effect onderschat. Toen abortus werd goedgekeurd riep men ook dat niemand ooit verplicht zal worden, maar vandaag schreeuwen de krantenkoppen over mensen die hun kind weigeren te aborteren ondanks medisch advies helaas het omgekeerde: "Gij, harteloos mens, hoe kunt ge nu...?" En met deze wetsuitbreiding zijn er grenzen verlegd die niemand in kan schatten.

Toch wil ik ook dit nuanceren. Bijvoorbeeld door het feit dat een gelijkaardige wet voor minderjarigen in Nederland, na 12 jaar pas 5 keer is gebruikt. We moeten eerlijk zijn met onszelf: Het moet toch enigszins opluchtend zijn om te ontdekken dat men met zo een wet toch nog heel voorzichtig omgaat, binnen bepaalde grenzen dus. Men is blijkbaar toch niet helemaal ontspoord...

Hierin maken wij het verschil: als we de wereld om ons heen niet als vijand zien (de vijand is niet van vlees en bloed!) maar met genade behandelen. De liefde gaat steeds uit van het goede.

Hoe zou ik zelf reageren?

Ten slotte over de euthanasie zelf. Ik zit namelijk met veel vragen. Wat zegt God hierover? Hoe ging men hiermee om in Bijbelse tijden? Wat was de traditie als een mens halfdood lag te creperen van de pijn? Is de regel "Gij zult niet doden" van toepassing behalve in tijden van oorlog? Ook al ben ik tegen euthanasie, toch weet ik niet hoe ik zou reageren als - worst case scenario - mijn eigen zieke kind 24 uur per dag ligt te creperen van de pijn. Hij roept, schreeuwt en smeekt om verlossing. Ik weet dat hij zal sterven. Ik weet dat er buiten een wonder geen uitzicht meer is. Hoeveel minuten, uren, dagen wil ik dan mijn kind zien lijden in afwachting van dat wonder, of in afwachting van de dood die zelf komt? Ik hoop en bid dat ik gehoorzaam zou zijn en nog steeds zal kiezen voor het leven.

Ik ben tegen euthanasie. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet te luid durf te zeggen, want ik zit met een boel vragen. Ik heb namelijk geen idee waar ik het over heb!

Misschien kunnen we als christenen daarin juist het meeste verschil maken: als we met wat meer empathie zouden reageren als we het hebben over kinderen met een dodelijke ziekte die ondraaglijk pijn lijden. Het maakt een verschil als we terwijl we getuigen van onze overtuiging, ook durven toegeven dat we niet alles weten en begrijpen.

leven van giften?

Als gezin leven wij van giften en ik wil (binnen de serie artikels over geld) kort iets delen vanaf "de andere kant", vanuit de hoek van diegenen die hun werk kunnen doen dankzij giften van anderen en van kerken.

Fondswerving

Als je inkomen voortkomt uit giften, word je ook meestal geconfronteerd met de nodige fondswerving en dat is binnen de Vlaamse situatie niet eenvoudig. Ten eerste: De Vlaming zal niet snel anderen om hulp vragen, op welk vlak dan ook. Vlamingen zijn 'plantrekkers'. Ten tweede: De Vlaming kan gerust klagen over geld, maar zal op dat vlak nooit in zijn boeken laten kijken.

Wij hadden tien jaar geleden als koppel een diep verlangen om geestelijk werk te gaan doen, om onze agenda vrij te maken om anderen te dienen, gelovig en niet-gelovig (contacteer me gerust als je wilt weten wat we juist doen!), maar waren en zijn zelf verantwoordelijk om daarvoor de nodige sponsors te verzamelen. Vol schroom schreef ik brieven en voelde me er niet goed bij. Vandaag sta ik daar heel anders in. Fondswerven is nu een voorrecht. Kijk, het is namelijk nooit zo geweest dat WIJ een project willen doen en dan ANDEREN vragen om ONS daarin hun vrijgevigheid te tonen.

Ik bekijk die opdracht nu van een hele andere kant. Het is Gods werk en wij zijn daar slechts een deeltje in. Wij hebben binnen de talenten die God ons gaf, een bediening gekregen om Hem te dienen met onze tijd. Anderen zijn gezegend met een betaalde job en kunnen zo een steentje bijdragen. Nog anderen helpen op praktisch vlak, of door gebed. Het feit dat wij de werkers zijn en anderen de sponsors, is in geen enkel opzicht een hiërarchie. Het is een samen ten dienste staan van God.

Vandaag sta ik veel meer in vrijheid, de vraag stellen om het werk dat we doen financieel te steunen, is een veel simpelere vraag geworden. Eigenlijk vragen we of iemand wil nadenken om in gehoorzaamheid aan God financieel bij te dragen, net zoals ook wij zelf via onze tijd bijdragen. En dat is de sleutel in fondswerving volgens mij. Eerlijk laten zien hoe je God wilt dienen, en daarbij andere oproepen om op hun manier hetzelfde te doen.

Transparantie

Een ander aspect van "leven van giften" is de manier waarop we met geld omgaan. Veel (potentiële) sponsors willen weten hoe je er voor staat. Heb je nog iets nodig deze maand? Hoeveel kom je tekort per maand? Daar zijn we dus ook redelijk open in. Het gevolg daarvan is, dat velen meekijken. Een gezin dat 50 euro per maand stort op de vzw voor ons werk, ziet ons via Facebook misschien een aankoop doen die zij te duur vinden voor zichzelf. Een ander kijkt naar ons en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat we dingen die voor hen basis zijn, niet eens hebben. En dan heb je nog de inhoud van het werk. Wat doe je als iemand een grote gift geeft, maar er sterk visionaire of zelfs theologische voorwaarden bij geeft?

Hierin hebben we continue wijsheid nodig. Ja, er zullen altijd mensen zijn die vinden dat we tijd of geld verspillen, en ze verschillen vaak van mening met elkaar.  We voelen ons niet verplicht om op te springen of stil te gaan zitten bij elke opmerking die we krijgen. Wel willen we gevoelig luisteren. Is er iets dat we vaker horen van verschillende mensen? Wat zeggen de oudsten (leiders) van de (thuis)Gemeente? Bovenal luisteren we naar God, maar Hij spreekt vaak juist door mensen.

Leven uit geloof?

Het misverstand is ver verspreid: Velen menen dat een zendeling uit geloof moet leven en dus niet hoeft nadenken over hoe hij gaat rondkomen. Als het dan financieel niet lukt, is dat een teken van geestelijke strijd of te weinig geloof. Ook op dit vlak heb ik al fouten gemaakt.

De waarheid is: elke christen moet beseffen dat je leeft uit geloof. Geloof dat God voorziet. Geloof dat God trouw is. Geloof dat God voor Zijn kinderen zorgt. Geloof dat God bevestigt, bijvoorbeeld door financiën. En dat geloof is niet verschillend voor diegenen die van giften leven. We hebben een verschillende rol en de praktische uitwerking is verschillend.

Wij merken dat God telkens voorziet, en we zien dat vaak gebeuren. Anders dan mensen die een vast loon hebben, is het voor ons altijd spannend om te zien wat er echt binnenkomt. We hebben nog nooit voldoende maandelijkse giften gehad, maar zijn ook nog nooit iets tekort gekomen. Net in tijden van extra noden, terwijl we geen spaargeld hebben, komen er voldoende extra giften binnen. Soms maken we die noden bekend, soms niet. Dat is mooi om te zien: God voorziet.

Vanuit dat geloof mogen we leven, zonder te weten hoe, toch te vertrouwen dat God zal voorzien. En zo durven we ook elke maand zelf financieel aan anderen te geven, ondanks schijnbare tekorten. Omdat we weten dat alles van Hem is en we gewoon op die manier ook gehoorzaam willen zijn.

Laten we allemaal zo uit dankbaarheid een voorbeeld nemen aan deze vrouw:

'[1] Toen hij opkeek, zag hij hoe rijken hun giften in de offerkist kwamen werpen. [2] Hij zag ook dat een arme weduwe er twee muntjes in gooide, [3] en hij zei: ‘Ik verzeker jullie: deze arme weduwe heeft meer gegeven dan alle anderen. [4] Want de anderen hebben iets van hun overvloed geofferd, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze nodig had voor haar levensonderhoud.’ - Lucas 21.

mijn ziel

Het lied is mooi, maar de tekst is ook sprekend! Ik bid er doorheen.

Opwekking 717

Stil mijn ziel wees stil,
en wees niet bang
voor de onzekerheid van morgen.

Heer, ik vraag U om alle angst en onrust weg te nemen.
God omgeeft je steeds
Hij is er bij,
in je beproevingen en zorgen.
Heer, Uw Woord is waarheid, U bent betrouwbaar. Ik steun op U. U bent er!
God U bent mijn God
en ik vertrouw op U
en zal niet wankelen

Ik zal niet wankelen, Heer, niet omdat ik zo sterk ben, maar omdat ik besef hoe sterk U bent!
Vredevorst vernieuw een

U bent mijn Vredevorst: Prince of Peace, laat mijn vrede nergens anders vandaan komen!
vaste geest binnen in mij
die rust in U alleen.

Ik wil UW last op mij nemen, want alleen MET U kan ik het leven aan en zo wordt mijn last licht!

Stil mijn ziel wees stil
en dwaal niet af 
dwars door het dal zal Hij je leiden

(tegen mezelf:) Wees daar maar zeker van, je zit in een dal, maar GOD LEIDT JE!
stil, vertrouw op Hem
en hef je schild tegen de pijlen van verleiding

(nog tegen mezelf:) Laat je niet afleiden, er zijn zoveel gedachten en stemmen die niet van God komen. Word rustig, vreugdevol en laat enkel God zelf je leiden! Niet je gevoel, niet je eigen dromen, niet andere mensen, alleen HIJ!

God U bent mijn God...

Stil mijn ziel wees stil
en laat nooit los
de waarheid die je steeds omarmd heeft

Oh ja, Heer, uw waarheid heeft mij steeds omarmd, want U, Heer Jezus, BENT de waarheid!
wacht wacht op de Heer
de zwartste nacht 
verdwijnt wanneer het daglicht doorbreekt

Heer, ik dank U voor een nieuwe morgen, zelfs al hebben we zwarte nachten waar alles op een nachtmerrie lijkt, oh hoe heerlijk is het om te beseffen dat U daar weer bent, met het daglicht van elke dag. We weten niet wat U brengt, maar help ons Heer, om elke dag vol verwachting en blijdschap uit te kijken naar wat komt: en alleen omdat het van U zal komen. Het gaat om U. Mijn leven draait om U, dank u voor elke nieuwe morgen!

God U bent mijn God...
Ik rust in U alleen.

Ik rust in U alleen.

(https://www.youtube.com/watch?v=tPPkNMEioaY)

mijn hartsverlangen

Ik moet toegeven, ik ben vaak jaloers op mensen die krijgen wat ze willen, terwijl wij dat niet altijd krijgen.

Ik besef dat er situaties zijn waar mensen krijgen wat ze hoopten en daar dankbaar voor zijn. Ze geven God de eer en gebruiken het om anderen te zegenen. Ook wij hebben vaak ontvangen wat we hoopten en we blijven daarvoor dankbaar aan God! Tel je zegeningen! Maar daar heb ik het hier niet over.

Als er dingen in mijn hart leven die ik zo graag wil, en ik krijg ze niet, dan kom ik in verleiding. Ik begin te kijken naar die mensen die alles krijgen wat ze maar bidden. Genezing, weelde, dromen die uitkomen, villa's, een partner, een kind, direct geluk, etc.

En soms, voor een kleine seconde lang, zou ik willen zijn zoals die christenen van de "name it, claim it" theologie. Sommigen noemen het The Prosperity Gospel. Ik wou dat ik alles kreeg wat ik wilde! Voor één seconde, denk ik zo.

Wil je genezing? Claim it! Je BENT genezen al voor je ziek wordt!
Wil je rijk zijn? Claim it! God geeft je al het geld dat je wilt!
Wil je geluk? Claim een villa, dure auto, claim wat je maar wilt en je krijgt het!
Claim het wonder voordat je het zelfs ziet!

Weet je wat zo "mooi" is aan deze theologie? Iedereen krijgt alles wat hij wil! Dat wil ik ook!

Dit telt echter niet voor de mensen die geen geloof hebben, zij krijgen niet alles wat ze willen, maar da's hun eigen schuld. Hoe mooi en eenvoudig! Twee categorieën:  de rijke, gezonde mensen die duidelijk genoeg geloof hebben. En de arme zieke mensen, die duidelijk te weinig geloof hebben, en dus niets ontvangen!

Ik ben ZO BLIJ dat ik die gedachte maar een seconde in mijn hoofd krijg! Anders zou ik ook in de val van de leugen trappen. Ik ben blij, dat na die seconde, ik plots besef wat ik echt wil.

Wat ik echt wil, is wat ook Paulus wil: te doen wat God eert en niet wat mijn eigen verdorven hart zo graag wil doen.

Wat ik echt wil, is dat God verhoogd wordt door alles wat ik doe, wat ik zeg en wat mij overkomt.

Zondag sprak ik een man die op een moment in zijn leven aan duizenden hongerige mensen voedselpakketten uitdeelde, en nog geen twee weken later terug in eigen land was, in een caravan moest wonen en zelf afhankelijk werd van voedselpakketten van anderen.

Weet je wat hij zei? Hij zei: door voedselpakketten uit te delen, werd God verhoogd. En door later zelf liefdadigheid nodig te hebben, werd God opnieuw verhoogd! En dat is het doel van dit alles.

YES HALLELUJA! God herinnerde me aan wat mijn echt hartsverlangen is. Niet om te ontvangen, maar om aan Hem te geven!

Ik bid: "Vader, of mijn familie nu ziek of gezond wordt, of in nu in een villa of in de goot belandt, wat er ook gebeurt, ik wil dat U erdoor verhoogd wordt! Bescherm me van het verlangen om wonderen, genezing, voorspoed te willen ontvangen, voor mijn eigen eer. Blijf me aub leiden in een leven dat U verhoogt. Met wonderen, met genezing, met voorspoed, of zonder!"

Het kan goed zijn dat ik hier tegenwind ga krijgen, ik heb dit niet geschreven om de "name it, claim it" theologie aan te vallen, ook wordt dit er wel in aangevallen. De reden dat ik dit nu schrijf, is om diegenen in moeilijke situaties zitten, te bemoedigen en om hen te waarschuwen voor het volgen van eigengerichte prediking, die erop gericht is te ontvangen wat de mens wil. Ik wil je bemoedigen om op zoek te gaan naar wat God eer geeft, wat ook je situatie is.

Er is niets mis met het hebben van een verlangen, en ook niet als je dit uitspreekt naar God toe, zelfs elke dag in je gebed. Maar laat dit alsjeblieft niet het doel zijn van je relatie met Hem.

Volgende keer dat je je bijbel tegenkomt, wil ik je aanmoedigen om Hebreeën 11 te lezen, het geloofshoofdstuk, en tot het EINDE. Het menselijk resultaat is niet wat telt. Of God erdoor verhoogd werd, daar draait het om!

Dat is het verlangen van mijn hart!

mijn ogen gericht op wat ik niet zie

Met tranen schrijf ik dit. Tranen van dankbaarheid en vreugde, maar ik proef er ook pijn en tegelijk bewogenheid in.

My future hangs on this: You make preciousness from dust. Please don't stop creating me.

Dit zinnetje van het lied "Second Chance" door Rend Collective Experiment spreekt recht tot mijn hart.

We hebben allemaal zoveel onzekerheden in ons leven. Sta even stil bij die van jou. Zelfs diegenen die vandaag alles voor mekaar hebben, kunnen morgen hun leven drastisch zien veranderen. Niets is zeker.

Ik vind het soms echt beangstigend om te bedenken dat we niet eens weten waar we over drie maand zullen wonen. We hebben keuzes gemaakt en we weten dat dit o.a. betekent dat we wat onzekerheden tegemoet gaan... We zijn enthousiast over wat God aan het doen is in ons leven, en willen echt zijn stem volgen maar soms heb ik echt moeite met het "niet weten". Gaan we naar Ierland verhuizen? Is dat echt mogelijk ook al is het financieel niet rond? (En da's ni waar deze Note om draait)

Hoe opvallend dat ik dan net op zo'n moment een preek moet afwerken over "Gods wil kennen". Ik zeg in die preek letterlijk dat het er niet om gaat dat we elk deeltje van onze toekomst kennen, maar dat het erom gaat dat we met Hem leven vandaag, in gehoorzaamheid en liefde voor Hem. Ik preek letterlijk dat we ons het onzichtbare moeten voorstellen, onze ogen op Jezus moeten richten, maar hoe ziet dat er in realiteit uit? Dus, terwijl ik de preek verder voorbereidde, besloot ik om naar wat muziek van Rend Collective Experiment te luisteren en dat zinnetje bleef hangen.

God maakt waardevolle dingen van stof. Dus als ik stof zie, dan zie ik iets waardevols! Het lied wijst me op dat ene dat echt zeker is: Jezus Christus Zelf. Niet het kennen van mijn toekomst, niet allerlei veiligheden, geen netjes uitgewerkte plannen, maar Hij alleen! Het kruis van Christus gaf mij countless second chances.

Mijn ogen op Jezus richten, ongeacht wat mijn toekomst brengt, ongeacht omstandigheden, dit is realiteit voor mij. Het is geen geestelijke blabla, het is echt en het is waarheid en het geeft me vrede. Wat er ook gebeurt, God verlaat ons nooit en Hij zal ons blijven zegenen om anderen te zegenen.

Lieve Here God, het kan me werkelijk niets schelen waar ik morgen ben of wat ik morgen doe, maar wilt U aub NOOIT stoppen met mij te vormen, te transformeren, van stof naar iets waardevols? Ik wil zijn waar U bent. Bij U ben ik thuis.
Lieve vrienden, neem vijf minuten om dit lied te BEKIJKEN en BELUISTEREN. Het spreekt tot je verbeelding en het verkondigt waarheid voor jullie allemaal!

St Patrick: Patrick in Ierland

Ongeveer zestienhonderd jaar geleden, in een kleine stad in Engeland, was er een jongen met de naam Patrick. Patrick groeide op in een rijk gezin en zijn vader was een zeer machtig man. Patrick had alles wat hij zich kon voorstellen. Maar op een dag, toen hij 16 jaar werd, hoorde hij de familie-bedienden roepen: "Ren, ren!, Pas op voor je leven!, Verstop je! " Een bende overvallers kwam namens de Ierse koning binnenvallen, en het landgoed en het huis werden vernietigd. Patrick voelde dat iemand hem pakte, vastbond en meenam naar een wachtend schip. Patrick wist wat dit betekende: hij was ontvoerd om als slaaf in Ierland te werken.

Patrick dacht eerst dat zijn vader hem zou komen redden, maar zodra ze op zee waren richting Ierland, gaf hij alle hoop op. Toen ze aankwamen in Ierland, werd Patrick als slaaf verkocht aan een rijk man. Hij werd gedwongen te werken op de boerderij, altijd buiten in de kou, met de varkens, schapen, in de natte regen, in de hete zon, het maakte niet uit wat voor weer het was, Patrick moest werken.

Patrick was meestal eenzaam en miste echt zijn familie. Hij leerde Iers en hij leerde zich te gedragen als een echte Ierse jongen. Na een lange tijd van eenzaamheid, leerde hij ook om te bidden en bracht hij veel van zijn tijd door al zingend en biddend tot God. Op een dag hoorde hij een stem in zijn droom die hem vertelde om te ontsnappen. Met veel angst in zijn hart, besloot hij zijn kans te nemen en liep hij weg van de boerderij, in het midden van de nacht. Als hij ooit zou worden gevonden, zou hij worden gedood!

Na een lange reis in alle stilte, kwam hij eindelijk aan bij de kust, waar een klein schip klaarstond om te vertrekken. Hij wilde zich bij hen aansluiten op hun reis naar Engeland, maar zij weigerden hem. Net als hij op het punt stond om op te geven, lieten ze hem toch als werker aan boord. Patrick was op weg naar huis, na zes verschrikkelijke jaren. Maar in die zes jaar, vond hij God.

Na een lange wandelreis door Engeland, kwam Patrick eindelijk thuis. Zijn moeder en vader waren zo verrast hem te zien! Ze hielden een groot feest en nodigden al hun vrienden uit om de thuiskomst van hun zoon te vieren.

Patrick besloot dat hij wilde gaan studeren, zodat hij kon meer leren over de bijbel, en anderen vertellen over Jezus. Op een nacht droomde hij over het Ierse volk en ze zeiden hem: Kom terug, kom weer bij ons wonen! Patrick wist dat hij naar Ierland moest terugkeren om Gods liefde met de mensen daar te delen. Na zijn studies ging hij terug naar Ierland en kreeg toestemming van de koning om te prediken over Jezus.

De meeste Ieren aanbaden toen de natuur, vooral de zon, en dus vond Patrick altijd een manier om de natuur te gebruiken om mensen te wijzen op God. Hij gebruikte zo bijvoorbeeld het klaverblad (shamrock), om uit te leggen over God als Vader, Zoon en Heilige Geest.

Vandaag, 17 maart, vieren de Ieren Saint Patrick's Day, in herinnering van de allereerste zendeling die het evangelie buiten het Romeinse rijk ging verkondigen. Dit was zijn verhaal, erg kort samengevat natuurlijk, waardoor een boel mooie elementen van de geschiedenis ontbreken, maar zo houden we het bij de kern