Ik zou graag een boek schrijven met de titel "Honderd redenen om geen christen te worden." Omdat ik denk dat vele mensen christen geworden zijn om de verkeerde reden, er wordt hen wat voorgehouden en ze zoeken naar geluk of een gesust geweten. Zo kan ik wel 100 redenen verzinnen waarom iemand juist niet moet kiezen om christen te worden. Ook niet om in de hemel te komen bijvoorbeeld. Allemaal zo egoistisch, zelfs tot bekering komen om rein te worden, als het je daarom te doen is, pffff geweten sussen noem ik dat. Ah ja ook niet om ergens bij te horen en ook niet omdat je ouders hetzelfde geloven. Al die onzin moeten we wegmaaien en vervangen door een nederige houding waarin je durft toegeven dat de wereld niet om jou draait. Bwa, het boek komt wel eens, ik ga het er vandaag niet over hebben.
Ik kan wel boeken vol schrijven over kerk zijn en christen zijn in de 21e eeuw, de kerk van vandaag maakt zoveel fouten naar de samenleving toe. We zijn zo super onrelevant he. En ja, veroordelend en ouderwets. En we zijn ook nog eens chinees aan het spreken, mensen snappen totaal niet meer wat we zeggen. We zijn niet meer in touch met de wereld om ons heen. Persoonlijk wel vaak, maar als kerk/gemeente niet. Er moeten drastisch dingen veranderen. Al die onzinnige bezigheden die niemand snapt moeten we wegmaaien en vervangen door gehoorzaamheid aan Gods Woord en door creativiteit in het zoeken naar hoe we Zijn Woord kunnen overbrengen en toepassen in de wereld waarin we leven.
Ik vind het dan jammer om te zien dat diegenen die willen vernieuwen dan ook vaak water bij de wijn doen en het evangelie gaan lopen aanpassen om het aantrekkelijker te maken. Aanstekelijk christen zijn, postmodern doen, open staan voor andere denkwijzen. De kerk relevant maken is 1 ding. De Bijbel aanpassen aan de wereldse normen is iets anders. Bah, ga dan gewoon een andere religie stichten ofzo. Al die compromissen en verwaterde evangelies moeten we wegmaaien en vervangen door te leren opvolgen wat we van Jezus' en Paulus' woorden mogen ontdekken. De Bijbel IS relevant voor vandaag en voor iedereen in onze samenleving. Maar ja, ik ging het daar ook niet over hebben.
Wat ik wilde neerpennen was het volgende. Ik ben al een tijdje druk bezig in de tuin. Het is een tuin die in jaren niet meer is onderhouden. Mensen woonden hier altijd maar een paar jaar, en deden altijd netjes het gras af, maar meer niet. Zo ben ik ook hoor, maar ik ben het een beetje beu, vooral die brandnetelwildernis achterin die we eigenlijk niet zien maar die er wel al jaren een koninkrijk heeft gevestigd. Die heb ik gisteren en vandaag verwoest. Ik heb overwonnen. En ik ga hem vervangen door een bloementuin, zoals dat ooit eens het geval was. En ik heb ook heel wat onkruid weggehaald in het stuk daar vlak voor. Ik heb ontdekt dat er een stoep is van ongeveer 50 tegels groot, die volledig onder het onkruid was bedekt. Dat heb ik allemaal weggehaald. Het brandnetelkoninkrijk is verwoest en ik ben de grote overwinnaar! De stoeptegels zijn terug zichtbaar en ik ben de grote ontdekker! De stoeptegels horen daar, het onkruid niet!
Wat er niet hoort, moet je wegmaaien en vervangen door wat deugt.
Zo dat wou ik even kwijt.
donderdag 21 augustus 2008
zondag 27 juli 2008
wat straal je uit?
Excellence has to be a priority, not a burden!
Ik las onlangs een steengoed artikel, genaamd “Is the vehicle worth washing?”, gepubliceerd in Relay, uitgegeven door OM international. Ik hoop de digitale versie te pakken te krijgen en wie weet vertaal ik het dan en dan post ik het hier. Het artikel geeft weer welke grote fout we vaak maken bij het communiceren van een boodschap.
De schrijver gebruikt een sprekend voorbeeld, namelijk de oude busjes waar we in OM nog zo veel mee rond rijden. Jarenlang maakte hij gebruik van die busjes voor zijn werk. Ze zagen er niet uit. Ze werden niet gewassen want dat heeft toch geen invloed op de techniek, ze waren soms samengesteld met allerlei soorten deuren en kleuren, kortom, ze reden wel maar daar was alles mee gezegd. Ze vervoerden een bijzondere boodschap, maar straalden die geenszins uit.
Hij gebruikt die busjes als illustratie om te laten zien hoe we vaak nog steeds denken dat de verpakking van de boodschap niets uitmaakt. Het gaat uiteindelijk om de boodschap zelf die je wilt doorgeven, maar we laten het daar dan bij.
Trek het even verder door en je komt direct een hele hoop andere situaties tegen waarbij je de zelfde fout zou kunnen maken. Als je denkt dat de verpakking niets uitmaakt, hoe ga je dan met mensen om? Hoe communiceer je je doel? Hoe verleen je diensten aan derden? Hoe bouw je aan partnerschappen? Alles heeft te maken met zowel de boodschap als de verpakking. We geven vaak nog steeds een boodschap door, maar stralen de inhoud niet uit in de manier waarop.
We hebben al heel wat geleerd, en met we bedoel ik trouwens jij en ik, iedereen. Maar tegelijkertijd moeten we eraan blijven werken, want in evenveel situaties zien we nog steeds het nut niet in om het “voertuig” eens goed “in de was” te zetten… Zonder creativiteit en professionaliteit, kun je een volmaakte boodschap hebben om door te geven, maar de vraag is … hoeveel van die boodschap komt aan bij je doelgroep?
Het gaat volgens mij in dat artikel niet enkel om die verpakking, maar, breder bekeken, om de zin tot professionele aanpak. Daarom vind ik ook dat dit artikeltje zeer veel weg heeft van het boek dat ik momenteel lees, “Good to Great” van Jim Collins.
Excellence has to be a priority, not a burden: Da’s trouwens de subtitel van het artikel in kwestie; Professioneel bezig zijn is geen bijkomend kwaad, het moet een prioriteit zijn bovenaan je lijst!
En dit trouwens in alle facetten van ons leven.
donderdag 26 juni 2008
bright & beautiful - wreed en onaardig
Vlak nadat de kinderen uit Aberfan in 1966 onderstaand lied zongen, werd hun school, samen met 25 huizen door een mijnramp volledig verwoest; 144 overleden, waarvan 116 kinderen. Het dorp had plots nog maar 25 kinderen over.
Een lied vol leven, een lied vol genot van de kleine dingen. Een erkenning van de Schepper die alles gemaakt heeft. Een waardering voor de schepping en het mooie van het leven.
Een ramp zo oneerlijk, een ramp die zo hard door niemand verwacht werd. Een ramp waar ook niemand om gevraagd had.
Het is zo'n groot contrast: leven en dood. Ik wil er niet over nadenken, maar dit soort confrontaties zorgen dat ik mijn ogen open houdt; Dat ik niet bitter wegkwijn zonder er meer over na te denken.
Het is een gruwel, de dood. Het lelijke contrast kun je hier (Sam of Saam: Passing the Peace) proeven. De gruwel wordt hier (Soet: House on Fire) dan weer zo goed verwoord.
De beste uitspraak over de dood heb ik hier (Onderweg en Thuis: En toen ging de temperatuur omhoog) gelezen:
"Het leven is wreed en onaardig. Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch."
De dood hoort er niet bij. Dat was nooit de bedoeling van onze Schepper!
Juist omdat de dood er niet bij hoort, wil ik Uw aandacht vragen voor dit (Filippijnen) en dit (Soedan) en dit (Zimbabwe) en nog veel meer. Doe er iets aan, want daar gaat het steeds niet om een ongeluk maar om mensen die elkaar's geliefden bewust van elkaar afpakken. En dat moet stoppen.
Doe iets, bijvoorbeeld door deelname aan een actie van Stop The Traffik of Unicef. Zo kun je bijdragen om te voorkomen dat meer mensen dit meemaken.
Leven - schepping - waarde:
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
Each little flower that opens,
each little bird that sings,
he made their glowing colors,
he made their tiny wings.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The purple-headed mountain,
the river running by,
the sunset, and the morning
that brightens up the sky.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The cold wind in the winter,
the pleasant summer sun,
the ripe fruits in the garden,
he made them every one.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
He gave us eyes to see them,
and lips that we might tell
how great is God Almighty,
who has made all things well.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
Words: Cecil Frances Alexander, 1848 Music: Royal Oak
Een lied vol leven, een lied vol genot van de kleine dingen. Een erkenning van de Schepper die alles gemaakt heeft. Een waardering voor de schepping en het mooie van het leven.
Een ramp zo oneerlijk, een ramp die zo hard door niemand verwacht werd. Een ramp waar ook niemand om gevraagd had.
Het is zo'n groot contrast: leven en dood. Ik wil er niet over nadenken, maar dit soort confrontaties zorgen dat ik mijn ogen open houdt; Dat ik niet bitter wegkwijn zonder er meer over na te denken.
Het is een gruwel, de dood. Het lelijke contrast kun je hier (Sam of Saam: Passing the Peace) proeven. De gruwel wordt hier (Soet: House on Fire) dan weer zo goed verwoord.
De beste uitspraak over de dood heb ik hier (Onderweg en Thuis: En toen ging de temperatuur omhoog) gelezen:
"Het leven is wreed en onaardig. Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch."
De dood hoort er niet bij. Dat was nooit de bedoeling van onze Schepper!
Juist omdat de dood er niet bij hoort, wil ik Uw aandacht vragen voor dit (Filippijnen) en dit (Soedan) en dit (Zimbabwe) en nog veel meer. Doe er iets aan, want daar gaat het steeds niet om een ongeluk maar om mensen die elkaar's geliefden bewust van elkaar afpakken. En dat moet stoppen.
Doe iets, bijvoorbeeld door deelname aan een actie van Stop The Traffik of Unicef. Zo kun je bijdragen om te voorkomen dat meer mensen dit meemaken.
Leven - schepping - waarde:
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
Each little flower that opens,
each little bird that sings,
he made their glowing colors,
he made their tiny wings.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The purple-headed mountain,
the river running by,
the sunset, and the morning
that brightens up the sky.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The cold wind in the winter,
the pleasant summer sun,
the ripe fruits in the garden,
he made them every one.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
He gave us eyes to see them,
and lips that we might tell
how great is God Almighty,
who has made all things well.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
Words: Cecil Frances Alexander, 1848 Music: Royal Oak
vrijdag 20 juni 2008
versteviging van het isolement
Nergens wordt in de Bijbel geleerd dat we ons volledig moeten terugtrekken uit de wereld om ons heen. Regelmatig spreekt Paulus over hoe we anders moeten zijn, hoe we niet wereldgelijkvormig mogen worden, maar hij schrijft even sterk dat we niet vàn de wereld zijn maar wel ìn de wereld zijn.
Voor een groot deel kan ik er mee leven: iedereen heeft een bepaald engagement (politiek, sport, ...) waardoor je het risico loopt geïsoleerd te raken van anderen die niet in die groep zitten. Maar zodra we ons als christen bewust zijn van ons evangelisch isolement, moeten we wel alles doen om er niet in te blijven steken, of erger, om er niet nog dieper in te verzeilen. Dan krijg je taferelen waarbij christenen geen enkele vriend of vriendin hebben buiten de kerk. Volgens mij is dat dramatisch want dat maakt dat je compleet wereldvreemd geworden bent, geen verschil meer kunt maken en erger nog: als je dan ook nog betrokken bent in leiding in de kerk/gemeente, ga je de kerk ook nog eens meeslepen in het isolement.
De evangelische kerk staat vaak buitenspel. Een pover deel van onze activiteiten is nog relevant voor mensen buiten de kerk. Sommigen sleutelen hard om daar iets aan te doen. Maar meestal hebben we het niet eens door.
Onze zondagse erediensten zijn verbazingwekkend eigenlijk nog niet zo'n probleem. Alhoewel we vaak denken "Wat gaat een andersgelovige hier nu van begrijpen?", is het voor hen die langs kwamen vaak een aangename ervaring waarbij ze onze geloofsbeleving respecteren en waarderen. De eredienst is dan in het algemeen ook gericht op christenen die God samen zoeken en aanbidden en men beseft dat heel goed.
Het isolerende aan ons leven als christen bevindt zich op andere vlakken. Onze vrije tijd. Onze andere activiteiten.
Pastoraat
Het valt me op dat elke keer dat er een initiatief genomen wordt om iets goeds te doen voor onze medemens, iedereen laaiend enthousiast wordt. Bij verschillende kerken en organisaties heb ik al een heel aantal projecten de revue zien passeren waarbij men duidelijk voor ogen heeft: we willen anderen helpen. Armen eten geven. Andersvaliden ondersteunen. Steden en parken opruimen. Een actie met evangelist. Vaak is het nog maar een half jaar na het enthousiasme, dat iedereen uitgeput is en dat het project afgeblazen wordt. We hebben er echt geen tijd meer voor. We hebben er geen energie voor. Het lukt niet, we vinden geen medewerkers. Ondertussen steken we wel uren tijd in pastoraat onder christenen die eigenlijk gewoon op de waarheid van Gods Woord zouden moeten staan. Christenen die energie opslorpen van pastoraal medewerkers, maar die eigenlijk weinig blijk geven van verandering in eigen leven. Die mensen krijgen wél aandacht, voor de anderen is geen tijd. Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je enkel oog hebt voor de noden binnen de kerk en niet daarbuiten.
Muziek
Kijken we daarentegen naar Praise avonden, dan merk ik dat we daar bijna nooit te kampen hebben met een tekort aan medewerkers. Muzikaal talent wordt bijna altijd ingezet binnen de gemeente. Ga je een band oprichten, dan is het bijna vanzelfsprekend dat het een praise band is, want dat is de muziek die christenen spelen. Ik merk het bijvoorbeeld bij Indian Summer: een band met enkel christenen, die muziek spelen voor een breed publiek. De afgelopen weken alleen al heb ik zeker 3 keer iemand horen suggereren dat ze toch ook wel een Praise avond zouden kunnen doen. Ze willen dat niet, ze willen juist hun eigen stijl houden en relevant blijven voor iedereen. Maar hoe lang duurt het, voor ze zich laten verleiden? Is er dan iets mis met aanbiddingsmuziek? Natuurlijk niet, maar het krijgt wel altijd de eerste prioriteit... Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je je talenten enkel investeert in evenementen binnen de kerk en niet daarbuiten.
Geloofsoverdracht
Een ander voorbeeld zijn de christelijke scholen. Op zich zijn deze scholen bijzonder belangrijk en echt wel relevant voor de maatschappij, te bedenken dat een groot deel van de kinderen op die scholen juist niet uit christelijke gezinnen komt. Ik begrijp heel goed dat mensen energie steken in zulke scholen, juist omdat ze degelijk bijbels onderwijs aanbieden voor kinderen uit alle lagen van de maatschappij. Toch hoor ik vaak ouders spreken over die projecten, in de zin van "Jij gaat je kind toch ook sturen als er zo'n school komt?" De doelstelling van de scholen komt dan niet goed over en de indruk die je krijgt, is dat de scholen er zijn voor de kinderen van christenen. De pedagogie op christelijke scholen kan een verleiding zijn tot gemakzucht bij de ouders, waarbij ouders de taak van geloofsoverdracht afdoen als een taak van de school. Geloofsoverdracht is een taak van ouders en gemeente, en niet (enkel) van de school denk ik. Dat denken die scholen zelf trouwens ook niet! Ik vind het erg als ouders daarmee ook hun kinderen willen beschermen van de boze buitenwereld. Je isoleert de kerk van de maatschappij als je je kinderen naar christelijke scholen stuurt vanwege gemakzucht en een gevoel van geborgenheid.
Jeugdwerk
Ik kijk even naar mijn eigen taak in de kerk in Zaventem en ik zie dat ook daar enorm veel aandacht gaat naar christenen. Alle energie gaat naar programma en relaties met de jongeren uit eigen kerk. Als er iets mis gaat of als jongeren niet graag meer komen, wordt van de jeugdwerker verwacht dat ze nog meer hun best doen om die éne tiener, toevallig kind van christenen, er weer bij te betrekken. Er worden zelfs hele vergaderingen gehouden om toch maar iedereen te geven wat hij nodig heeft. In theorie voel ik mijzelf verantwoordelijk om ons jongerenwerk relevant te maken voor heel onze omgeving. In praktijk geef ik eerlijk toe: ik heb geen tijd om naast het jeugdwerk in eigen kerk, ook nog eens verder te gaan kijken en relevant proberen te zijn voor anderen. Eén lichtpuntje: ik hoop al een tijdje om als vrijwilliger in de jeugdgevangenis van Everberg te kunnen helpen, ik hoop ook al een tijdje om de jeugdraad van Zaventem te gaan ondersteunen, ik hoop ook al een tijdje om een Rock Solid of Youth Alpha te gaan doen hier in de buurt. Misschien komt er uit die hoop ooit wel eens actie... Je isoleert de kerk van de maatschappij als je jeugdwerk enkel binnen de kerk toepast en niet kijkt naar jongeren daarbuiten.
Voor een groot deel kan ik er mee leven: iedereen heeft een bepaald engagement (politiek, sport, ...) waardoor je het risico loopt geïsoleerd te raken van anderen die niet in die groep zitten. Maar zodra we ons als christen bewust zijn van ons evangelisch isolement, moeten we wel alles doen om er niet in te blijven steken, of erger, om er niet nog dieper in te verzeilen. Dan krijg je taferelen waarbij christenen geen enkele vriend of vriendin hebben buiten de kerk. Volgens mij is dat dramatisch want dat maakt dat je compleet wereldvreemd geworden bent, geen verschil meer kunt maken en erger nog: als je dan ook nog betrokken bent in leiding in de kerk/gemeente, ga je de kerk ook nog eens meeslepen in het isolement.
De evangelische kerk staat vaak buitenspel. Een pover deel van onze activiteiten is nog relevant voor mensen buiten de kerk. Sommigen sleutelen hard om daar iets aan te doen. Maar meestal hebben we het niet eens door.
Onze zondagse erediensten zijn verbazingwekkend eigenlijk nog niet zo'n probleem. Alhoewel we vaak denken "Wat gaat een andersgelovige hier nu van begrijpen?", is het voor hen die langs kwamen vaak een aangename ervaring waarbij ze onze geloofsbeleving respecteren en waarderen. De eredienst is dan in het algemeen ook gericht op christenen die God samen zoeken en aanbidden en men beseft dat heel goed.
Het isolerende aan ons leven als christen bevindt zich op andere vlakken. Onze vrije tijd. Onze andere activiteiten.
Pastoraat
Het valt me op dat elke keer dat er een initiatief genomen wordt om iets goeds te doen voor onze medemens, iedereen laaiend enthousiast wordt. Bij verschillende kerken en organisaties heb ik al een heel aantal projecten de revue zien passeren waarbij men duidelijk voor ogen heeft: we willen anderen helpen. Armen eten geven. Andersvaliden ondersteunen. Steden en parken opruimen. Een actie met evangelist. Vaak is het nog maar een half jaar na het enthousiasme, dat iedereen uitgeput is en dat het project afgeblazen wordt. We hebben er echt geen tijd meer voor. We hebben er geen energie voor. Het lukt niet, we vinden geen medewerkers. Ondertussen steken we wel uren tijd in pastoraat onder christenen die eigenlijk gewoon op de waarheid van Gods Woord zouden moeten staan. Christenen die energie opslorpen van pastoraal medewerkers, maar die eigenlijk weinig blijk geven van verandering in eigen leven. Die mensen krijgen wél aandacht, voor de anderen is geen tijd. Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je enkel oog hebt voor de noden binnen de kerk en niet daarbuiten.
Muziek
Kijken we daarentegen naar Praise avonden, dan merk ik dat we daar bijna nooit te kampen hebben met een tekort aan medewerkers. Muzikaal talent wordt bijna altijd ingezet binnen de gemeente. Ga je een band oprichten, dan is het bijna vanzelfsprekend dat het een praise band is, want dat is de muziek die christenen spelen. Ik merk het bijvoorbeeld bij Indian Summer: een band met enkel christenen, die muziek spelen voor een breed publiek. De afgelopen weken alleen al heb ik zeker 3 keer iemand horen suggereren dat ze toch ook wel een Praise avond zouden kunnen doen. Ze willen dat niet, ze willen juist hun eigen stijl houden en relevant blijven voor iedereen. Maar hoe lang duurt het, voor ze zich laten verleiden? Is er dan iets mis met aanbiddingsmuziek? Natuurlijk niet, maar het krijgt wel altijd de eerste prioriteit... Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je je talenten enkel investeert in evenementen binnen de kerk en niet daarbuiten.
Geloofsoverdracht
Een ander voorbeeld zijn de christelijke scholen. Op zich zijn deze scholen bijzonder belangrijk en echt wel relevant voor de maatschappij, te bedenken dat een groot deel van de kinderen op die scholen juist niet uit christelijke gezinnen komt. Ik begrijp heel goed dat mensen energie steken in zulke scholen, juist omdat ze degelijk bijbels onderwijs aanbieden voor kinderen uit alle lagen van de maatschappij. Toch hoor ik vaak ouders spreken over die projecten, in de zin van "Jij gaat je kind toch ook sturen als er zo'n school komt?" De doelstelling van de scholen komt dan niet goed over en de indruk die je krijgt, is dat de scholen er zijn voor de kinderen van christenen. De pedagogie op christelijke scholen kan een verleiding zijn tot gemakzucht bij de ouders, waarbij ouders de taak van geloofsoverdracht afdoen als een taak van de school. Geloofsoverdracht is een taak van ouders en gemeente, en niet (enkel) van de school denk ik. Dat denken die scholen zelf trouwens ook niet! Ik vind het erg als ouders daarmee ook hun kinderen willen beschermen van de boze buitenwereld. Je isoleert de kerk van de maatschappij als je je kinderen naar christelijke scholen stuurt vanwege gemakzucht en een gevoel van geborgenheid.
Jeugdwerk
Ik kijk even naar mijn eigen taak in de kerk in Zaventem en ik zie dat ook daar enorm veel aandacht gaat naar christenen. Alle energie gaat naar programma en relaties met de jongeren uit eigen kerk. Als er iets mis gaat of als jongeren niet graag meer komen, wordt van de jeugdwerker verwacht dat ze nog meer hun best doen om die éne tiener, toevallig kind van christenen, er weer bij te betrekken. Er worden zelfs hele vergaderingen gehouden om toch maar iedereen te geven wat hij nodig heeft. In theorie voel ik mijzelf verantwoordelijk om ons jongerenwerk relevant te maken voor heel onze omgeving. In praktijk geef ik eerlijk toe: ik heb geen tijd om naast het jeugdwerk in eigen kerk, ook nog eens verder te gaan kijken en relevant proberen te zijn voor anderen. Eén lichtpuntje: ik hoop al een tijdje om als vrijwilliger in de jeugdgevangenis van Everberg te kunnen helpen, ik hoop ook al een tijdje om de jeugdraad van Zaventem te gaan ondersteunen, ik hoop ook al een tijdje om een Rock Solid of Youth Alpha te gaan doen hier in de buurt. Misschien komt er uit die hoop ooit wel eens actie... Je isoleert de kerk van de maatschappij als je jeugdwerk enkel binnen de kerk toepast en niet kijkt naar jongeren daarbuiten.
Pastoraat in de gemeente is noodzakelijk.
Praise avonden zijn ter ere van God.
Christelijk onderwijs verstevigt geloofsoverdracht.
Jeugdwerk binnen de kerk is onmisbaar.
Maar gebruik al die "instrumenten" wel op de juiste manier, en denk er over na. Het ergste in heel dit isolement vind ik de schijnbare tendens dat alles met een christelijk sausje per definitie goed is. Velen vragen zich al geruime tijd af waarom er zoveel jongeren de evangelisch kerk verlaten. Misschien ligt het wel aan de manier waarop wij als evangelische kerk omgaan met pastoraat, onderwijs, talenten en gaven en jeugdwerk... Is de evangelische kerk echt wel bezig om jongeren en kinderen voor te bereiden op de maatschappij? Of is onze geloofbeleving mijlenver verwijderd van de realiteit in de maatschappij?
woensdag 4 juni 2008
anker in mijn hart
Het anker van de hoop brengt toekomst en geeft standvastigheid.
Het hart van de liefde brengt genade en vergeving.
Het kruis van het geloof brengt leven en een doel.
Maar dan ...
Schaamte en schuld maken me trots, liefde kan ik niet aanvaarden.Angst en onmacht verlammen mijn geest, hoop heb ik niet meer.Pijn en lijden stoppen mijn ademhaling, geloof wankelt.Het lijkt of dat anker in mijn hart hangt; het is er wel, die hoop, maar het voelt alsof je bloedt.
Mijn gevoel bedriegt mij, daar ben ik al lang achter. Het anker hangt niet in mijn hart, de liefde is juist in mijn hart. Het anker hangt vast aan de bodem van de zee, en ik; ik zit in de boot waar het anker aan vast zit.
De boot schommelt door de golven, soms loopt de boot half onder water. De bewegingen maken me ook zeer misselijk. Maar dankzij het anker gaat de boot niet de verkeerde kant uit; het blijft op de zelfde plaats hangen.
Ongeacht hoe misselijk ik mij voel door het leven, zondag voelde ik het nog letterlijk in mijn buik; het anker, God zelf, blijft standvastig en verandert niet. Ik ervaar het niet altijd, maar ik weet het wel.
Als ik de Psalmen lees in tijden van voorspoed, vind ik het mooie, leuke, opbeurende teksten.
Als ik de Psalmen lees als ik het gevoel heb dat alles misloopt, pas dan besef ik hoe veel dat anker, God, mijn hoop, voor mij betekent. Hij is mijn doel. Hij is alles wat overblijft als al het andere wegvalt. Hij "fixt" niet alles hier en nu, maar Hij herstelt wel alles in eeuwigheid.
Het geeft me een enorme vreugd, te weten, dat het anker mij toekomst biedt en zorgt dat ik niet wankel. Psalm 119 is als brood: droog en saai als je het gewoon leest. Maar als je het in tijden van nood leest, na dagen niet gegeten te hebben, bij echte honger, dan geeft het volheid van leven...
Mooi hoe God zelf ook het Woord met brood vergeleek...
Het hart van de liefde brengt genade en vergeving.
Het kruis van het geloof brengt leven en een doel.
Maar dan ...
Schaamte en schuld maken me trots, liefde kan ik niet aanvaarden.Angst en onmacht verlammen mijn geest, hoop heb ik niet meer.Pijn en lijden stoppen mijn ademhaling, geloof wankelt.Het lijkt of dat anker in mijn hart hangt; het is er wel, die hoop, maar het voelt alsof je bloedt.
Mijn gevoel bedriegt mij, daar ben ik al lang achter. Het anker hangt niet in mijn hart, de liefde is juist in mijn hart. Het anker hangt vast aan de bodem van de zee, en ik; ik zit in de boot waar het anker aan vast zit.
De boot schommelt door de golven, soms loopt de boot half onder water. De bewegingen maken me ook zeer misselijk. Maar dankzij het anker gaat de boot niet de verkeerde kant uit; het blijft op de zelfde plaats hangen.
Ongeacht hoe misselijk ik mij voel door het leven, zondag voelde ik het nog letterlijk in mijn buik; het anker, God zelf, blijft standvastig en verandert niet. Ik ervaar het niet altijd, maar ik weet het wel.
Als ik de Psalmen lees in tijden van voorspoed, vind ik het mooie, leuke, opbeurende teksten.
Als ik de Psalmen lees als ik het gevoel heb dat alles misloopt, pas dan besef ik hoe veel dat anker, God, mijn hoop, voor mij betekent. Hij is mijn doel. Hij is alles wat overblijft als al het andere wegvalt. Hij "fixt" niet alles hier en nu, maar Hij herstelt wel alles in eeuwigheid.
Het geeft me een enorme vreugd, te weten, dat het anker mij toekomst biedt en zorgt dat ik niet wankel. Psalm 119 is als brood: droog en saai als je het gewoon leest. Maar als je het in tijden van nood leest, na dagen niet gegeten te hebben, bij echte honger, dan geeft het volheid van leven...
Mooi hoe God zelf ook het Woord met brood vergeleek...
donderdag 29 mei 2008
extremen
Men is ofwel een veel te harde werker die zijn gezin geen aandacht geeft, ofwel een veel te grote profiteur.
Men is ofwel politiek bewust en dus fanatiek, ofwel politiek onbewust en dus dom.
Een vader is ofwel veel te streng voor zijn kinderen en dus is hij een boeman ofwel veel te soepel en dus is hij een watje.
Een predikant is ofwel veel te ouderwets en dus niet relevant, ofwel veel te postmodern en dus niet waarheidsgetrouw.
Een student is ofwel een stréverke ofwel een luilak.
Ofwel drink je alcohol en ben je verslaafd, ofwel drink je het niet en ben je een saaie piet.
Ofwel zit je in de oppositie en is alles van de regering slecht, ofwel zit je in een regering en is de oppositie fout.
Ofwel ben je te oud en niet meer mee, ofwel te jong en heb je dus nog niks te zeggen.
Je bent ofwel republikein ofwel Albert-fan.
Waarom denken we zo vaak in extremen? Waarom nooit de middenweg? Waarom gunnen we anderen niet een plek ergens in het midden? Af en toe een complimentje voor degene die zo anders is als jij? Waarom elkaar altijd een label geven en in een ho(e)kje duwen? Enerzijds zitten we zo in elkaar, anderzijds: nergens voor nodig.
Niemand is toch 100% een bepaald karakter? We zijn toch allemaal een mix van allerlei gevoelens, DNA, achtergrond, ...
Je staat dichter bij de ander dan je denkt!
Men is ofwel politiek bewust en dus fanatiek, ofwel politiek onbewust en dus dom.
Een vader is ofwel veel te streng voor zijn kinderen en dus is hij een boeman ofwel veel te soepel en dus is hij een watje.
Een predikant is ofwel veel te ouderwets en dus niet relevant, ofwel veel te postmodern en dus niet waarheidsgetrouw.
Een student is ofwel een stréverke ofwel een luilak.
Ofwel drink je alcohol en ben je verslaafd, ofwel drink je het niet en ben je een saaie piet.
Ofwel zit je in de oppositie en is alles van de regering slecht, ofwel zit je in een regering en is de oppositie fout.
Ofwel ben je te oud en niet meer mee, ofwel te jong en heb je dus nog niks te zeggen.
Je bent ofwel republikein ofwel Albert-fan.
Waarom denken we zo vaak in extremen? Waarom nooit de middenweg? Waarom gunnen we anderen niet een plek ergens in het midden? Af en toe een complimentje voor degene die zo anders is als jij? Waarom elkaar altijd een label geven en in een ho(e)kje duwen? Enerzijds zitten we zo in elkaar, anderzijds: nergens voor nodig.
Niemand is toch 100% een bepaald karakter? We zijn toch allemaal een mix van allerlei gevoelens, DNA, achtergrond, ...
Je staat dichter bij de ander dan je denkt!
maandag 19 mei 2008
ik zie jou dus ik zie God
Ik schrijf even wat in mij opkomt, geen theologische opbouw, gewoon mijn gevoel. En ik kijk even alleen naar de mooie dingen, het gekke is: als je daar bewust naar zoekt, zie je plots heel veel moois!
Ik zie talenten en mensen genieten.
Ik zie mensen die het beste voor hebben met anderen.
Ik zie prachtige details in karakter.
Ik zie liefdevolle ogen.
Ik zie mooie gedachten.
Ik zie creativiteit tot en met.
Ik zie mensen die wijs zjin.
Ik zie mensen nadenken.
Ik zie bezorgdheid, medeleven, medelijden, liefde.
Ik zie woorden die geven om de ander.
Ik zie knuffels.
Ik zie tranen.
Ik zie rechtvaardigheid.
Ik zie blijdschap.
Ik zie openheid.
Ik zie oprechtheid.
IK zie verdriet.
Ik zie eerlijke bedoelingen.
Paulus schrijft ergens in de Bijbel dat je naar de schepping moet kijken en je zult zien dat God bestaat. Nou, deze keer kijk ik naar één deel van de schepping: de mens, geschapen naar het beeld van God zelf!
Ik zie jou.
Dus.
Ik zie God.
Hij heeft het zo bedoeld.
Hji heeft jou zo bedoeld.
Ik zie talenten en mensen genieten.
Ik zie mensen die het beste voor hebben met anderen.
Ik zie prachtige details in karakter.
Ik zie liefdevolle ogen.
Ik zie mooie gedachten.
Ik zie creativiteit tot en met.
Ik zie mensen die wijs zjin.
Ik zie mensen nadenken.
Ik zie bezorgdheid, medeleven, medelijden, liefde.
Ik zie woorden die geven om de ander.
Ik zie knuffels.
Ik zie tranen.
Ik zie rechtvaardigheid.
Ik zie blijdschap.
Ik zie openheid.
Ik zie oprechtheid.
IK zie verdriet.
Ik zie eerlijke bedoelingen.
Paulus schrijft ergens in de Bijbel dat je naar de schepping moet kijken en je zult zien dat God bestaat. Nou, deze keer kijk ik naar één deel van de schepping: de mens, geschapen naar het beeld van God zelf!
Ik zie jou.
Dus.
Ik zie God.
Hij heeft het zo bedoeld.
Hji heeft jou zo bedoeld.
Abonneren op:
Posts (Atom)