balans in mijn denken en doen

Mijn vorig bericht ging over balans. Met allerlei extremen om mij heen, op vlak van geloof, politiek, opvoedingsstijlen, levenskeuzes, probeer ik altijd in balans te zijn. Ik vind het belangrijk om getrouw te zijn aan mijn principes, maar tegelijk wil ik deel kunnen uitmaken van het groter geheel, waar iedereen anders is.

Ik probeer te luisteren naar de oude wijze mannen, maar doe ook extra moeite om mij te laten beïnvloeden  door jongeren, omdat hun inzichten vaak beter zijn. Vanuit hun enthousiasme stralen zij vaak de hoop uit die ik nodig heb om verder te gaan.

Ik zie mezelf als burger eerder links op de lijn van politiek en juist daarom probeer ook regelmatig om de rechtse mensen onder ons te begrijpen, omdat ik niet uit balans wil vallen.

Er zijn mensen in mijn vriendenkring die hun kinderen op een strenge, bijna 19e eeuwse manier opvoeden, maar er zijn ook mensen die hun kinderen volledig vrij laten in bijna alle keuzes die ze maken, op alle leeftijden. Ik probeer samen met mijn vrouw een degelijke basis te geven aan de kinderen, maar binnen de context van de eeuw waarin we leven.

Toch wil ik mezelf daarin onder de loep nemen. Het is gemakkelijk om te zeggen dat je in balans bent, maar wie zegt dat dit klopt? Zegt niet iedereen dat zijn leven enigszins evenwichtig is? Een simpele test die ik pas ergens las, stelt je de vraag: Welke van de twee extremen zie jij als minder gevaarlijk dan de andere? Dat geeft grotendeels aan naar welke kant je uit balans geraakt. Je kunt dit toepassen op elk aspect in je leven.

Maar, stel, ik loop op een pad, en ik loop redelijk in het midden van dat pad. Anderen die naar mijn wandel kijken, zien het grote grasveld naast het pad, en laten mij weten dat het pad waar ik op loop, helemaal links ligt van het groter geheel. In een poging om in het midden te blijven, ga ik dus in het midden van het veld lopen. Maar dan komt er weer iemand langs, die nog een groter beeld heeft en die mij zegt dat ik aan de rechterkant van de stad wandel, helemaal niet in het midden. En zo kan ik blijven doorgaan.

Het is belangrijk om onszelf continue uit te dagen en te onderzoeken, want wie weet vergelijken wij onszelf wel met mensen die sowieso beide aan één extreme kant zitten? Wat is je blinde vlek?

Verder wil ik nog aangeven dat balans niet het doel op zich is. Er zijn, afhankelijk van je waarden en karakter, natuurlijk situaties waar je helemaal niet in balans moet zijn tov anderen. Als voorbeeld gebruik ik mijn geloof en de politiek. Ik ben christen, geloof in God, en vanuit de christelijke waarden die ik belangrijk acht, kan ik niet anders dan op politiek vlak telkens redelijk links te stemmen. De groenen en de socialisten zijn degenen die volgens mij de bijbelse waarden het beste tot uiting brengen. Er is natuurlijk op elke partij iets aan te merken (veel zelfs), maar het is slechts een voorbeeld waaruit moet blijken: onze waarden duwen ons natuurlijk niet altijd naar het midden, maar juist vaak naar één kant. Het belangrijke is: ben je je bewust van de plek waar je bevindt tov anderen?

Hopelijk geeft dit stof tot nadenken, voor wie ook graag balans en evenwicht in zijn leven heeft...

balans in de kerk

Ik ben een boek aan het lezen over stad, buurt, kerk en evangelie en hoe die zich onderling bewegen. Het boek heeft het steeds over een balans die we moeten zoeken. Het deed me denken aan de balans die ik continue zoek terwijl ik door het leven wandel.

In het boek spreekt men over balans in de kerk: we moeten oppassen voor twee extremen. Enerzijds heb je de wettische mensen. Zij zijn voortdurend bezig met op andermans vinger te tikken. Ze zien overal kwaad in, staan altijd klaar om te oordelen of te waarschuwen. De wetten en regels van God of de leerstellingen van de kerk worden belangrijker dan God zelf. Ze zijn zoals de schriftgeleerden die dachten dat ze zelfs gered zouden worden door zich aan de wet te houden. Anderzijds heb je de vrijzinnigen. Deze mensen spreken vooral over Gods liefde, maar trekken zoveel in twijfel, dat er eigenlijk geen sprake meer is van een geloof in God. Zij willen zo lief en vrij zijn, dat God uiteindelijk niets meer mag verwachten van ons.

Ik geloof dat het belangrijk is om in het midden te blijven: Leven vanuit Gods genade, anderen liefhebben vanuit diezelfde nederige houding, mensen nooit veroordelen, maar beseffende dat God Schepper en Heer is, dus wel degelijk iets te zeggen heeft over ons leven, beseffen dat Hij liefheeft én rechtvaardig is dus wel ons handelen mag beoordelen.

Ik ben er voor je (?)

Als ik terug kijk op het afgelopen weekend en ik richt me enkel op mezelf, moet ik zeggen dat het een fantastisch weekend was! Zonnestralen van begin tot eind, gezellig lunchen in de tuin, de kinderen zien ravotten en als afsluiter een geweldige Prijsavond in Leuven. Toch zat er een domper op mijn weekend.

Te laat
Vrijdagnacht zijn er 7 jongeren omgekomen in een dramatisch verkeersongeval in Limburg. Als ik me teveel inleef in de situatie, staan de tranen wéér in mijn ogen. Als dan duidelijk wordt dat dit ongeval een gevolg was van hun eigen levensstijl, dan breek ik helemaal. Ik kan er niet tegen als zoiets gebeurt bij jonge mensen, die nog zo kwetsbaar zijn, die nog hun hele leven voor zich hebben en nog maar half beseffen hoe de wereld in mekaar zit. Ik begrijp zelf amper hoe de wereld draait (quote it against me if you like). Ik wil hen redden, maar het is te laat.

Onschuldig
Jongeren in mijn eigen buurt in Ieper zijn ondertussen mee op de kar gesprongen van de nek nominaties, een internet hype waarbij je een video van jezelf maakt, waarin je één of meerdere alcoholische dranken ad fundum drinkt, en op het einde enkele vrienden nomineert om jou te overtreffen. Het volgende filmpje moet in principe stoerder, gewaagder of gevaarlijker zijn. De filmpjes die ik uit Ieper gezien heb, zien er onschuldig uit, maar op andere plaatsen zijn ook hier al jongeren aan overleden.

Ik sta regelmatig met de fiets te wachten aan de spoorovergang bij ons om de hoek. Soms wagen scholieren ook hier hun kans: de bel gaat, het rood licht is aan, maar de trein is nog duidelijk zichtbaar stilstaande in het station verderop. Met een heel groepje steken ze snel over, in theorie zonder gevaar, in praktijk toch wel erg stoer dat ze dat durven! Ik had die ene gast die bleef staan, toen zijn tien vrienden overstaken, eigenlijk een dikke proficiat moeten wensen!

Grenzen
Jongeren - mensen in het algemeen trouwens - tasten graag hun grenzen af. Hoe ver kan ik gaan? Wanneer word ik tegengehouden? Wie gaat er zien hoe stoer ik ben? Of ben ik een mietje? We kennen allemaal de sociale druk die hiertoe leidt, maar maken ons pas druk als het te laat is.

Jezus
Stel je voor dat God Jezus zond en dat Jezus op een wolk bleef zitten en af en toe riep wat we goed en fout deden. En dat Hij dan weer rustig terugkeerde naar de hemel. Een belachelijke, voor sommigen misschien zelfs oneerbiedige, gedachte. Maar vergelijk het met wat Jezus echt deed: Als almachtig Zoon van God, kwam Hij als mens op aarde en gaf zichzelf volledig. Hij vernederde zich, gaf zelfs zijn leven voor ons. Geen haar op mijn hoofd durft te denken dat we dat ooit kunnen evenaren, maar met deze daad van nederigheid, die enorm ver reikt, toonde Jezus wel de weg, de methode waarop we echt een verschil kunnen zijn.

RISE!
In Leuven sprak Christophe gisteren over RISE: sta op en maak een verschil! Hij liet ons zien dat onze angsten, onzekerheden, lasten op onze schouders, eigenlijk allemaal excuses zijn om niet te doen waar God ons toe riep: Laat zien dat je met Jezus verbonden bent!

Als ik dat verbind met bovenstaande voorbeelden, denk ik vooral aan aanwezigheid. Andermans grenzen bewaken helpt meestal niet. Het maakt hen ofwel afhankelijk van jou of stoot het de vriendschap gewoon af. De eerste stap in een verschil maken in iemands leven, is om aanwezig te zijn. Voordat iemand ook maar grenzen begint af te tasten, of te ver gegaan is, of een regelrechte ramp meemaakt, ben je er al. Je bent reeds zijn of haar vriend(in). Die ander durft jou reeds in vertrouwen te nemen. Je leeft reeds een leven voor de ogen van de ander, geen leven zonder fouten, maar een leven waaruit Jezus liefde duidelijk wordt; met vallen en opstaan, maar met volle goesting om Hem te weerspiegelen.

Als we daar beginnen: gewoon interesse en liefde tonen in mensen die we tegenkomen, dan kun je misschien ooit, als een vriend kans loopt om in een benauwde of tragische situatie terecht te komen, werkelijk zeggen: "Ik ben er voor je."

nek nominaties

"Zwakkeling", "mietje", "dwaze"; enkele van de termen die gebruikt worden tov jongeren die NIET meedoen aan de neknominaties (die de laatste dagen ook in Vlaanderen bij veel jongeren erg populair worden) of aan jongeren die volgens anderen niet "voldoende" drinken in hun filmpje.
Ik zeg: je moet STERK zijn om niet mee te doen. Zwicht of val niet voor de zwakke rage om zoveel mogelijk ad fundum tedrinken. Veel jongeren weten niet wat hun grenzen zijn, jij misschien wel, maar de volgende misschien niet.
Wie durft? Wie is sterk genoeg van zichzelf om "NEE" te zeggen en er voor uit te komen? Ben je een zwakkeling die volgzaam meedoet om niet uit de boot te vallen, of ben je iemand die ZELF durft kiezen?
Ik daag je uit en nomineer je om NIET mee te doen. Da's pas lef hebben.

bruggen

 Mijn blog heeft om persoonlijke redenen vier jaar stil gelegen. Ondertussen zijn veel mensen mij bruggenbouwer blijven noemen en is het beeld voor mij nog sterker geworden. Het beeld van bruggenbouwer heeft vele meer inhoud gekregen. Dus: een herlancering :-)

Ik heb alle oude berichten gefilterd, sommigen verkort, soms verwijderd. De lay-out is wat vereenvoudigd. Alle waardevolle comments zijn ook weg helaas, dit vanwege de technische aanpassingen. Ah ja, en je vindt ook wel berichten die tijdens die vier jaar geschreven zijn, maar die waren oorspronkelijk ergens anders gepubliceerd, zoals breeze.be & facebook en ik heb ze hier nu met tekst en datum gekopieerd.

Mijn vrouw en ik zijn ondertussen bewust bruggenbouwers, we hebben daarin Gods roeping ervaren en ook ontdekt dat dit gewoon in ons ligt. Onze sterktes bij StrengthsFinder zijn ook duidelijk van die aard dat we op een natuurlijke manier mensen bij elkaar willen brengen en uitkijken naar hoe God dat dan gaat zegenen.

We willen netwerken bouwen, mensen aan mekaar voorstellen. Overal waar we gaan, willen we jong en oud mekaar doen begrijpen. Christen en niet-christen dichter bij mekaar brengen. Gezinnen helpen in herstel en begrip. Een getuige zijn van wie Jezus Christus in ons leven is door het te demonstreren in ons leven.

Het kan er hier soms heftig aan toe gaan. Soms schrijf ik gewoon mijn gevoelens op. Soms hou ik een echt pleidooi voor een specifieke verandering. Ik wil mij daarin laten inspireren door mensen, maar bovenal door mijn Heer Jezus Christus: Zijn werk in mijn hart, hoofd en leven, wil ik weerspiegelen in mijn schrijfsels. Ik wil heel graag in dialoog gaan over wat ik schrijf.

Als mensen een term als bruggenbouwer hun eigen definitie geven en dan conclusies trekken uit mijn schrijfsels, zonder dialoog, op basis van losse flodders, dan doen ze maar. Het laat me niet koud, het doet best pijn, maar ik mag me niet laten verlammen. Want ik heb een boodschap die ik met woord én daad kracht bij wil zetten: Het leven is de moeite waard!!!

Bruggen bouwen wil onder andere zeggen dat ik een brug wil slaan tussen mensen en hun Schepper. Dat doe ik niet altijd op een manier die mensen verwachten, maar ik ben ook sterk overtuigd dat God zich niet altijd openbaart op de manier die wij verwachten.

Er zijn in de afgelopen jaren heel wat dingen gebeurd. We hebben nu vier kindjes. We waren van plan om naar Ierland te verhuizen, maar zijn in West-Vlaanderen terecht gekomen. ik heb hier en daar wat verteld over mijn vroegere problemen met alcohol.  Ik ben een cursus life coaching gaan doen en we hebben onze aanpak in ons werk grotendeels omgegooid. Het is niet mijn bedoeling om hier een news flash te schrijven. Je zult hier en daar wel wat lezen over mijn avonturen met God en met het leven.

Want dat is en blijft het leven met mensen en met God: een avontuur.

euthanasie

Ons land heeft er weer een wetsuitbreiding bij: wilsbekwame minderjarigen, die zich in een medisch uitzichtloze toestand bevinden van aanhoudend en ondraaglijk fysiek lijden, mogen vanaf nu, mét toestemming van hun ouders én een team van artsen, euthanasie aanvragen om hun sterven te vervroegen. Een expert ben ik niet, noch op vlak van opleiding, noch als iemand met ervaring van dichtbij. Toch geloof ik dat we als mens een opinie mogen vormen. Daarom wil hier ik als niet-deskundige reflecteren op hoe we als christen kunnen reageren op zulke feiten.

Om te beginnen, ik geloof dat elk mens door God geschapen is, en daarom geloof ik ook dat het vroegtijdig beëindigen van een mensenleven, in welke vorm dan ook, tegen de wil van onze Schepper is. Hij geeft en neemt het leven en indien ik wil leven volgens Zijn wil, besef ik ook dat het gebod "Gij zult niet doden!" van diepe betekenis is. Ik ben tegen elke vorm van dood. De dood was nooit Gods bedoeling.

Zijn we wel consequent pro-life?

Het is volgens mij erg ongenuanceerd om te roepen (of sharen) dat je tegen euthanasie bent, maar te zwijgen over andere gevallen van dood. Spreken we ook over het onrecht van het beëindigen van een leven in oorlog of bij doodstraf? Uiten we ons ongenoegen als er een moslim wordt geëxecuteerd? Laten we van ons horen als er geweld wordt gepleegd tegen een homo? Deze eenzijdigheid komt eerder over als "christenen verdedigen hun standpunten" dan "christenen verdedigen het leven".

Andere vormen van levenswaardering zouden daarom meer in de kijker mogen staan. Hoewel ik christenen ken die zich inzetten voor zaken als palliatieve zorg, armoede, prostitutie, of verslaving, is er veel te weinig aandacht voor deze thema’s onder christenen. Er is een balans nodig als we van de daken roepen dat we "pro-life" zijn.

Hierin maken wij het verschil: als we de waarde van het leven consequent verdedigen.

Mogen we alle middelen gebruiken in onze communicatie?

Ik ben ervan overtuigd dat het belangrijk is dat we als christenen laten weten dat we echt een probleem hebben met deze wetsuitbreiding. Maar mogen we in het verzenden van die boodschap alle mogelijke middelen gebruiken? In het buitenland wordt vanuit ‘christelijke’ hoek cynisch geroepen: “Heeft je kind lelijke ogen? Stuur het naar België en hij kan legaal een einde maken aan zijn leven.” Een ander argument vergelijkt het met alcohol en stemrecht: “Waarom mag een kind niet drinken of stemmen, maar wel over zijn dood beslissen?” Maar zijn dit wel eerlijke argumenten? Gaan deze vergelijkingen wel echt op?

Dan is er nog de sensatie-val. Ook bij ons werd het CBN-filmpje gedeeld dat ons land een "culture of death" noemt, en de vergelijking maakt tussen deze wet en de gruwelen van Leopold II in Afrika. Really?! Wil ik echt doodleuk deze vergelijking maken om mijn gelijk te halen?

Hierin maken wij het verschil: als we integer blijven in het delen van onze mening zonder te vervallen in sensationele argumentatie.

Is ons oordeel over de maatschappij wel fair?

Ik geloof dat er een belangrijk element is van strategisch liberaal denken in dit soort wetsvormingen: het lijkt er op dat men soms voor wetten stemt om de ruimdenkendheid van ons land te tonen. Daarbij wordt alleen het grensverleggend effect onderschat. Toen abortus werd goedgekeurd riep men ook dat niemand ooit verplicht zal worden, maar vandaag schreeuwen de krantenkoppen over mensen die hun kind weigeren te aborteren ondanks medisch advies helaas het omgekeerde: "Gij, harteloos mens, hoe kunt ge nu...?" En met deze wetsuitbreiding zijn er grenzen verlegd die niemand in kan schatten.

Toch wil ik ook dit nuanceren. Bijvoorbeeld door het feit dat een gelijkaardige wet voor minderjarigen in Nederland, na 12 jaar pas 5 keer is gebruikt. We moeten eerlijk zijn met onszelf: Het moet toch enigszins opluchtend zijn om te ontdekken dat men met zo een wet toch nog heel voorzichtig omgaat, binnen bepaalde grenzen dus. Men is blijkbaar toch niet helemaal ontspoord...

Hierin maken wij het verschil: als we de wereld om ons heen niet als vijand zien (de vijand is niet van vlees en bloed!) maar met genade behandelen. De liefde gaat steeds uit van het goede.

Hoe zou ik zelf reageren?

Ten slotte over de euthanasie zelf. Ik zit namelijk met veel vragen. Wat zegt God hierover? Hoe ging men hiermee om in Bijbelse tijden? Wat was de traditie als een mens halfdood lag te creperen van de pijn? Is de regel "Gij zult niet doden" van toepassing behalve in tijden van oorlog? Ook al ben ik tegen euthanasie, toch weet ik niet hoe ik zou reageren als - worst case scenario - mijn eigen zieke kind 24 uur per dag ligt te creperen van de pijn. Hij roept, schreeuwt en smeekt om verlossing. Ik weet dat hij zal sterven. Ik weet dat er buiten een wonder geen uitzicht meer is. Hoeveel minuten, uren, dagen wil ik dan mijn kind zien lijden in afwachting van dat wonder, of in afwachting van de dood die zelf komt? Ik hoop en bid dat ik gehoorzaam zou zijn en nog steeds zal kiezen voor het leven.

Ik ben tegen euthanasie. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet te luid durf te zeggen, want ik zit met een boel vragen. Ik heb namelijk geen idee waar ik het over heb!

Misschien kunnen we als christenen daarin juist het meeste verschil maken: als we met wat meer empathie zouden reageren als we het hebben over kinderen met een dodelijke ziekte die ondraaglijk pijn lijden. Het maakt een verschil als we terwijl we getuigen van onze overtuiging, ook durven toegeven dat we niet alles weten en begrijpen.

leven van giften?

Als gezin leven wij van giften en ik wil (binnen de serie artikels over geld) kort iets delen vanaf "de andere kant", vanuit de hoek van diegenen die hun werk kunnen doen dankzij giften van anderen en van kerken.

Fondswerving

Als je inkomen voortkomt uit giften, word je ook meestal geconfronteerd met de nodige fondswerving en dat is binnen de Vlaamse situatie niet eenvoudig. Ten eerste: De Vlaming zal niet snel anderen om hulp vragen, op welk vlak dan ook. Vlamingen zijn 'plantrekkers'. Ten tweede: De Vlaming kan gerust klagen over geld, maar zal op dat vlak nooit in zijn boeken laten kijken.

Wij hadden tien jaar geleden als koppel een diep verlangen om geestelijk werk te gaan doen, om onze agenda vrij te maken om anderen te dienen, gelovig en niet-gelovig (contacteer me gerust als je wilt weten wat we juist doen!), maar waren en zijn zelf verantwoordelijk om daarvoor de nodige sponsors te verzamelen. Vol schroom schreef ik brieven en voelde me er niet goed bij. Vandaag sta ik daar heel anders in. Fondswerven is nu een voorrecht. Kijk, het is namelijk nooit zo geweest dat WIJ een project willen doen en dan ANDEREN vragen om ONS daarin hun vrijgevigheid te tonen.

Ik bekijk die opdracht nu van een hele andere kant. Het is Gods werk en wij zijn daar slechts een deeltje in. Wij hebben binnen de talenten die God ons gaf, een bediening gekregen om Hem te dienen met onze tijd. Anderen zijn gezegend met een betaalde job en kunnen zo een steentje bijdragen. Nog anderen helpen op praktisch vlak, of door gebed. Het feit dat wij de werkers zijn en anderen de sponsors, is in geen enkel opzicht een hiërarchie. Het is een samen ten dienste staan van God.

Vandaag sta ik veel meer in vrijheid, de vraag stellen om het werk dat we doen financieel te steunen, is een veel simpelere vraag geworden. Eigenlijk vragen we of iemand wil nadenken om in gehoorzaamheid aan God financieel bij te dragen, net zoals ook wij zelf via onze tijd bijdragen. En dat is de sleutel in fondswerving volgens mij. Eerlijk laten zien hoe je God wilt dienen, en daarbij andere oproepen om op hun manier hetzelfde te doen.

Transparantie

Een ander aspect van "leven van giften" is de manier waarop we met geld omgaan. Veel (potentiële) sponsors willen weten hoe je er voor staat. Heb je nog iets nodig deze maand? Hoeveel kom je tekort per maand? Daar zijn we dus ook redelijk open in. Het gevolg daarvan is, dat velen meekijken. Een gezin dat 50 euro per maand stort op de vzw voor ons werk, ziet ons via Facebook misschien een aankoop doen die zij te duur vinden voor zichzelf. Een ander kijkt naar ons en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat we dingen die voor hen basis zijn, niet eens hebben. En dan heb je nog de inhoud van het werk. Wat doe je als iemand een grote gift geeft, maar er sterk visionaire of zelfs theologische voorwaarden bij geeft?

Hierin hebben we continue wijsheid nodig. Ja, er zullen altijd mensen zijn die vinden dat we tijd of geld verspillen, en ze verschillen vaak van mening met elkaar.  We voelen ons niet verplicht om op te springen of stil te gaan zitten bij elke opmerking die we krijgen. Wel willen we gevoelig luisteren. Is er iets dat we vaker horen van verschillende mensen? Wat zeggen de oudsten (leiders) van de (thuis)Gemeente? Bovenal luisteren we naar God, maar Hij spreekt vaak juist door mensen.

Leven uit geloof?

Het misverstand is ver verspreid: Velen menen dat een zendeling uit geloof moet leven en dus niet hoeft nadenken over hoe hij gaat rondkomen. Als het dan financieel niet lukt, is dat een teken van geestelijke strijd of te weinig geloof. Ook op dit vlak heb ik al fouten gemaakt.

De waarheid is: elke christen moet beseffen dat je leeft uit geloof. Geloof dat God voorziet. Geloof dat God trouw is. Geloof dat God voor Zijn kinderen zorgt. Geloof dat God bevestigt, bijvoorbeeld door financiën. En dat geloof is niet verschillend voor diegenen die van giften leven. We hebben een verschillende rol en de praktische uitwerking is verschillend.

Wij merken dat God telkens voorziet, en we zien dat vaak gebeuren. Anders dan mensen die een vast loon hebben, is het voor ons altijd spannend om te zien wat er echt binnenkomt. We hebben nog nooit voldoende maandelijkse giften gehad, maar zijn ook nog nooit iets tekort gekomen. Net in tijden van extra noden, terwijl we geen spaargeld hebben, komen er voldoende extra giften binnen. Soms maken we die noden bekend, soms niet. Dat is mooi om te zien: God voorziet.

Vanuit dat geloof mogen we leven, zonder te weten hoe, toch te vertrouwen dat God zal voorzien. En zo durven we ook elke maand zelf financieel aan anderen te geven, ondanks schijnbare tekorten. Omdat we weten dat alles van Hem is en we gewoon op die manier ook gehoorzaam willen zijn.

Laten we allemaal zo uit dankbaarheid een voorbeeld nemen aan deze vrouw:

'[1] Toen hij opkeek, zag hij hoe rijken hun giften in de offerkist kwamen werpen. [2] Hij zag ook dat een arme weduwe er twee muntjes in gooide, [3] en hij zei: ‘Ik verzeker jullie: deze arme weduwe heeft meer gegeven dan alle anderen. [4] Want de anderen hebben iets van hun overvloed geofferd, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze nodig had voor haar levensonderhoud.’ - Lucas 21.