komt een profeet langsgewandeld

Mijn vrouw kwam vandaag thuis van de bijbelstudiekring in onze evangelische gemeente. Ze hadden daar het boek Amos (een profetisch boek van een schapenfokker) besproken.

Ik las net het gehele boek door, alsook commentaren van "The Student Bible" en wat commentaren op internet.

Wat me opviel was het volgende:

De volken rondom Israel leefden in zonde - ongehoorzaamheid aan God.
Israel zelf leefde ook in zonde, alleen zij wezen slechts op de zonde van andere volken.
De zonden genoemd in Israel waren onder andere die van foute vormen van aanbidding (geld en kalveren), geldzucht (omkoperij en diefstal) en sociale onrechtvaardigheid (rijken die op de kap van armen leven).

De Israelieten denken dat ze tot een redelijke eredienst gekomen zijn, een trouwe gehoorzaamheid aan God. Maar dit is blijkbaar niet zo. God stuurt een schapenfokker om hen te waarschuwen. De waarschuwing van deze nieuw verschenen profeet slaan ze in de wind.

Waar komt me dit toch bekend voor?

Meer waarde hechten aan een gevestigde levensstijl en aanbidding dan aan de woorden van de profeet die hen het herontdekken van Gods waarheid aanbiedt...

Opkomende (leuk woord!) profeten het laantje uitsturen met de boodschap "We zijn goed bezig, hou op met je dwaalleer"...

Eigen eer en verdienste verwarren met het eren en het Woord van God...

Sociale bewogenheid afwimpelen onder het motto "Dat is niet onze taak"...

Ik weet het niet goed, ik ben helemaal niet zeker, maar vind het toch frappant dat net in deze tijd Amos langs komt wandelen in mijn leven.

Wie is God?

Een paar mensen vroegen mij onlangs wie of wat God voor mij is? Dat wil ik in dit berichtje even verduidelijken.

Ik geloof in de God van de Bijbel. Ik ben christen. Ik geloof dat er maar 1 ware God is. En ik geloof dat Jezus Christus de enige weg tot God de Vader is. God is overal, geloof ik. Hij was er altijd en zal er altijd zijn. God is het begin, de oorsprong en de Schepper van alles. In de Bijbel wordt Hij daardoor de Alpha genoemd: het begin van alles.

In God vindt ook alles zijn doel. Jou leven, mijn leven, een boom, een steen, de gehele natuur, de geestelijke wereld; alles is geschapen om Hem te eren. Daar staat de Bijbel ook vol van. Het feit dat alles en iedereen in Hem zijn doel vindt, noemen we dan Omega: De laatste letter van het Griekse alfabet, wat betekent het einde.

God heeft echter in de gehele schepping een bijzonder schepsel uitgekozen dat Hij naar Zijn eigen beeld schiep: de mens. De mens lijkt op God. In vele van onze eigenschappen vinden we dus eigenschappen van God terug, dat is ook logisch, want we zijn dus naar Zijn Beeld geschapen.

Jij lijkt op God. Tenminste, zoals Hij je oorspronkelijk geschapen heeft. Door onze eigen keuzes zijn er ook veel dingen die we doen waardoor we minder op Hem zijn gaan lijken, maar het gaat in dit bericht om wie God is, en ik wil niet teveel uitweiden over zonde en genade. Niet dat ik dat onderwerp wil mijden, maar dat kan een andere keer nog.

God wordt een Vader genoemd. Moeder natuur bestaat niet, het is volgens wat ik geloof echt wel degelijk God die bewust als Persoon alles heeft geschapen. Hij is een vaderfiguur, nu dat kan misschien negatief klinken, misschien heb je zelf niet zo een geweldige vader (gehad). Maar God is de volmaakte vader. Wat dat betreft heeft Hij dus alle goede eigenschappen van wat wij weten over vaders. Hij zorgt voor ons, helpt ons als we vallen, wijst ons terecht als we verkeerd gaan en vergeeft ons onze fouten. Net zoals een volmaakte vader dat zou doen.

God is ook iemand die een relatie wil met ons, Hij is mijn Vriend. Ik kan op Hem rekenen, ik mag tegen Hem roepen en schreeuwen, uithuilen, ... net zoals mensen vrienden van elkaar zijn. Alleen is Hij nooit teleurstellend. God stelt niet teleur. Vrienden kwetsen elkaar, vergeten elkaar, laten elkaar vallen, komen soms ook smekend terug. Gods vriendschap is volmaakt en Hij is als een rots in ons leven.

God is ook een Rechter. Hij oordeelt over de mens en doet dit op een volledig rechtvaardige manier. Nu komt die zonde toch weer duidelijk naar boven. Wij als mensen – in oorsprong goed – hebben er zelf een puinhoop van gemaakt (kijk naar je eigen leven, kijk om je heen en je ziet wat ik bedoel). Ik maak als mens veel fouten, we maken de wereld kapot. We zijn ongehoorzaam. We leven niet zoals God ons oorspronkelijk bedoeld had. En daarom is Hij ook een Rechter. Hij oordeel, maar doet dit volledig rechtvaardig. Eerlijk.

God is ons doel, zei ik al. Het doel van elke mens is om God te aanbidden met alles wat we hebben en doen. Onze woorden en ons leven. Hem gehoorzamen is een deel van die aanbidding. Daarom is de Bijbel ook zo belangrijk voor ons christenen want als we willen leven naar Zijn Wil, Hem aanbidden in alles, moeten we ook Zijn richtlijnen dus volgen.

God is een drie-enig God. Vader, Zoon en Heilige Geest. Dat betekent: Er is 1 God, met drie personen verweven in die God. God de Vader, God de Zoon, Jezus, God de Geest.

God als Vader, daar had ik het al over.

God is Jezus, de Zoon. Hij was er al van het begin, maar de Zoon kwam als mens op aarde om ons te verlossen van de ellende die we zelf hebben veroorzaakt. Geestelijke ellende. Hij redde ons van onze straf, dier we anders zouden moeten ondergaan als Hij dit niet had gedaan. Meer uitleg dus een andere keer in een bericht over zonde en hoe ik dat zie vanuit mijn geloof als christen. Jezus kwam naar de aarde om een voorbeeld te zijn en om Zijn Koninkrijk te vestigen.

God is ook Geest, de "Heilige Geest". Zo woont God in ons hart, die Geest zweeft niet rond ofzo, die regeert in ons leven. Hij leeft in mijn hart.

Zo zie ik God. Mijn beeld van God betekent voor mij dat ik mijn leven wil leiden naar Zijn Wil, die ik kan ontdekken in de Bijbel. Ik mag alle problemen die ik tegenkom bij Hem leggen, Ik mag Hem vertrouwen dat Hij voor mij zorgt en dat ik mij eigenlijk nooit zorgen hoef te maken, hoe rot een situatie ook is. Dat is trouwens geenszins een volledig beeld van God.

God is ondoorgrondelijk. Ik kan niet beweren dat ik in een paar alinea's een samenvatting van God kan geven. Ik begrijp God niet altijd. Ik ken Hem want ik heb een relatie met Hem. Maar ik kan Hem totaal niet doorgronden. Niemand kent God ten volle.

Ik geloof dit omdat ik in de Bijbel en de natuur een rode draad zie: God heeft zichzelf geopenbaard, kenbaar gemaakt door de Bijbel – een samenhangend geheel van geschriften over tijden en mensen heen – en door de natuur: Alles wat ik zie in de natuur is voor mij een bevestiging van de God die ik ken.

Dit beeld van God kan goed verschillen van jou beeld. Ik wil graag horen (lezen dus) wat jou beeld van God is. Misschien ben je totaal andersgelovig, misschien zie je God niet als God maar als Allah of als een of andere kracht. Laat het me weten, ik ben geinteresseerd. Ik ben overtuigd van mijn geloof en ik besef dat mijn manier van geloven anderen voor de borst kan stoten. So be it, dat is wat ik geloof en wat ik ook lees uit de Bijbel.

Wie is God voor jou? Neem je tijd, ik zal vol respect lezen wat je hierop te zeggen hebt.

brandnetelkoninkrijk

Ik zou graag een boek schrijven met de titel "Honderd redenen om geen christen te worden." Omdat ik denk dat vele mensen christen geworden zijn om de verkeerde reden, er wordt hen wat voorgehouden en ze zoeken naar geluk of een gesust geweten. Zo kan ik wel 100 redenen verzinnen waarom iemand juist niet moet kiezen om christen te worden. Ook niet om in de hemel te komen bijvoorbeeld. Allemaal zo egoistisch, zelfs tot bekering komen om rein te worden, als het je daarom te doen is, pffff geweten sussen noem ik dat. Ah ja ook niet om ergens bij te horen en ook niet omdat je ouders hetzelfde geloven. Al die onzin moeten we wegmaaien en vervangen door een nederige houding waarin je durft toegeven dat de wereld niet om jou draait. Bwa, het boek komt wel eens, ik ga het er vandaag niet over hebben.

Ik kan wel boeken vol schrijven over kerk zijn en christen zijn in de 21e eeuw, de kerk van vandaag maakt zoveel fouten naar de samenleving toe. We zijn zo super onrelevant he. En ja, veroordelend en ouderwets. En we zijn ook nog eens chinees aan het spreken, mensen snappen totaal niet meer wat we zeggen. We zijn niet meer in touch met de wereld om ons heen. Persoonlijk wel vaak, maar als kerk/gemeente niet. Er moeten drastisch dingen veranderen. Al die onzinnige bezigheden die niemand snapt moeten we wegmaaien en vervangen door gehoorzaamheid aan Gods Woord en door creativiteit in het zoeken naar hoe we Zijn Woord kunnen overbrengen en toepassen in de wereld waarin we leven.

Ik vind het dan jammer om te zien dat diegenen die willen vernieuwen dan ook vaak water bij de wijn doen en het evangelie gaan lopen aanpassen om het aantrekkelijker te maken. Aanstekelijk christen zijn, postmodern doen, open staan voor andere denkwijzen. De kerk relevant maken is 1 ding. De Bijbel aanpassen aan de wereldse normen is iets anders. Bah, ga dan gewoon een andere religie stichten ofzo. Al die compromissen en verwaterde evangelies moeten we wegmaaien en vervangen door te leren opvolgen wat we van Jezus' en Paulus' woorden mogen ontdekken. De Bijbel IS relevant voor vandaag en voor iedereen in onze samenleving. Maar ja, ik ging het daar ook niet over hebben.

Wat ik wilde neerpennen was het volgende. Ik ben al een tijdje druk bezig in de tuin. Het is een tuin die in jaren niet meer is onderhouden. Mensen woonden hier altijd maar een paar jaar, en deden altijd netjes het gras af, maar meer niet. Zo ben ik ook hoor, maar ik ben het een beetje beu, vooral die brandnetelwildernis achterin die we eigenlijk niet zien maar die er wel al jaren een koninkrijk heeft gevestigd. Die heb ik gisteren en vandaag verwoest. Ik heb overwonnen. En ik ga hem vervangen door een bloementuin, zoals dat ooit eens het geval was. En ik heb ook heel wat onkruid weggehaald in het stuk daar vlak voor. Ik heb ontdekt dat er een stoep is van ongeveer 50 tegels groot, die volledig onder het onkruid was bedekt. Dat heb ik allemaal weggehaald. Het brandnetelkoninkrijk is verwoest en ik ben de grote overwinnaar! De stoeptegels zijn terug zichtbaar en ik ben de grote ontdekker! De stoeptegels horen daar, het onkruid niet!

Wat er niet hoort, moet je wegmaaien en vervangen door wat deugt.

Zo dat wou ik even kwijt.

wat straal je uit?

Excellence has to be a priority, not a burden!

Ik las onlangs een steengoed artikel, genaamd “Is the vehicle worth washing?”, gepubliceerd in Relay, uitgegeven door OM international. Ik hoop de digitale versie te pakken te krijgen en wie weet vertaal ik het dan en dan post ik het hier. Het artikel geeft weer welke grote fout we vaak maken bij het communiceren van een boodschap.

De schrijver gebruikt een sprekend voorbeeld, namelijk de oude busjes waar we in OM nog zo veel mee rond rijden. Jarenlang maakte hij gebruik van die busjes voor zijn werk. Ze zagen er niet uit. Ze werden niet gewassen want dat heeft toch geen invloed op de techniek, ze waren soms samengesteld met allerlei soorten deuren en kleuren, kortom, ze reden wel maar daar was alles mee gezegd. Ze vervoerden een bijzondere boodschap, maar straalden die geenszins uit.

Hij gebruikt die busjes als illustratie om te laten zien hoe we vaak nog steeds denken dat de verpakking van de boodschap niets uitmaakt. Het gaat uiteindelijk om de boodschap zelf die je wilt doorgeven, maar we laten het daar dan bij.

Trek het even verder door en je komt direct een hele hoop andere situaties tegen waarbij je de zelfde fout zou kunnen maken. Als je denkt dat de verpakking niets uitmaakt, hoe ga je dan met mensen om? Hoe communiceer je je doel? Hoe verleen je diensten aan derden? Hoe bouw je aan partnerschappen? Alles heeft te maken met zowel de boodschap als de verpakking. We geven vaak nog steeds een boodschap door, maar stralen de inhoud niet uit in de manier waarop.

We hebben al heel wat geleerd, en met we bedoel ik trouwens jij en ik, iedereen. Maar tegelijkertijd moeten we eraan blijven werken, want in evenveel situaties zien we nog steeds het nut niet in om het “voertuig” eens goed “in de was” te zetten… Zonder creativiteit en professionaliteit, kun je een volmaakte boodschap hebben om door te geven, maar de vraag is … hoeveel van die boodschap komt aan bij je doelgroep?

Het gaat volgens mij in dat artikel niet enkel om die verpakking, maar, breder bekeken, om de zin tot professionele aanpak. Daarom vind ik ook dat dit artikeltje zeer veel weg heeft van het boek dat ik momenteel lees, “Good to Great” van Jim Collins.

Excellence has to be a priority, not a burden: Da’s trouwens de subtitel van het artikel in kwestie; Professioneel bezig zijn is geen bijkomend kwaad, het moet een prioriteit zijn bovenaan je lijst!

En dit trouwens in alle facetten van ons leven.

bright & beautiful - wreed en onaardig

Vlak nadat de kinderen uit Aberfan in 1966 onderstaand lied zongen, werd hun school, samen met 25 huizen door een mijnramp volledig verwoest; 144 overleden, waarvan 116 kinderen. Het dorp had plots nog maar 25 kinderen over.

Een lied vol leven, een lied vol genot van de kleine dingen. Een erkenning van de Schepper die alles gemaakt heeft. Een waardering voor de schepping en het mooie van het leven.

Een ramp zo oneerlijk, een ramp die zo hard door niemand verwacht werd. Een ramp waar ook niemand om gevraagd had.

Het is zo'n groot contrast: leven en dood. Ik wil er niet over nadenken, maar dit soort confrontaties zorgen dat ik mijn ogen open houdt; Dat ik niet bitter wegkwijn zonder er meer over na te denken.

Het is een gruwel, de dood. Het lelijke contrast kun je hier (Sam of Saam: Passing the Peace) proeven. De gruwel wordt hier (Soet: House on Fire) dan weer zo goed verwoord.

De beste uitspraak over de dood heb ik hier (Onderweg en Thuis: En toen ging de temperatuur omhoog) gelezen:

"Het leven is wreed en onaardig. Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch."

De dood hoort er niet bij. Dat was nooit de bedoeling van onze Schepper!

Juist omdat de dood er niet bij hoort, wil ik Uw aandacht vragen voor dit (Filippijnen) en dit (Soedan) en dit (Zimbabwe) en nog veel meer. Doe er iets aan, want daar gaat het steeds niet om een ongeluk maar om mensen die elkaar's geliefden bewust van elkaar afpakken. En dat moet stoppen.

Doe iets, bijvoorbeeld door deelname aan een actie van Stop The Traffik of Unicef. Zo kun je bijdragen om te voorkomen dat meer mensen dit meemaken.

Leven - schepping - waarde:

All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.

Each little flower that opens,
each little bird that sings,
he made their glowing colors,
he made their tiny wings.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The purple-headed mountain,
the river running by,
the sunset, and the morning
that brightens up the sky.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
The cold wind in the winter,
the pleasant summer sun,
the ripe fruits in the garden,
he made them every one.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.
He gave us eyes to see them,
and lips that we might tell
how great is God Almighty,
who has made all things well.
All things bright and beautiful,
all creatures great and small,
all things wise and wonderful,
the Lord God made them all.

---

Words: Cecil Frances Alexander, 1848 Music: Royal Oak

versteviging van het isolement

Nergens wordt in de Bijbel geleerd dat we ons volledig moeten terugtrekken uit de wereld om ons heen. Regelmatig spreekt Paulus over hoe we anders moeten zijn, hoe we niet wereldgelijkvormig mogen worden, maar hij schrijft even sterk dat we niet vàn de wereld zijn maar wel ìn de wereld zijn.

Voor een groot deel kan ik er mee leven: iedereen heeft een bepaald engagement (politiek, sport, ...) waardoor je het risico loopt geïsoleerd te raken van anderen die niet in die groep zitten. Maar zodra we ons als christen bewust zijn van ons evangelisch isolement, moeten we wel alles doen om er niet in te blijven steken, of erger, om er niet nog dieper in te verzeilen. Dan krijg je taferelen waarbij christenen geen enkele vriend of vriendin hebben buiten de kerk. Volgens mij is dat dramatisch want dat maakt dat je compleet wereldvreemd geworden bent, geen verschil meer kunt maken en erger nog: als je dan ook nog betrokken bent in leiding in de kerk/gemeente, ga je de kerk ook nog eens meeslepen in het isolement.

De evangelische kerk staat vaak buitenspel. Een pover deel van onze activiteiten is nog relevant voor mensen buiten de kerk. Sommigen sleutelen hard om daar iets aan te doen. Maar meestal hebben we het niet eens door.

Onze zondagse erediensten zijn verbazingwekkend eigenlijk nog niet zo'n probleem. Alhoewel we vaak denken "Wat gaat een andersgelovige hier nu van begrijpen?", is het voor hen die langs kwamen vaak een aangename ervaring waarbij ze onze geloofsbeleving respecteren en waarderen. De eredienst is dan in het algemeen ook gericht op christenen die God samen zoeken en aanbidden en men beseft dat heel goed.
Het isolerende aan ons leven als christen bevindt zich op andere vlakken. Onze vrije tijd. Onze andere activiteiten.

Pastoraat
Het valt me op dat elke keer dat er een initiatief genomen wordt om iets goeds te doen voor onze medemens, iedereen laaiend enthousiast wordt. Bij verschillende kerken en organisaties heb ik al een heel aantal projecten de revue zien passeren waarbij men duidelijk voor ogen heeft: we willen anderen helpen. Armen eten geven. Andersvaliden ondersteunen. Steden en parken opruimen. Een actie met evangelist. Vaak is het nog maar een half jaar na het enthousiasme, dat iedereen uitgeput is en dat het project afgeblazen wordt. We hebben er echt geen tijd meer voor. We hebben er geen energie voor. Het lukt niet, we vinden geen medewerkers. Ondertussen steken we wel uren tijd in pastoraat onder christenen die eigenlijk gewoon op de waarheid van Gods Woord zouden moeten staan. Christenen die energie opslorpen van pastoraal medewerkers, maar die eigenlijk weinig blijk geven van verandering in eigen leven. Die mensen krijgen wél aandacht, voor de anderen is geen tijd. Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je enkel oog hebt voor de noden binnen de kerk en niet daarbuiten.

Muziek
Kijken we daarentegen naar Praise avonden, dan merk ik dat we daar bijna nooit te kampen hebben met een tekort aan medewerkers. Muzikaal talent wordt bijna altijd ingezet binnen de gemeente. Ga je een band oprichten, dan is het bijna vanzelfsprekend dat het een praise band is, want dat is de muziek die christenen spelen. Ik merk het bijvoorbeeld bij Indian Summer: een band met enkel christenen, die muziek spelen voor een breed publiek. De afgelopen weken alleen al heb ik zeker 3 keer iemand horen suggereren dat ze toch ook wel een Praise avond zouden kunnen doen. Ze willen dat niet, ze willen juist hun eigen stijl houden en relevant blijven voor iedereen. Maar hoe lang duurt het, voor ze zich laten verleiden? Is er dan iets mis met aanbiddingsmuziek? Natuurlijk niet, maar het krijgt wel altijd de eerste prioriteit... Je isoleert de kerk van de maatschappij, als je je talenten enkel investeert in evenementen binnen de kerk en niet daarbuiten.

Geloofsoverdracht
Een ander voorbeeld zijn de christelijke scholen. Op zich zijn deze scholen bijzonder belangrijk en echt wel relevant voor de maatschappij, te bedenken dat een groot deel van de kinderen op die scholen juist niet uit christelijke gezinnen komt. Ik begrijp heel goed dat mensen energie steken in zulke scholen, juist omdat ze degelijk bijbels onderwijs aanbieden voor kinderen uit alle lagen van de maatschappij. Toch hoor ik vaak ouders spreken over die projecten, in de zin van "Jij gaat je kind toch ook sturen als er zo'n school komt?" De doelstelling van de scholen komt dan niet goed over en de indruk die je krijgt, is dat de scholen er zijn voor de kinderen van christenen. De pedagogie op christelijke scholen kan een verleiding zijn tot gemakzucht bij de ouders, waarbij ouders de taak van geloofsoverdracht afdoen als een taak van de school. Geloofsoverdracht is een taak van ouders en gemeente, en niet (enkel) van de school denk ik. Dat denken die scholen zelf trouwens ook niet! Ik vind het erg als ouders daarmee ook hun kinderen willen beschermen van de boze buitenwereld. Je isoleert de kerk van de maatschappij als je je kinderen naar christelijke scholen stuurt vanwege gemakzucht en een gevoel van geborgenheid.

Jeugdwerk
Ik kijk even naar mijn eigen taak in de kerk in Zaventem en ik zie dat ook daar enorm veel aandacht gaat naar christenen. Alle energie gaat naar programma en relaties met de jongeren uit eigen kerk. Als er iets mis gaat of als jongeren niet graag meer komen, wordt van de jeugdwerker verwacht dat ze nog meer hun best doen om die éne tiener, toevallig kind van christenen, er weer bij te betrekken. Er worden zelfs hele vergaderingen gehouden om toch maar iedereen te geven wat hij nodig heeft. In theorie voel ik mijzelf verantwoordelijk om ons jongerenwerk relevant te maken voor heel onze omgeving. In praktijk geef ik eerlijk toe: ik heb geen tijd om naast het jeugdwerk in eigen kerk, ook nog eens verder te gaan kijken en relevant proberen te zijn voor anderen. Eén lichtpuntje: ik hoop al een tijdje om als vrijwilliger in de jeugdgevangenis van Everberg te kunnen helpen, ik hoop ook al een tijdje om de jeugdraad van Zaventem te gaan ondersteunen, ik hoop ook al een tijdje om een Rock Solid of Youth Alpha te gaan doen hier in de buurt. Misschien komt er uit die hoop ooit wel eens actie... Je isoleert de kerk van de maatschappij als je jeugdwerk enkel binnen de kerk toepast en niet kijkt naar jongeren daarbuiten.

Pastoraat in de gemeente is noodzakelijk.

Praise avonden zijn ter ere van God.

Christelijk onderwijs verstevigt geloofsoverdracht.

Jeugdwerk binnen de kerk is onmisbaar.

Maar gebruik al die "instrumenten" wel op de juiste manier, en denk er over na. Het ergste in heel dit isolement vind ik de schijnbare tendens dat alles met een christelijk sausje per definitie goed is. Velen vragen zich al geruime tijd af waarom er zoveel jongeren de evangelisch kerk verlaten. Misschien ligt het wel aan de manier waarop wij als evangelische kerk omgaan met pastoraat, onderwijs, talenten en gaven en jeugdwerk... Is de evangelische kerk echt wel bezig om jongeren en kinderen voor te bereiden op de maatschappij? Of is onze geloofbeleving mijlenver verwijderd van de realiteit in de maatschappij?

anker in mijn hart

Het anker van de hoop brengt toekomst en geeft standvastigheid.
Het hart van de liefde brengt genade en vergeving.
Het kruis van het geloof brengt leven en een doel.

Maar dan ...

Schaamte en schuld maken me trots, liefde kan ik niet aanvaarden.Angst en onmacht verlammen mijn geest, hoop heb ik niet meer.Pijn en lijden stoppen mijn ademhaling, geloof wankelt.Het lijkt of dat anker in mijn hart hangt; het is er wel, die hoop, maar het voelt alsof je bloedt.

Mijn gevoel bedriegt mij, daar ben ik al lang achter. Het anker hangt niet in mijn hart, de liefde is juist in mijn hart. Het anker hangt vast aan de bodem van de zee, en ik; ik zit in de boot waar het anker aan vast zit.

De boot schommelt door de golven, soms loopt de boot half onder water. De bewegingen maken me ook zeer misselijk. Maar dankzij het anker gaat de boot niet de verkeerde kant uit; het blijft op de zelfde plaats hangen.

Ongeacht hoe misselijk ik mij voel door het leven, zondag voelde ik het nog letterlijk in mijn buik; het anker, God zelf, blijft standvastig en verandert niet. Ik ervaar het niet altijd, maar ik weet het wel.

Als ik de Psalmen lees in tijden van voorspoed, vind ik het mooie, leuke, opbeurende teksten.

Als ik de Psalmen lees als ik het gevoel heb dat alles misloopt, pas dan besef ik hoe veel dat anker, God, mijn hoop, voor mij betekent. Hij is mijn doel. Hij is alles wat overblijft als al het andere wegvalt. Hij "fixt" niet alles hier en nu, maar Hij herstelt wel alles in eeuwigheid.

Het geeft me een enorme vreugd, te weten, dat het anker mij toekomst biedt en zorgt dat ik niet wankel. Psalm 119 is als brood: droog en saai als je het gewoon leest. Maar als je het in tijden van nood leest, na dagen niet gegeten te hebben, bij echte honger, dan geeft het volheid van leven...

Mooi hoe God zelf ook het Woord met brood vergeleek...